Reis- en foodieblog David en Delfien: Zondag 12 oktober: El Chalten

Zondag 12 oktober: El Chalten

Blown away by Patagonia… Vandaag ook heel erg letterlijk te nemen.

Onze laatste dag in Patagonië hebben we afgesloten zoals het hoort in de “Capital del Trekking”, al wandelend. Minder ver dan gisteren, daar was het het weer niet voor (toegegeven, ook de beentjes hadden tegengesputterd), maar we zijn wel blij met onze inspanning: 13,4km, 4u26, maar wel 7 hoogtemeters meer dan gisteren (849 om precies te zijn). Het plan was om te wandelen tot Laguna Capri, een ander bergmeer, dat was 4km vanaf de ingang van het park gerekend.

Om 8u54 vertrokken we aan het hotel. Op een kortere afstand meer hoogtemeters maken, dat was wel te merken. De 4km tot aan het meer gingen bijna constant bergop. Op een bepaald moment was het indrukwekkend het dal te zien, waardoor het duidelijk was hoeveel hoogte we al hadden overwonnen.

De wind was vandaag alomtegenwoordig. Vannacht al, in het hotel (het hoogst gelegen gebouw van het dorp) leek het bij het ontbijt al alsof het dak er elk moment kon gaan afwaaien. Al zijn ze hier nog erger gewend, voor ons was het loeien indrukwekkend. Ook op de wandeling, en zeker de eerste 2km toen we ze volop tegen hadden, was het soms gewoon uitkijken om niet ineens door een vlaag uit evenwicht te worden gebracht. Je zag ook een soort regenstorm vanaf de bergen komen, interessant fenomeen (wat gelukkig eerder motregen dan regen voor ons betekende).

Het meer was mooi, gisteren was het mooier. Door het mindere weer viel ook het uitzicht tegen, de Fitz Roy hebben we niet gezien (al hebben we wel aan het bord gestaan :)). Ook onze geplande etensstop bij het meer was gisteren mooier, vandaag was er geen plek uit de wind te vinden, waardoor het al snel ontberend koud kon worden. Geen tijd om te lanterfanten, en na een zo kort mogelijke stop wandelden we even nog een lus op de hoogte van het meer, waarna we terug aan de afdaling konden beginnen.

Nu hadden we de wind vol mee, eerlijk is eerlijk, we hadden hem tenslotte bergop volop tegen gehad!

David begon de laatste 3 km serieus te versnellen, naar eigen zeggen omdat er deftig eten in het vooruitzicht zat. Dat was ook zo ;). We gingen terug naar het zaakje van gisteren, ik nam terug een worteltaart (met een andere even lekkere thee), David nam een ontbijtbowl met granola, banaan en yoghurt. We raakten er nog een de praat met een jong koppel Zwitsers, zij waren 10 maanden op reis, en nog maar relatief recent gestart. Hij neemt binnen 2 jaar de zaak over van zijn vader, en voordat hij dat gaat doen, wilden hij en zijn vriendin deze reis maken, want daarna komt het er waarschijnlijk nooit meer van. Ze kwamen van Chili, en maakten plannen om naar Nieuw-Zeeland door te reizen. Ze laten zich vooral leiden door waar ze op dat moment zin in hebben, en zijn ze het na 6 maanden beu, dan kan dat ook en gaan ze naar huis. Mooi plan, mooie kans.

Achter ons zaten ook nog 2 heel erg lieve oudere lokale dames, één van hen nam mijn arm heel vriendelijk hard vast toen ik plaats maakte om haar te laten passeren. Leuke zaak, leuke ontmoetingen vandaag. Gisteren zaten er ook Zwitsers, en hoewel de vriendelijke ober echt probeerde ze te ontdooien, het is hem niet gelukt (en wij hebben zelfs niet geprobeerd ;)).

Restte ons nog de wandelstokken in te leveren, en een kaartje te kopen voor Juan (hij krijgt nog wel meer als bedanking, maar t geeft mooier met een kaartje ;)), want hij heeft zijn werk fantastisch gedaan. Dit was een zorgeloze reis (hout afkloppen, ze is nog niet afgelopen), zo eens alles geregeld van start tot eind, heel fijn.

Voor het avondeten hebben we beslist in het hotel te blijven. Het is nog zo makkelijk, we moeten de wind niet meer trotseren, en ik had mijn hoop al gezet op guanaco-ravioli, en natuurlijk ook wel op een cocktail :).

Post-diner aanvulling: uitgerekend vanavond vierde het hotel haar 20-jarig bestaan. Dat werd opgevrolijkt door een receptie in de bar, waar alle locals op waren uitgenodigd, maar waar ook wij welkom op waren en spontaan een glas kregen bij aankomst aan de bar. De eigenares van het hotel kwam ons zelfs kussen en heette ons persoonlijk welkom. Een heel fijne afsluiter voor ons laatste diner, bietensoep en quinoa salade, vervolgers tenderloin en mijn ravioli met guanaco. Aangevuld met sloten torrentos-wijn, deels van het huis ;).

De foto’s van vanavond, party crashers als we zijn ;):