Woensdag 26 augustus: Boca Tapada - Tenorio

Een rijdag vandaag, al viel dat op zich wel mee: 3 uur zuivere rijtijd langs secundaire wegen. Rond elf uur begonnen we aan de laatste hike van de boomhut naar de receptie. Daarvoor hadden we nog rustig kunnen ontbijten (terug in buffetvorm, hoera!), voor David nog steeds op een lager pitje, zijn darmen waren nog steeds niet volledig in orde. Nog een laatste keer vogels kijken vanop het terras aan het restaurant ook, met weer onze favoriete arakiri-soort, maar ook nog een verrassend blauw vogeltje dat we nog niet hadden gezien, en een basilisto in spreidstand. We hadden na het ontbijt en bird watchen zelfs nog tijd om even kano te varen, toen het even een half uur droog was. Dat was nog een gelukje, want er zaten vanochtend even pittige buien in als in Tortuguero.

Restte ons nog de rivier over te steken naar de auto, en op weg te gaan. Onderweg was het interessant landschap, maar ook wel uitkijken, want de wegen zijn ofwel slecht, ofwel versmallen ze zonder echt aankondigen naar brugjes waar je maar in 1 richting over kan, ofwel zijn er ineens irritante verkeersdrempels die ook niet altijd zijn aangekondigd. Brengt me bij roadkill: volgens David had ik al minstens 2 honden kunnen doodgereden hebben. Dat klopt enigszins. De eerste was echt jammer geweest, want dat was een schattige huishond die ineens overstak en die ik niet had gezien. De tweede was echt een rothond. Die kwam vanuit een huis aangerend, viel eerst de motard voor ons lastig door er tientallen meters naast te lopen en agressief te blaffen, tot die motard hem wegschopte. Daarna was het aan ons. Ik vertraagde, maar kon hem op een bepaald moment enkel horen blaffen. Net op dat moment reden we over iets, waarop David zei “Ja, je hebt over zijn poot gereden of zo!”. Daar schrok ik wel hard van, maar stoppen was geen optie. Die hond bleef vervolgens ook tientallen meters aan mijn kant meelopen en blaffen (gelukkig het bewijs dat zijn poot intact was en dat we over iets anders waren gereden), maar zodanig lang dat het leek alsof hij aan de auto hing of zo. Echt eng. Uiteindelijk gaf hij op en zagen we hem in de achteruitkijkspiegel terug lopen naar zijn huis. Het enige dier waar ik op dit moment over ben gereden was de eerste dag, en dat was een slang. Ook niet veel aan te doen, ik kon niet echt uitwijken…

Tegen 12u begon David zowaar terug te klagen over honger, het was eens 24 uur rustig geweest op dat vlak ;). Volgens de eerste gids, Steven, moesten we zeker eens stoppen in een “soda” om te eten, goedkope Costa Ricaanse “feel good food”, en vooral fast food. We stopten bij een heel leuk zaakje, Restaurante A Lo Tico, waar Maureen in de keuken stond. Die keuken was ook de bar, dus je kon gewoon de hele tijd op haar vingers zitten kijken terwijl ze ons eten prepareerde. Geen geheimen hier. David nam een hamburger, ik rijst met kip. Erg lekker, en veel te veel… Nog grappig, van cola zero wilde ze niet weten, het enige wat ze had waren natuurlijke sapjes, zelfs spuitwater deed ze niet aan. 

De aankomst bij het hotel voor de komende 2 dagen was fantastisch. We gaan van vochtige ontbering (Tortuguero), naar minder vochtige ongemakken (Maquenque met de serieuze afstanden naar de boomhut en muggeninvasie), naar aangenamere vochtige luxe (Rio Celeste Hideaway hotel). Zo jammer dat we hier maar 2 nachten zijn, dat weten we nu al. De kamer is groot, de badkamer is een balzaal, en deze keer is de buitendouche ook volledig privé en erg mooi aangelegd met planten. In Maquenque kon je ook buiten douchen, maar je moest er wel bijnemen dat ze je konden zien staan vanaf het wandelpad…

Morgen brengt de dag ons een uitstap naar de Rio Celeste waterval, iets van een uurtje wandelen heen en terug in het nationale park, en een chocolade tour in de namiddag. We zijn nu al aan het plannen om de tijd in het hotel zo maximaal mogelijk te benutten, en de uitstappen tot een minimum te beperken ;).

