Dinsdag 27 augustus: Lavandeira

Onthaasten - tijd

• Een volledige onthaastdag, beiden hadden we daar echt eens nood aan en zin in. De hele dag stond in het teken van rust, en nog meer rust. En tegelijkertijd schrokken we hoe snel de tijd voorbij ging. Voor we het wisten was het tijd voor het avondeten.

Magisch

• Zowat alles aan dit domein. Het uitzicht, de details, de aanleg…

Functioneel eten inclusief cocktail 

• Een Intermarché gevonden op 20 minuten rijden van het hotel, voor een dag functioneel eten. 
• Functioneel eten, inclusief een cocktail en een glas wijn als aperitief in de bar, en een voorgerecht (kipstoofpot) om te delen. Daarna terug naar het functionele. Lekkere sardientjes gegeten met groentjes, temidden de rust van ons terras. 

 

Voorkant van de branda

Onze aparte tv-kamer

1 van de 2 badkamers

Het zwevende terras

Maandag 26 augustus: Ilhavo - Lavandeira

Maandag 26 augustus: Ilhavo - Lavandeira

Museumrug 

• Dat is een gek fenomeen dat opduikt bij David als hij een museum bezoekt met matige interesse. In dit geval was dat het museum van Vista Alegre (keramiek), dat aangrensde aan het hotel dat we vandaag verlieten. 
• Het gekke aan dit fenomeen is dat het acuut opduikt vanaf we een museum van matige interesse binnengaan. Al even acuut zijn de daarmee gepaard gaande geeuwen, het zal ongetwijfeld neurologisch gelinkt zijn met elkaar.
• Bij het verlaten van het museum verdwenen de klachten ook ineens, gelukkig maar.

Sportief

• Ook nog even de fitness van het hotel ingedoken voor we aan het volgende kernwoord van vandaag begonnen: de rit naar Lavendeira.

Rijdag 

• De rijdag - een uur of 3 - bracht ons van de kustregio naar het midden van het land, het gebergte aan de Douro. Het laatste stuk was erg kronkelig, mooi.

Hemels

• Vandaag zijn we in iets hemels terecht gekomen. Een oase van rust, temidden de wijngaarden. Het inchecken ging geheel in dezelfde stijl, een welkomstglas wijn van hun eigen domein. Wat een verschil met het vorige hotel. 
• De kamer is fenomenaal, architecturaal één van de mooiste kamers ooit. Alles straalt diezelfde rust uit, met een terras waar een boom door groeit, en waar je alleen natuur hoort. 
• Het zwembad van dit hotel is al even prachtig, het lijkt wel op een meer. En we waren ook de enigen die het gebruikten, het is haast niet te geloven hoeveel rust hier hangt.

Culinair

• Functioneel supermarktlunchen onderweg, we beginnen de ketens te kennen hier
• Voor het avondeten schoven we aan in het restaurant van het hotel. We kozen voor “ovos rotos” als voorgerecht (die in Aveiro waren lekkerder) en een eigenzinnige interpretatie van Portugese hutsepot (gepresenteerd als sushi in koolbladeren). Het hoofdgerecht was in olie gefrituurde vis voor David, voor mij kippenstukjes, beiden met een verschillende risotto. David nam nog een dessertje, ik een hapje ervan ;), een lemonmousse in een schelp witte chocolade.

Instant rust

Zondag 25 augustus: Porto

De kernwoorden van vandaag:

CULINAIR:

- Geen voltreffer vandaag: de aangeraden zaak bij Trotter had opnieuw een wachtrij, en met een imminente honger maakt een mens al eens slechte keuzes (toegegeven, de hamburger en frietjes bij een zaak met "H" als logo waren op zich lekker). 

- Het avondeten was een zelf in elkaar gestoken picknick bij de woeste oceaan, kwestie van die hamburger te compenseren. Mooi op foto, barkoud in realiteit :).

- Het vergelijken van Pastel de Nata-gebakjes gaat onverminderd door. David zit aan 3 (hotel, Coimbra en Porto) en vond die van vandaag het lekkerste (Porto dus). Ik zit aan 2 (hotel en Coimbra), voor mij is het op dit moment Coimbra.

HOP ON HOP OFF

- Gewoon, omdat we fan zijn van het concept. In Porto zijn er 2 routes met de Gray Line, eentje aan de ene kant van de Douro, eentje aan de andere kant met de loodsen vanwaar alle port en wijn vertrok/vertrekt via de zee.

