Reis- en foodieblog David en Delfien: Donderdag 2 oktober: Buenos Aires

Donderdag 2 oktober: Buenos Aires

Vandaag begon het misschien pas écht écht: de eerste volledige dag in Buenos Aires. En het was een pittige dag, met 24.000 stappen, maar ook met een heel interessante gegidste rondleiding én een ontmoeting met Juan, die de hele reis voor ons in elkaar heeft gestoken.

De ochtend begon rustig, met redelijk vroeg wakker zijn, en rustig ontbijten. David had schrik de wandeling tussen 11u en 15u niet goed door te komen, dus was het van cruciaal belang een goede eerste laag te leggen. Rond 9u waren we klaar met ontbijten, dat gaf ons nog 2 uur de tijd om alvast zelf eens op verkenning te gaan richting de Plaza Bélgica, aangegeven door onze taxichauffeur gisteren van de luchthaven. Onderweg was het van park naar park, een fraai calesthenics park, het park van Uruguay, het park van Chili, om dan bij een pietluttig, maar wel erg mooi park van België uit te komen, de plaza Bélgica dus. De grootte van het park kan je op zich symbolisch beschouwen, we zijn als land tenslotte ook niet groot, maar toch belangrijk genoeg om hier een heus park te hebben ;). In dat parkje stond een beeld ter ere van koningin Astrid. Daar moesten we toch 2 keer goed naar kijken: ik heb op school geleerd dat koningin Astrid werd gezien als één van de mooiste vrouwen van haar tijd, aanbeden door de hele Belgische natie omwille van haar elegantie en schoonheid. Die schoolboeken zijn duidelijk niet tot hier geraakt, want simultaan kwamen we tot de vaststelling: “Dat lijkt eerder een boerin”. Jammer jammer, maar goed, al lang blij dat we een park hebben dus ;). Eén blok verderop was ook de Belgische ambassade, even thuiskomen in een miljoenenstad.

Het valt ook op dat hier enorm veel honden leven, overal zie je dog walkers met minstens een hond of 8 aan hun lijnen. Dat gaat vaak goed, tot het spannend wordt als er een andere dog walker met nog eens 8 honden passeert.

Klokslag 11u begonnen we aan de rondleiding met Sandra, de gids van vandaag. Los van alle prachtige gebouwen was het ook fijn 4 uur een privé gids te hebben, aan wie je gewoon alles kon vragen wat in je opkwam over de stad of Argentinië. David vond dat ik daarin zo ver ging dat hij me een slijmbal van de lerares vond en vragen stelde a la Tom Waes, maar daar kan ik wel mee leven ;). We startten op de plaza de Mayo, waar het Casa Rosada zich bevindt. Dat is het kantoor van de president, die er vandaag niet was blijkbaar. Daartegenover was het monument van 25 mei (1810), de revolutie die leidde tot de onafhankelijkheid van Argentinië van de Spanjaarden. Interessant waren de afbeeldingen van de witte hoofddoeken, het symbool van de “Dwaze Moeders”, het vreedzame protest van de moeders wiens kinderen werden opgepakt en vermist werden tijdens de dictatuur van 1976 tot 1983. Dat vond ik best interessant om over door te vragen, hoe dat bijvoorbeeld door Sandra en de gemiddelde Argentijn werd ervaren. Zij herinnerde zich als kind dat haar tante vertelde dat er iemand uit diens omgeving ineens verdween, en hoe dat op haar indruk had gemaakt als in de vrees dat bijvoorbeeld net zo goed haar moeder plots zou kunnen verdwijnen. Dat zijn zaken uit een best recent verleden en waarvan ik flarden meekreeg als kind, dat vind ik er zo fascinerend aan. Heftig is het wel. Ook het verhaal over zwangere vrouwen die werden opgepakt, bevielen in gevangenschap, waarna de kinderen werden afgenomen en werden “weg” geadopteerd. Daar bestaan nu programma’s voor om mensen die twijfel hebben over hun afkomst kunnen geholpen worden om die te achterhalen. Tot op heden is er weet van 135 dergelijke gevallen.

Vervolgens ging het naar een kerk die van buitenaf eerder een beursgebouw of een operagebouw leek. Volgend interessant weetje is dat de meeste Argentijnen niet zo praktiserend katholiek zijn, iets wat we wel hadden verwacht op één of andere manier.