De foto’s van vandaag:

De grappigste aller toekans 

Uitgeregende parkiet

Kano into the wild

Was nog niet uit-gekanood 

Nieuw vogeltje

Maureen en haar keuken

Dinsdag 25 augustus: Boca Tapada

Waar zou ik beginnen voor vandaag? Bij het feit dat David voor het eerst deze vakantie geen honger had na 2 uur? Of dat we ook in Nicaragua zijn geweest?

Het eerste dan maar: vanochtend was het een ander principe ontbijt. Er was een kaart ipv een buffet vandaag, heel jammer, want zo was ik bijna met honger van tafel gegaan als we niets hadden gezegd. Bij David was het eerder het omgekeerde. Hij nam het volledig Costa Ricaans ontbijt met rijst, ei, ham, toast. Samen met koffie is dat blijkbaar zwaar gevallen, zodanig dat hij eigenlijk geen honger had bij de lunch, voor alles dus een eerste keer :).

Om 8u30 stond Jeff ons op te wachten voor de boottocht naar de Nicaraguaanse grens. Deze tocht deden we samen met John, de bootman, 2 mannen die sfeerbeelden zouden maken als promofilmpje, en 4 Duitsers, een jonger koppel, en moeder en dochter. Moeder en dochter waren aan hun laatste dag bezig en hadden na 3 weken nog geen krokodil gezien, het jonge koppel was net aangekomen en vertrekt net zoals wij op 4 september terug naar huis.

De boot lag aan de rivier (verrassend, ik weet het!) die op 200 meter lag van de receptie. Dat we daar toch een half uur over gedaan hebben, had te maken met alle dieren die we op die 200 meter tegen kwamen. Het was al snel duidelijk dat David niet voor elk dier geduld had om te blijven staan, ze moesten toch wel spectaculair genoeg zijn vandaag. Later op de boot herhaalde hij dat, als in “Ja, die reigers hebben we nu wel gezien ze”, of “Waag het niet je vinger op te steken als je een vogel ziet, want ze keren voor alles terug”. Want dat deed John effectief. Door het slechte weer, het heeft opnieuw de hele tijd geregend, was er minder wildlife te zien. Weliswaar hadden we nu een dak boven ons hoofd en was de regen te overzien. Maar daardoor is de kans op vogels, krokodillen en andere reptielen minder. 

De tocht naar Nicaragua was mooi, glooiend groen landschap langs beide kanten van de brede rivier, die we ook voor ons alleen hadden. Zoals daarnet gezegd was Jeff bereid om bij elke vogel, reptiel of brulaap te stoppen. David zijn maag begon achteraf gezien toen al op te spelen, want hij was wat sarcastisch: “Allez, nog een vogel die we moeten gaan afchecken”, of “Aan dit tempo zijn we rond middernacht wel in Nicaragua” (zo’n 15km), “Oh nee, hij heeft weer iets gezien”,… De lijst van vandaag: veel reigers (de favoriete vogel van David ;)), groene basilisten (een soort iguana, maar dat mochten we niet zeggen, want basilisten zijn totaal iets anders, én ze hebben witte stippen), brulapen (voor het eerst hebben we dat geluid gehoord, indrukwekkend). Desondanks kwamen we redelijk op tijd, rond half twaalf, aan in de cocktailbar van Boca San Carlos, het laatste dorpje voor Nicaragua. Net voor het aanmeren waren we heel even in Nicaragua geweest via het water, iets met lijnen langs het water waardoor er geen grenscontrole was. Nu ja, dat dorpje had effectief een politiekantoor, wat nu gesloten is, maar wat ze wel opnieuw leven willen inblazen. Er is wel nog wat werk aan, zie de foto’s…

Het hele dorpje was interessant, vooral dan om te zien hoe die 250 mensen daar leven. Die 250 wonen aan beide kanten trouwens, ze hebben allemaal een boot of kano om over te steken. Dat oversteken is dan nodig voor bijvoorbeeld de middelbare school, met 25 leerlingen, ook uit Nicaragua, dat aan onze kant lag. De cocktailbar valt ook in dat licht te zien: een houten barak met afdak (zeer belangrijk hier), meer was het niet. 

Op de terugweg kamen we dan toch in vol ornaat de krokodil tegen die we eerder al half hadden gespot. Daarvoor alleen al was het de moeite, John kon er ook echt dicht rondvaren zodat we genoeg konden kijken en foto’s nemen. 

