Reis- en foodieblog David en Delfien

vrijdag 21 augustus 2026

Vrijdag 21 augustus: San José - Tortuguero

« When it rains, it pours », een countrylied dat net zo goed in Costa Rica had kunnen geschreven zijn. Volgens Steven, de gids voor de komende dagen, konden we er maar beter aan wennen, en was het niet zozeer of we nat gaan worden, maar wanneer. We werden opgehaald in een klein busje waar al een tiental mensen in zaten, maar we waren gelukkig de laatste stop voor de rit echt begon. Die bracht ons naar de startplaats van de bootshuttle, want er is niet echt een andere manier om in Tortuguero te geraken. De rit verliep nagenoeg constant in de gietende regen, met ook nog eens een behoorlijke vochtigheidsgraad. Tot aan die startplaats was het allesbehalve saai. Een prachtig groen divers landschap. De eerste stop met de bus was om te ontbijten in de brousse, erg mooie stop. De tweede stop, de startplaats van de boottocht naar onze lodge, was dat evenzeer. Daar zagen we voor het eerst ook wat fauna: een rode gifkikker, slingerapen en wat vogels. En de zon begon zowaar te schijnen.

De boottocht zelf was ook indrukwekkend, daarvoor alleen al zou je naar Tortuguero gaan. Het begon smal, net plaats genoeg om te draaien, om vervolgens op een kanaal uit te komen waar het aan volle snelheid ging. Tot de gids een dier had gespot dat de moeite was. En dat waren er wel wat: alligators, krokodillen, nog meer soorten slingeraapjes, vogels van allerlei pluimage.

Rond 12u30 kwamen we aan in onze lodge, Mawamba. Die ligt tussen het meer en de oceaan. Net op tijd voor de lunch ook, handig.

Om 15.30 gaf Steven een rondleiding op het domein. Toen ging het dieren spotten crescendo. Op anderhalf uur tijd kan je minder dieren zien in de dierentuin dan hier gewoon al wandelend: iguana’s, gekko’s, gele toekans, nog meer slingerapen, grote krekels, een mierenkolonie druk aan het werk,… En een bobtail die net uit het water lijkt gekomen te zijn: zijnde mezelf. David heeft me die benijdenswaardige benaming gegeven omdat de lucht hier zo vochtig is dat mijn haar constant wak is. Dat belooft voor de komende dagen. Tot groot jolijt heeft mijn reisgenoot dan ook opgezocht wat je best niet doet met een natte bobtail: één van de dingen is die niet te laten drogen in zijn mand. Point taken ;).

Die vochtigheid wordt nog een dingetje de komende dagen. Die is zo overheersend dat je gewoon staat te zweten nog voor je ook maar iets doet. Het alternatief is regen, maar dat belooft dan ook niet zo droog te worden natuurlijk. Dus ja, Steven had gelijk, nat worden zullen we…

Na het zien ondergaan van de zon op het ponton van de aanmeerplek gingen we nog cocktails drinken en avondeten in het hotel, het ligt zo afgelegen dat er ook niet echt een alternatief is. Maar dat is prima, nog zo makkelijk en het is best lekker hier allemaal.

Morgen gelukkig iets minder vroeg op (hoewel het had gekund als we de ochtendtoer hadden gedaan, die vertrekt om 5u30), om 9u30 hebben we een boottocht in het nationale park, en om 13u30 bezoeken we het stadje zelf, te bereiken per boot, want de lodge ligt er toch even buiten. Of hoe de werkelijkheid toch een stuk genuanceerder is dan Google Maps je doet geloven. Op naar morgen!

De beesten van vandaag:

De boottocht en Mawamba Lodge:

Donderdag 20 augustus: CDG - SJO

Groen gras en vochtig! De twee hangen natuurlijk samen, maar dat is een beetje het eerste wat in me opkwam na het landen. Eindelijk nog eens groen gras zien na 2 maanden droogte bij ons.

De vlucht met Air France was erg aangenaam, van begin tot het einde. De cabine zat niet vol, waardoor de kans op luidruchtige mensen ook ineens daalde. En diegene die er waren, waren heel stil. Veel geslapen, maar toch ook « The Sheep Detectives » gezien, schattige film met - hoe kon het ook anders - schapen in de hoofdrol.

Javier, onze taxichauffeur van dienst met een megagrote Mercedes van, was op de afspraak en stond ons op te wachten bij de uitgang. Het hotel was nog een 20 minuten rijden van de luchthaven, het Grano de Oro hotel in hartje San José. Hee mooi hotel met een courtyard en veel aanplantingen. Beetje jammer dat we hier maar heel kort zijn, morgen worden we al opgehaald om 6u15. Volgens Javier is het eerst 2 uur rijden met de bus, en daarna nog een uur met de boot naar Tortuguero. Bij deze zijn we dan alvast verwittigd.

Vroeg gaan slapen dus, voor ons is het 3u50 (plaatselijk 19:50), dus dat gaat wel lukken.

woensdag 19 augustus 2026

Woensdag 19 augustus: thuis - Charles De Gaulle airport

Relaxte eerste dag van de vakantie. Na nog een laatste knuffel (allez dan, 2 ;)) aan de schapen ging het rond 17u naar de luchthaven. Niet Schiphol deze keer, wel bij nos amis du sud. Alles ging best vlot. Het hotel, het Radisson Blu, ligt aan een andere terminal, maar het ligt allemaal niet ver met de luchthaventrein.

Na het inchecken hadden we nog even tijd voor een glaasje wijn aan de bar, om de vakantie goed in te zetten.