KUSTLIJN

- Die zijn we afgereden op de terugweg naar het hotel.  Heel ruig hier, echt een scherpe koude wind, maar na het bakken in de zon bij 30 graden op de hop on hop off bus deed dat nog deugd.

- Mooi met momenten, erg lelijk met momenten. Vanuit Porto is het kilometers lang volgebouwd, daarna wordt het armer en industriëler, om vervolgens op te houden (t is te zeggen: de weg ;)). 

STEDEN

- Porto was opnieuw een mooie stad om te bezoeken. Indrukwekkende bruggen, veel nauwe straatjes, veel hoogteverschillen, veel mooie gebouwen. Omdat Coimbra gemoedelijker was, geven we beiden de voorkeur aan Coimbra.

Kunstwerk aan Sea Life

Kustlijn onder Porto

De plaats van ons diner

Beetje winderig ;)

Voor elke generatie iets te doen

Portugal 2024: 22 - 24 augustus: Porto - Ilhavo - Costa Nova - Aveiro - Coimbra

Voor deze vakantie had de reisgenoot beslist dat de reisblogster voor deze vakantie vrijaf kreeg... Tot 24 augustus blijkbaar, want vandaag kwam dan toch het uitdrukkelijk verzoek een verslag bij te houden van deze vakantie. Het is een Belgisch compromis geworden: er komt een reisblog, mais un peu plus limité que d'habitude ;). Het wordt een soort samenvatting in kernwoorden, aangevuld met interessante foto's en korte weetjes, zodat ook wij binnen 10 jaar nog de anekdotes erachter zullen onthouden (geheugenverlies niet ingecalculeerd).

Kernwoorden van de eerste 3 dagen:

MIST:

- Mist in Porto (waardoor vertraging bij het vertrek omdat er geen vliegtuigen konden landen)

- Koude aankomst in Porto, iets van een 17 graden (mistgerelateerd)

- Ellenlang wachten bij Sixt omwille van de mist, redelijk chaotisch

- Toch nog onze gereserveerde auto (een Fiat 500 cabrio) meegekregen, ondanks de overrompeling

- Kan elk moment van de dag terug opduiken, gisterenavond was die er ineens, en dan daalt de temperatuur drastisch en wordt het erg vochtig.

CABRIO:

- Heel tof autootje, mét 16.000 euro franchise (voor een risk manager is dat moeilijk te slikken, maar die franchise wordt dan weer op zijn Zuiders gedekt door een derde firma, die ongetwijfeld lastig gaat doen als we dan toch schade zouden hebben. Soit, risico-analyses zijn voor tijdens mijn werkuren dus...). Als we hem hier toch perte totale rijden (t is te zeggen: ik, ik ben de enige chauffeur) tikken we er wel eentje op de kop voor minder dan 16.000 euro.

- 2 grote valiezen en een handbagagekoffer passen in een Fiat 500, mits wat lepelen. Tot ongetwijfeld jolijt van de menigte wachtenden bij Sixt leek dat eerst niet te gaan lukken, maar mits wat organisatie hadden we nog plaats over.

- Nogmaals, tof autootje, maar aan 90 per uur denderen je trommelvliezen eruit door de dakconstructie. Wederom, erg charmant voor hier, thuis zouden we minder risico's nemen met onze trommelvliezen.

KINDEROPVANG:

- Na 2 nachten in dit hotel zijn we er al achter dat dit een veredeld kinderdagverblijf is. De kindvrije vakantiegangers passen er hun gedrag op aan: daardoor zaten ook wij vanochtend al om 8u aan het ontbijt, net voor de eerste reeks krijsende kinderen aan de dag begint en elke ruimte op stelten zet (ze zijn echt met veel). Daardoor zwemmen we ook zo vroeg mogelijk, vandaag trok David baantjes vanaf 9u. (uw reisblogster is geen gezegend zwemster en houdt het bij rondjes lopen rond het hotel, om daarna de zwemmer tegemoet te komen).

- Na 10u is het zwembad en alle recreatie errond (niet veel) eraan voor de rust van de dag, de ruimte is ook veel te klein voor de omvang van het hotel.

- In het restaurant van vanavond, Mercantel, hebben we een eerste nominatie voor de slechtst opgevoede kinderen van deze reis: ze waren met 2, maar hoe die 2 een heel restaurant op stelten konden zetten (waarvan dit niet het richtpubliek is) was fascinerend. We hadden er nog een babbel over met de eigenaar, die tot 2 keer toe was gaan vragen voor wat meer manieren, maar helaas. Hij ging al uit van een slechte review van hen, maar berustte daarin. Aan ons om 2 goeie reviews te schrijven.