Rond 13u waren we terug aan het restaurant, waar Jeff specifiek van ons afscheid kwam nemen en ons bedanken, vooral de wandeltocht gisteren met hem was wel memorabel. Later kwamen we hem tijdens het lunchen dan toch opnieuw tegen, hij was opnieuw vogels aan het spotten (hij kan het niet laten ;)) aan de voederplekken daar. Vandaag was er best wat te zien, een eendachtige, een duifachtige, parkietjes en 3 gele toekans, en nog een arakari (een kleinere toekan met een veelkleurige bek). Die bek weegt trouwens niet zwaar, en gebruiken die toekans vooral om hun lichaamstemperatuur te regelen via poriën. Het was nog een fijne babbel met Jeff, hoe hij pas 5 maanden gids is hier, niets wist van vogels tot hij hier kwam werken en hoe het nu een passie is geworden. Dus is hij vooral nog veel aan het bijleren. 

Voor de lunch zelf: dat zal deze vakantie ingaan als “die lunch waar David geen honger had”, dus nam hij het lichtste op de kaart, wat ik ook nam: een kipsalade met groentjes. Zuivere stukjes kip met pure groentjes, lichter kan het niet. 

Verder stond er nog 1 activiteit voor mij op het programma: massage op het meer waar we zonet de cayman terug zijn tegengekomen. Dat was wel een hele belevenis: op een eilandje op het water rond je de brulapen horen brullen, vogels horen fluiten, en heel in de verte mensen. Geheel onthaast, iets losser en zo glad als een paling kon ik recht doorlopen naar het aperitief. 

Net voor de massage raakte ik opnieuw aan de praat met de baas van de lodge, die ons vanochtend ook al uit de nood was komen helpen tijdens het ontbijt. Hij was opnieuw oprecht begaan met feedback, maar nu wou ik vooral toch positief zijn, want dat is het ook. Prachtige locatie, prachtige boomhut, een oase van rust. En het was ook het moment om complimenten te geven voor Jeff, wat hij ook apprecieerde als feedback. Daarnaast vertelde hij ook dat hun lodge de eerste in de buurt was 17 jaar geleden, dat 85% van hun personeel uit de buurt komt, en dat ze in de maanden september/oktober, als het rustiger is, opleidingen voorzien aan locals om airco’s te leren herstellen (die wil ik ook wel komen volgen, we zijn hier nog even in september ;)), om te leren boekhouden, Engels te leren, kortom alles wat hen leert om ook in de toeristische sector aan de slag te kunnen. Ons verblijf hielp daarbij bijvoorbeeld. Een heel mooi concept. 

Restte ons nog “het laatste avondmaal” in deze lodge. Ik nam terug hetzelfde als de eerste dag, soep en kip teryaki, David, die zowaar nog steeds niet veel honger had, nam kip met dragon en mosterd. Zijn legendarische stalen buizen van darmen kampen even met metaalmoeheid blijkbaar ;). Morgen hopelijk beter, na wat tabletten tegen misselijkheid en een Oriri-tablet is hij hopelijk morgen weer de vrolijke Frans die ik gewend ben van hem. 

Om af te sluiten nog een grappige anekdote van gisterenavond bij het diner: na al die spinnen spotten tijdens de woudwandeling stond ik precies wat op scherp. Op het moment dat David zijn soep kreeg, slaakte hij een kreet. Ik schrok me kapot, want ik dacht dat hij een eng beest had gespot. Bleek dat zijn soep te heet was. Dit tot jolijt van hem en de ober…

Morgen is het tijd om verder te gaan: richting de watervallen van Tenorio. Dat is zo’n 3 uur rijden van hier. Als het weer het toelaat gaan we hier nog even kano varen op het meer, dat is er vandaag niet van gekomen door de vele regen, duimen dat het morgenvoormiddag droog blijft zodat we hier kunnen afsluiten met de full experience. En vooral: met droge schoenen en droge kleren! Na 3 dagen intensief drogen, haardroger inclusief, is het gelukt ons gerief terug droog te krijgen. Hopelijk was Tortuguero het vochtigste van de reis, dat zou toch moeten. 

