Donderdag 9 oktober: El Calafate

Donderdag 9 oktober: El Calafate 

Beginnen met de foto’s, het verslag volgt.

Even winderig

Defenders beloofd, wederom Toyota gekregen

Alles vandaag draaide rond Lake Argentina

Grotlunch 

Stoofpotje van lam

Native tour met gezellige native Nederlanders

David en Defender (2)

Pasta met scampi 2.0

Zalmforel

Beentjes strekken met een nieuwe hond

Gisteren (want het verslag kwam met een dag vertraging) was een rustige dag, de excursie, de native tour, begon pas om 11u. Dat gaf mij de tijd om even een kwartiertje vol in de wind te gaan lopen, om dan vervolgens de wind een kwartiertje mee te hebben. Ik had geleerd van Ushuaia en was warmer gekleed, maar het was alsnog een ontbering, als in een strandloop, maar dan met storm en zonder het strand.

Guillermo was de gids van de dag, wij waren eerst in zijn omgebouwde SUV-safari, en mochten zitten waar we wilden. Er kwam nog een koppel Mexicanen bij, en nog een gezin van 4, Nederlanders. Dat vrolijkt altijd de boel op, toen ze dan hoorden dat er Belgen in de auto zaten, begonnen ze spontaan te juichen van enthousiasme. Dan kunnen ook wij maar enkel enthousiast doen ;).

Guillermo was perfect tweetalig, en ratelde een vol uur in beide talen door over het landschap, de oorsprong van de naam “Patagonië” (de Spaanse verbastering van “big feet”), en loodste ons ondertussen langs een erg hobbelige weg naar een mooi uitkijkpunt over Lago Argentina. Het was een prachtig zonnige dag, maar dan nog blijft het steenkoud, met een constant aanwezige sterke wind.

Na iets meer dan een uur kwamen we aan waar het native stuk begon, kregen we dikke poncho’s (die enkel David weigerde), en gingen we langs grotten met enkele tekeningen (al was die stop minimaal). Eigenlijk was alles wat we zagen in de figuren goed, archeologen zijn er ook niet over uit wat ze allemaal betekenden en gaven er zelf hun interpretatie aan. Dus mochten wij dat ook, zagen we er een schildpad in, prima, alleen hadden die natives nog nooit een schildpad gezien in hun leven, en komen ze er ook nu niet voor. Zagen we een baby in de volgende tekening, goed geprobeerd, want een kever hadden ze evenmin al gezien in hun leven. Lekker makkelijk zo ;).

De essentie van de trip was toch eigenlijk de grotlunch, die stond voor ons al klaar toen we daar aankwamen. Het was ook het moment om te verbroederen met onze Noorderburen, die van Putten waren, bij Amersfoort. Ze vonden het apart dat ik Nijkerk en Hoevelaken kende, maar niet Putten. Laten we zeggen dat ik tot voor 3 jaar ook Hoevelaken en Nijkerk niet kende, dat is dan door het werk gekomen ;).

Vader Wannes was operafanaat, en moedigde ons ook stellig aan het een kans te geven, en al zeker in de Opera in Gent. Point taken :). Voor moeder Hermina was deze reis eigenlijk opgezet, door zoon Robert, en schoondochter Alessandra (die Braziliaanse is). Echt een heel leuke familie, veel mee gelachen.

De lunch kwam voor David trouwens geen moment te vroeg, eigenlijk net te laat, want hij zat een koekje te eten in afwachting van het lam. Dat had Guillermo gezien, en ik ga niet zeggen dat het hem schoffeerde, maar hij begreep het niet zo :D. Dus kreeg David de eerste scheppen stoofpot, en er werd hem vervolgens constant gevraagd of hij nog wou. Uiteindelijk heeft hij 2 extra porties gevraagd én gekregen. Om dan achteraf te zeggen dat “lam nogal zwaar op de maag kan liggen”, goh ja, 2 kilo lam zou bij mij ook zwaar vallen ;).

De terugweg naar het centrum kon dan toch een stuk minder hobbelig, maar toegegeven, dat hobbelige in de heenweg was natuurlijk deel van de ervaring ;). Tegen half vier waren we terug, namen hartelijk afscheid van de Puttenaren en gingen nog wat in het centrum rondlopen, nog wat honden gaan aaien ook ;).

Omdat we net de shuttle hadden gemist, besloten we de weg terug naar het hotel te wandelen. Dat was toch een beetje een misrekening qua afstand, zo’n dik uur wandelen, maar goed, we hadden er ook ineens onze stappen mee gedaan voor de dag. 

Mako, ons restaurant van de dag ervoor had vanaf 20u groepen. Dus als we wilden, konden we dat wel, maar dan moesten we er tegen 18u zijn. Ik had de tip ook aan Alessandra gegeven, en heel grappig, maar zij zaten er al als we binnen kwamen :D. Ook de eigenaar kwam naar ons en zei “Waren jullie dat die tegen hen gezegd hebben dat we om 20u groepen hadden? Want ze wilden heel graag komen eten” :D. Ja dus :).

Het was wederom erg lekker, en gelukkig vonden de Nederlanders dat ook. Bij het afscheid, nu wel degelijk echt, zij gingen door naar Ushuaia, kregen we nog hun foto’s van de grotlunch, zo hebben we een leuk aandenken aan een toffe dag.