De volgende stop was de obelisk, in 30 dagen gebouwd (ja, dat vond ik indrukwekkend, David moest lachen om mijn enthousiasme daaromtrent ;)) en alle gebouwen rond de Plaza Lavalle (Theatro Colon, het congres, het gerechtsgebouw). Allemaal indrukwekkende gebouwen die best wel aan New York doen denken, qua omvang en statigheid.

Net voor de Barolo building zag ook Sandra dat David nood had aan eten. Ik had dat ook wel gemerkt, maar vond dat hij nog best 2 uur op zijn tanden kon bijten ;). Gelukkig voor hem was er net op de hoek een typische zaak met empanadas. We namen er 4, 2 voor hem, eentje voor mij en Sandra. Erg lekker, en efficiënt om de hongerklop te boven te komen. Je zag David opkikkeren.

Daarna ging het naar het congres, waar een vreedzame betoging aan de gang was. Dat gebeurt meer en meer de laatste jaren, tegen het beleid vooral. Als dat het geval is, zoals vandaag, dan worden de permanente dranghekkens volledig afgesloten waardoor je niet meer rond het gebouw kan lopen. Sandra had het ook over de lerarenlonen die bijvoorbeeld niet waren meegestegen, waardoor veel leraren het best lastig gekregen hebben als het hun enige beroep is. Zelf geeft ze ook les, aan de hogeschool voor toerisme, maar slechts 1 vak, en eerder uit passie, dan dat het dus goed verdient.

Eindigen deden we in het kerkhof van Recoleta, aan ons hotel. Het is een indrukwekkende aaneenschakeling van mausolea, waarvan er toch minstens de helft aan het verloederen is of niet goed onderhouden wordt. Sandra vertelde ook dat veel van die mausolea verkocht werden “voor de eeuwigheid”, in de veronderstelling dat dat ook zo was. Maar soms houden families op te bestaan, of wordt het zo verre familie dat onderhoud geen prioriteit is, waardoor er dus best wat graven staan te verkommeren. In sommige van die “huisjes” zie je dan ook de kisten gewoon opgestapeld liggen, mysterieuze trappen naar kelders waar nog meer kisten liggen, want in sé wordt er niet echt begraven, enkel “opgeslagen” om het oneerbiedig te zeggen. De houten kisten zijn trouwens ook maar een “schelp”, de lichamen zelf zitten in een afgesloten metalen kist.

Na dit bezoek eindigde de toer met Sandra. We namen afscheid en gingen laat lunchen bij het restaurant op de hoek dat ze had aanbevolen: Rida. Ik nam gegrilde kip met citroen (en ik kreeg ook enkel dat, al was ik er heel blij mee), David nam tong “in de boter gebakken”. Dat klopte, maar ze hadden er ook een korstje mee rond gebakken, eerder een fish stick. Hij kreeg er puree bij, en had ook nog spinazie erbij besteld me kaas. Goed vullend comfort food.

Dat was nodig, want we (of t is te zeggen, ik) was nog niet uitgewandeld. We namen een Uber naar de wijk Palermo, een wijk met een heel andere vibe. Het was een aaneenschakeling van leuke koffiezaakjes, restaurants, een hele eetboulevard bijna. Na nog een stop in de botanische tuin namen we terug een Uber naar het hotel.

Tegen 20u kwam Juan even goeiedag zeggen. Het was echt fijn hem in het echt te ontmoeten, er is tenslotte de laatste maanden best wat over en weer gechat. Het is een klein reisbureau met 3, wat het nog persoonlijker maakt. Op het einde van de vakantie komt hij ook nog eens langs om de reis te doorlopen.

Restte ons enkel nog het avondeten, op deze intensieve dag. Gezien we niet zoveel fut meer hadden, besloten we in het hotel te blijven. Het restaurant staat tenslotte ook vaak vermeld in tips voor Buenos Aires. Het begon alvast goed: ons aperitief - 2 procescco - was aangeboden door de barman/ober. Diezelfde man bediende ons ook in het restaurant. We hebben lang moeten wachten op onze gerechten, kip met patatjes en een salade met avocado en garnalen, er was iets mis gegaan met onze bestelling. Dat werd ook niet ontkend, we kregen als zoenoffer kuipen met wijn met gratis refill (al sloegen we dat laatste af). Het was het wachten waard, ook al waren we erna helemaal op.

Op het moment van dit schrijven zitten we op het vliegtuig naar Ushuaia. Dit relaas is er gisteren dus maar deels nog van gekomen.

De foto’s van Buenos Aires, blij dat we op het einde van de vakantie nog 1 volle dag hier hebben.