De foto’s van vandaag:

Vogel met een bad hair day

Slingerende brulaap

Een “tijger reiger”, Davids favoriete vogelsoort 

Norse mooie vogel

Kwam eerst wat incognito hallo zeggen

Het bewijs dat we in Nicaragua zijn geweest. Check!

Meer aula’s hier dan in de Ugent

De Costa-Ricaanse Connie

De hoofdstraat van Boca San Carlos

De supermarkt van weleer. Overgenomen door de kippen ;)

Politiekantoor met mogelijkheden 

Verder op de hoofdstraat

Gotcha!!

Even indrukwekkend 

Basilisto, met witte stippen dus

Reiger soort nummer 432

Gele toekan

Arakiri’s, mijn favoriet 

Cayman op weg naar de massage

Massagehutje met cayman 

Maandag 24 augustus: Boca Tapada

Het begint te lukken met de verrekijker;)

Op zoek naar creepy beesten

Wilde even passeren

Dankuuuu!

Niet te verwarren met de Gardena-slang

Cayman says hi!

Coconstadium van een blauwe vlinder

Maandag 24 augustus: Boca Tapada

Een goedgevulde dag vandaag. Die begon al vroeg, 5u10 opstaan voor een bird watching tour met Isaac. Isaac had geen ochtendhumeur en zag het helemaal zitten. Hij was één van de gidsen die ons gisteren bij aankomst in zijn lens liet kijken voor een toekan. We waren met 4, nog een koppel Fransen vervoegde ons. 

Hij legde de lat hoog, want hij zou ons allerlei vogels laten zien zei hij: een vogel in gedachten, you name it, hij zou hem vinden, papegaaien inclusief. Maar toen begon het te regenen en daar houden vogels niet zo van. Wij ook niet meer sinds Tortuguero trouwens, dus ik verstond die vogels wel ;). 

Niet dat we geen vogels hebben gezien, daar is dit indrukwekkend lijstje het bewijs van:

Tangers, Oropendula, Rougous breasted hermit, Broad tipped hermit, Colored aracari, Keel billed toucan, Tropical king bird, Blue black grass quit,  Giant cowbird, Melodious black bird,  Green ibis, Moscovy duck, Green Herron,  Red lored Amazon, Creepers, grey Herron, Spotted sandpiper, Flycatcher,  Social flycatcher,  Black cheeked woodpecker, hummingbirds,… En nog een aantal die ik niet kon oplijsten…

Hij droeg zelf zijn grote kijker overal mee, en bij het zien van een vogel zette hij zijn kijker goed zodat we hem nog dichter konden zien dan via onze verrekijkers. En nam dan zo een foto voor ons met onze gsm via zijn kijker. Isaac was een lopende vogelencyclopedie, en verwachtte dat van ons ook na een half uur. 1500 vogels in Costa Rica, begin er maar aan…Wij, de Fransen inclusief, konden hem alleen maar ontgoochelen. Op een bepaald moment zei hij met enige komische dramatiek “Komaan, ik heb jullie al eens gezegd welke vogel dat is, als je het nu niet weet, sterf ik hier ter plekke!”. Gelukkig wisten de Fransen hem van zijn gewisse dood te vrijwaren met een ultieme gok. En zo ging het komisch verder, met verwijzingen dat we 0 op 10 scoren voor de vogelherkentest, toen we hem op een fout betrapten met het herkennen van een zwarte vogel (die bij nader inzien een oranje staart had) zeiden wij dan weer dat hij ook niet zo goed zou scoren, dat een bepaalde vogel daar nooit landde, maar “hey, het is een vrij land”,… 105 interessante minuten later was het bird watchen voorbij, een leuke ervaring rijker. EN: afgezien van het begin is het uiteindelijk redelijk droog gebleven!

Na het heerlijke ontbijt, versgemaakte yoghurt, pancakes, bananenbrood, ei, en wat fruit was het nog maar 9u45. Even gaan uitrusten in de boomhut, er was nog tijd zat tot de tweede uitstap van vandaag, de wandeling in het woud van het domein, die was pas om 15u. Tot het zover was konden we nog uitgebreid lunchen, rondhangen en nog eens teruggaan naar de vogelkijkplek van vanochtend.