INTERESSANTE STADJES:

- Gisteren Costa Nova (rond in een half uur), Ilhavo (ook het dorp van ons hotel) en Aveiro. Aveiro is by far het tofste stadje in de onmiddellijke omgeving. Gisteren erg lekker gegeten; 's middags high end bij Mercantel, s avonds comfort food risotto bij O Bairro. 

- Vandaag was het Coimbra, de oudste Universiteitsstad van Portugal (en tot 1911 de enigste universiteitsstad ter wereld waar Portugees de voertaal was). We bezochten het koninklijk paleis, de kapel van de universiteit en de erg indrukwekkende bibliotheek.

WEETJES:

- Costa Nova is gekend omwille van de kleurrijk geschilderde huisjes (zie foto)

- Aveiro wordt het Venetië van Portugal genoemd (hoe origineel...). Er zijn elektrisch aangestuurde gondels die je langs de eeuwenoude (bevestigd door ChatGPT, want ze lijken veel recenter) kanalen. Een tochtje op zo'n boot vond David té toeristisch, dus niet gedaan.

- Coimbra was erg de moeite, de oude stad ligt op een heuvel en is erg compact. Stevige wandeling tot de top, maar heel mooi.

- Veel charmante overdekte (vis)markten: vandaag in Coimbra voor 60 cent een tros druiven en 2 vijgen gekocht. Als ik het had geweten, had ik er nog meer gekocht, maar gezien er geen iota te begrijpen valt van Portugees, speelde ik nog op veilig. Laat de trossen maar komen op de volgende marktjes!

CHARMANT:

- Charmante dorpjes, vriendelijke mensen, overal. Zelfs al spreken wij geen Portugees, ze blijven ontzettend vriendelijk.

- Mooi landschap, toch nog groen

CULINAIR:

- Voltreffers tot nu toe. De eerste avond in het hotel (niet slecht, goede start van de vakantie wel), de volgende 2 avonden in Aveiro voor lekkere cocktails, verse gerechten.

ACTIEF:

 - Goed gevulde eerste 2 volle dagen, voor mij gestart met een loopje, voor David met een zwemmetje. Daarna nog verder stappen gezet in de stadjes.

Cocktails en eten bij Mercantel (Aveiro)

Aveiro

Aveiro

Coimbra (ook onderstaande)

Rustig zwemmen

Comfort food bij O Bairro

Costa Nova

Zaterdag 11 mei: Albany – Newark

Zaterdag 11 mei: Albany – Newark 

De laatste dag in de VS stond in het teken van outletshoppen, of dat dachten we als we aan de dag begonnen. Het is de dag van de beste donut ooit geworden! (en ook wel een beetje van het outletshoppen) 

Rond 8u vertrokken we uit Albany naar de Woodbury Common premium outlets, met tussenstop in Beacon. Dat was de plaats eerder in de week voor het adaptogeen drankje, waar we toch nog een keer een omwegje van 10 minuten voor over hadden. Het was een ander meisje, maar ze was uitermate vereerd toen we zeiden dat we er voor omgereden waren voor hun drankjes. David ging voor een groen drankje, ik ook, maar het mijne was hetzelfde als eerder in de week (Minty Matcha). Onderweg passeerden we dezelfde donutzaak als eerder in de week, en na wat twijfelen gingen we toch binnen voor een herkansing voor een goeie donut. De beste beslissing van de week. Je kon hem volledig zelf samenstellen, van topping, tot tussentopping en afwerktopping. Je zag ze ook gemaakt worden. David koos er eentje met marshmallows, peanut butter en glazuur. Ik ging voor sprinkles, glazuur en vanille-afwerking. We gingen hem eigenlijk later op de dag opeten, maar omdat ze nog licht warm waren toen we het doosje kregen leek dat misschien zonde. Dat is dus by far de beste donut die we ooit hebben gegeten: krokant vanbuiten, luchtig koekje vanbinnen, en de toppings waren fantastisch… Vanaf nu is er een nieuwe standaard gezet voor donuts. En hij smaakte niet eens vettig. 

Met ons gezond drankje om het af te ronden gingen we op weg naar de outlet, nog een halfuurtje rijden. We hadden een lijstje bij voor de efficiëntie, en hadden een uur of 4 de tijd. Goeie deals gedaan, van een spotgoedkope skibroek, tot handtas en polo’s en hoodies voor David, heel tevreden. De security bij de luchthaven was traag, maar we waren nog mooi op tijd voor de vlucht, op dit moment schrijf ik het verslag terwijl we wachten om op te stijgen. Dit was het dan, de VS-trip van dit jaar. Het ziet er naar uit dat we even niet deze kant opkomen de komende jaren, al denk ik nu alweer stiekem aan Florida, of Texas ;).

Dé donuts waarvan sprake:

Vrijdag 10 mei: Paul Smiths - Albany

Vrijdag 10 mei: Paul Smiths - Albany

Vanochtend konden we beiden moeilijk afscheid nemen van het White Pine Camp. We maakten na het ontbijt, terug zelfgemaakte eieren met toast, nog een wandeling op het domein. Te beginnen bij het boothuis, het tweede boothuis, naar nog een uitkijkpunt wat we nog niet hadden ontdekt, en dan naar de bowlingbaan, waar we ons toch waagden aan een worpje:

Op weg naar een strike

De afloop hiervan was een stuk minder professioneel dan de techniek ;)

Het rechtzetten van de pinnen moet je zelf doen, de bal moet je zelf op een geleider leggen waardoor die geheel vanzelf terug gekatapulteerd wordt naar het opbergvak. Zalig systeem.

Laatste zicht op het meer (Osgood Pond was de naam)

Op onze ochtendwandeling kwamen we nog de "caretaker" van het domein tegen, die erg blij was te horen dat we het zo naar onze zin hadden gehad. Dit was een memorabel verblijf, de historiek gecombineerd met de rust (ook al merkte ik bij mezelf dat de totale stilte 's nachts net wat averechts kan werken en ik precies zat te wachten op iets waar ik van zou schrikken - wat dan natuurlijk niet gebeurde). In de winter kan je hier een week in de totale rust langlaufen en wandelingen doen in sneeuwschoenen, het staat bij deze op onze lijst "kan nog voor de toekomst". 

Rond 10u vertrokken we naar Albany, met tussenstops voor een slechte koffie (alweer ja...) en een slechte en redelijke donut bij Dunkin'. David nam een old fashioned, die werkelijk afschuwelijk slecht was, ik een veilige met glazuur, maar die bij ons eigenlijk een stuk verser zijn dan hier soms. Omdat ik met David te doen had, kreeg hij volledig belangeloos de helft van de mijne. Daarmee was ineens zijn goesting in donuts over, dat is dan weer goed voor de lijn :). Van de reis zelf kan ik niet veel zeggen, ik ben halverwege in slaap gevallen...

Na het inchecken bij het hotel gingen we naar de fitness, voor nog een laatste krachttraining. Rond 16u konden we op weg richting downtown. Dat leek kort, maar eigenlijk hadden we het wel in een dik uurtje gezien. We wandelden langs de state capitol, wat een indrukwekkend gebouw is, en de buurt errond. Maar op zich ben je er snel rond, en het "centrum" weer uit. Dat kwam nog goed uit op zich, konden we op zoek naar een goede hamburgertent, want hoe sluit je een Amerika-reis beter af dan met een goede hamburger. Die vonden we bij Illusive, die kwam vaak voor in lijstjes met de beste hamburgers in de stad. Het was er erg druk en we konden zonder reservering enkel nog buiten zitten, met fantastisch zicht op de verkeerswisselaar van Albany ;). Echt koud was het niet, dus deden we dat.

David ging voor de hamburger die in 2022 verkozen was tot de 2de beste hamburger van NY state, ik ging daar niet in mee en koos een kipsalade met spekjes, ei, avocado en salade (en technisch gezien ook gorgonzola, maar die heb ik eruit gepietst). Maar ik kreeg wel de lekkerste kleine frietjes (ik moest hier van David bij vermelden dat ook dit volledig belangeloos geschiedde), dus dat was nog een goeie deal :). Hij was heel lekker (ik mocht ook zelfs een stukje proeven), en mijn salade verrassend ook. En met nog een goede margarita voor mij en een summer cocktail voor David (de mijne was een pak straffer, dus deelden we die). Beiden tevreden en met een goed gevulde maag keerden we terug naar ons hotel, klaar om morgen vroeger op te staan, en naar de outlet op anderhalf uur rijden van hier te vertrekken, en dan door te rijden naar Newark, onze vlucht is om 18u50.