Om 15u zou Isaac ons opnieuw staan opwachten voor de tour in het woud, maar dat werd op het laatst veranderd naar Jefferson. Hij was de andere jongen die ons gisteren door de lens liet kijken. Isaac zei zelf al dat Jeff zijn Engels veel beter was, en toegegeven, dat was het ook. Jeff wist ook heel veel, en het begon al bij het restaurant, waar een lange groene slang was gespot. Niet giftig, maar zoals gezegd erg lang ;). Dat die zo lang was wil zeggen dat hij ook volwassen is, en dat is blijkbaar best uitzonderlijk. Dat begon al goed, de lat lag hoog. Ook Jeff beloofde ons ara’s, maar - spoiler alert - die hebben we opnieuw niet gezien. De tocht was mooi, we vertrokken langs dezelfde weg als vanochtend, maar gingen dan echt het woud in. Dat pad begon breed, maar het laatste stuk was smaller en echt avontuurlijk. Ergens ter hoogte van dat bredere pad kwam het ter sprake dat we later op onze trip nog een nachtwandeling zouden doen waarbij ze tarantula’s zouden gaan zoeken. Dat deed Jeff vermoeden dat we wel into spinnen waren, dat is half waar ;). De eerste spin was al snel gespot, eentje die ik ook nog wel aankon, maar toch liever vanop een afstandje. Het web dat deze spin maakte was wel indrukwekkend, sterk, goudkleurig en in meerdere lagen.

Jeff’s materiaal was ook indrukwekkend, zijn kijker was 1200 dollar waard, en zijn verrekijker was een maatje sterker dan de onze. Desalniettemin was hij ook blij voor ons dat we de verrekijkers hadden die we hebben gekocht, volgens hem heel goed voor vogels spotten en snel kijken. Goed voorgesteld dus van de collega van mij, ik zal het hem doorgeven dat zelfs in Costa Rica ons materiaal werd goedgekeurd :).

Dankzij zijn kijker kon hij die spin schrikwekkend dicht in beeld brengen, dat hoefde nu ook weer niet voor mij ;). 

Daarna zag David zijn kans om wraak te nemen op al die keren dat ik volgens hem zijn skileraars of gidsen heb “afgepakt”: de vraag naar tarantula’s spotten kwam opnieuw. Allemaal top voor Jeff, die ons halt liet houden op een plek die er bekend voor staat. Daar was het kwestie van in de juiste schuilgaten te gaan porren om te zien wat erin zat: schorpioenen, tarantula’s of een kruising ervan. Fantastisch ;)…

Terwijl zij zaten te porren, nam ik het allemaal voor waar vanop een veilige afstand. Tot ze effectief op iets stootten met zwarte lange poten. De foto haalt dit reisverslag NIET, die mag in de privé-collectie van David blijven staan. Daarna grapte hij er wel over dat het zijn nieuwe whatsapp foto ging worden en dat hij al uitkeek naar de whatsapp-stilte van mijn kant erna…

Vervolgens ging het nog naar dat eerder vernoemde smallere pad, waar het voornamelijk over schimmels en bacteriën ging, die in symbiose zorgen voor het opruimen van het woud. Net zoals alles in dit klimaat gaat dat allemaal een pak sneller door de vochtigheid. En ook over het perfect in elkaar zittende eco-systeem, dat elke schakel in dit woud van belang is voor de instandhouding ervan. 

Iets na 17u was de tour afgelopen, maar ook weer niet volledig. Want ook daar was er weer een dier gespot: een cayman. Nog een jong dier, maar al best schrikwekkend. Opnieuw dankzij de kijkers en trucjes hoe we dat zelf met onze verrekijkers konden nadoen, kregen we een scherpe foto van het reptiel. 

Toffe namiddag, hele leuke dag. Dit is een heel leuke plek om te zijn. Ook al is onze boomhut telkens 10 minuten wandelen naar de receptie en restaurant, je krijgt er wel de totale rust voor in de plaats. En hoewel het vanmiddag heel vochtig is geworden door de hitte (en af en toe zon zelfs) is het een andere vochtigheid dan in Tortuguero. Eentje die je je kleren en schoenen wél laat drogen alvast. Morgen zijn we hier nog een dag, tegen dan is die zorg ook achter de rug. 

Na nog een uitgebreid avondmaal, met soep en respectievelijk steak en “catch of the day’ (witte vis), konden we de terughike aanvatten naar onze boomhut. Morgen staat er een boottour op het programma die ons naar de grens met Nicaragua zal brengen, om 8u30 beginnen we eraan. En het zou ook dan wel eens helemaal droog kunnen blijven, laten we het hopen!