Nog wat foto's van vandaag:

Albany State Capitol

De eenzaamste fontein ter wereld volgens David

Rond de State Capitol

Donderdag 9 mei: Paul Smiths - Lake Placid

Donderdag 9 mei: Paul Smiths - Lake Placid

Een onverwachte zen-dag vandaag, met wolken en heel af en toe zon, bij een 13 graden. We startten de dag met zelfgemaakte eieren en toast. Met een goedgevulde maag toerden we verder rond onze lodge. Er was nog een tennisbaan, een tennishuis, een wandeling langs het meer en de gebouwen aan het toegangshek (nog 2 aparte lodges) en een rotstuintje. En het meer zelf natuurlijk. David was niet te houden om het meer op te gaan, en wilde heel graag voor me roeien. Er lag een aluminiumboot in het water aangemeerd bij het hoofd-boothuis (er zijn er dus 2), restte ons nog zwemvesten aan te doen en de roeispanen van die boot te zoeken. Die lagen in de ruimte ernaast, het meer lonkte. Het meer zelf is groot. We kozen een kant en gingen voor links, langs het theehuis, bowlingbanen en steiger. Dat roeien bleek nog intensief (van horen zeggen, ik moest enkel richting aangeven, al werd dat niet altijd zonder mopperen aanvaard). 

Op de vraag of het nog stiller kan, bij deze: ja. Op het midden van het meer zelf hoorde je zowaar nog minder, enkel het klotsen van het water tegen de boot en wat diertjes. Een dierbaar zen-moment waar we nog vaak aan zullen terugdenken. 

Restte ons nog die lodges en het rotstuintje aan het hekken te ontdekken, dat was een korte wandeling van onze lodge. Het rotstuintje was eigenlijk opgegeven - net als die tennisbaan trouwens - al is het apart dat ze niet alles laten overwoekeren en wel in stand houden wat ooit was, in de staat van nu. 

Na die wandeling gingen we naar Lake Placid, voor David een illustere plaats. We startten bij de schansen en het visitor center beneden, waar hij (nogmaals) slechte koffie bestelde en we toegangsticketjes kochten om bovenaan de hoogste schans te gaan staan. Als de schansen van beneden al indrukwekkend zijn, dan zijn ze dat van boven evenzeer. Doodeng om te zien wat schansspringers zien als ze zich laten glijden. Boven was er ook een mooi uitkijkdek en speelde er een film over de Amerikaanse ijshockeyploeg die Rusland onverwacht versloeg in 1980 op de Olympische Spelen; hier in Lake Placid. Dat evenement was trouwens onmogelijk te vermijden, ook in het dorp was er een speciale winkel met énkel memorabilia van dat event ("miracle on ice"-merchandise in alle vormen), met ernaast een speciale winkel met memorabilia van énkel de aanvoerder van de hockeyploeg. David was wat minder onder de indruk en zei bij die tweede winkel "Jeetje, het is 40 jaar geleden, move on zeg" ;). Verder liepen we nog even langs Main Street, dronken respectievelijk een betere koffie en thee op met uitzicht op het meer en gingen om boodschappen voor vanavond.

Terug in de lodge gingen we aperitieven aan het tweede boothuis, recht voor onze lodge. Die hadden we zoals alles hier volledig voor ons alleen (ook al staan er nog vier andere auto's, je ziet de andere gasten amper omwille van de omvang van het domein). Dat was het tweede zen-moment van de dag. Ook al was het niet superwarm, het was vrijwel windstil en voor dat uitzicht zouden we beiden wel wat kou willen lijden ook... We vinden de opeenvolging van indrukken ideaal: van het drukke New York naar de watervallen van Woodstock, naar complete rust en stilte hier. Morgen Albany, terug wat in de drukte, tot we zaterdag naar huis vertrekken. Op deze manier keren we nog best uitgerust terug naar huis, omgekeerd was anders geweest.

Voor we hier weggaan morgen willen we nog een bezoek brengen aan de Paul Smiths College, daar is een interpretive center en een fitness. Maar eerst slapen, voor mij voor het eerst in ik denk ruim 20 jaar zonder oordoppen, die zijn hier volledig overbodig :).

De foto's van vandaag:

Japans theehuis op het meer

Tennisbaan (met wat verbeelding)

Row row row

Onderaan de schans

Bovenaan de schans...

Uitzicht vanaf het platform

Aperitief met een uitzicht