Morgen begint het echt, Costa Ricaaaaaa! De vlucht is pas om 13.40, de rustigste start van een vakantie in jaren.

Dat belooft ;)

dinsdag 14 oktober 2025

Dinsdag 14 oktober: Buenos Aires

De laatste dag van de reis, en apart, op het moment van schrijven is het al mijn verjaardag thuis, maar hier nog niet :).

Vandaag was toch nog een goeie dag voor het stappengemiddelde, meer dan 16.000, terwijl we ook meer dan 3u op een hop on hop off bus gezeten hebben. En dan nog niet de hele route hebben afgereden.

Dat zegt 2 dingen: Buenos Aires is groot, maar ook enorm druk qua verkeer. De bus kon eigenlijk nergens echt doorrijden, steeds was het ergens wel in de file staan.

Het was een interessante tour, eerst langs het water met alle parken die we in het begin van de vakantie hadden gedaan, langs de lokale luchthaven, de obelisk, het roze paleis, en vervolgens naar de nauwere straatjes rond Puerto Madero , maar vooral La Boca. Dat is dé wijk van het voetbal, en het stadion waar Maradona heeft gespeeld. We zijn geen kenners, maar dat was ook niet nodig, het was redelijk duidelijk ;).

Het eerste stadion aan de andere kant van Buenos Aires, van River Plate, was van buiten ook nog wel mooi te noemen, dat van Boca was gewoon aan elkaar gezet beton. Qua constructie zou ik daar minder vertrouwen in hebben ;). Ook de hele buurt rond het stadion was arm, huizen uit golfplaten, inzakkende balkons, scheve trappen,… Confronterend om te zien, zeker met de rest van de stad.

Rond 14u stapten we uit aan Puerto Madero, de laatste 3 stops van de bus lieten we voor wat ze waren. David had honger, dat kreeg voorrang. Puerto Madero is een heel groot Dok Noord, mooi gerestaureerd, maar ook heel druk en misschien niet ideaal om te eten. Nu ja, waar we dan wel eindigden was by far de vreselijkste hap van deze vakantie. Het zag er nochtans authentiek uit, veel zakenmenseen die er zaten te eten, en toch, wat was dat zeg. Ik nam een taart met kip en ei, David een wrap met kaas en ei. De prijs voor de ranzigste maaltijd ging naar David, die kaas smaakte ook nog eens zoet tegelijk. Mijn taart met ei smaakte dan beter, maar was dan weer zurig. T was dat we heel veel honger hadden dat we er nog iets van gegeten hebben.

Ik had desalniettemin genoeg, David nog niet. Dus dan nog maar 2 kip-empanada’s gevonden elders, officieel traditioneel, officieel niet zo lekker. Op die locatie, aan de Plaza de Mayo, hadden we wel afgesproken met Juan terug, die we nog even wilden zien vandaag. Zo konden we hem persoonlijk zeggen hoe fijn we het hadden gevonden en ons cadeautje afgeven. Hij had voor ons ook nog 2 Argentijnse shirts mee, en van zichzelf nog wat alfajores. Deze koekjes heb ik leren kennen deze vakantie, superlekker, ongeacht in welke uitvoering (behalve als er fruit tussen zit, in mijn geval dan toch). Bij het afscheid kwam er nog een hartelijke omhelzing, dit was de meest persoonlijke reisomkadering die je je kan indenken.

Vanaf daar was het nog 3km wandelen (ik maakte David wijs dat het er 2,5 was, iets met een 2 ervoor leek doenbaarder ;)) naar het hotel. Zo haalden we toch nog ruimschoots onze stappen. Onderweg kwamen we dan toch nog een heel leuke koffiezaak tegen, waar we een zoet gebakje proefden. Bij mij bladerdeeg met gele crème, David een hartig koekje met noten en een lekkere vulling. Heel vriendelijke mensen ook, dan toch nog een beetje de middag gered met een goed gebakje.

Voor vanavond gingen we eten bij Social Paraiso Bistro, een zaak waar we de eerste dag van de vakantie al waren voorbij gelopen. We reserveerden om 19u, en waren er helemaal alleen tot we weggingen. Beetje jammer voor hen, het was niet duur en best verzorgd.

Voor mij is dit de eerste keer dat ik mijn verjaardag vier tijdens een grote vakantie, en dat is wel eens speciaal. David verraste me met een kaartje op restaurant (en een cadeautje naar keuze als we terug thuis zijn :D). Een mooie afsluiter van een prachtige vakantie…

Al moeten we natuurlijk nog terug, morgen worden we om 8u30 opgehaald, om het grootste deel van mijn verjaardag op een vliegtuig of in de luchthaven door te brengen. Er zijn erger dingen :).

De foto’s van vandaag:

Op weg naar de hop on hop off

Messi is hier overal met peptalk

De beton van Boca Juniors

Recht tegenover het stadion, Maradona én de Paus

Havenbuurt (Puente Transbordador)

Dokos Nordica

Toch een beetje moe precies, maar wel blij ;)

maandag 13 oktober 2025

Maandag 13 oktober: El Chalten - Buenos Aires

Een reisdag vandaag, terug naar waar het allemaal begon iets minder dan 2 weken geleden.

Een dag van 4 seasons in 1 day: gestart met een ijskoude ochtendloop aan 2 graden (en de altijd aanwezige snijdende wind), in lichte regen. Om te eindigen in de zomer: een zalige zomerachtige avond in Buenos Aires. We zijn nu beiden geen putje-zomer-mensen, maar eens niet weggeblazen worden en gewoon in je t-shirt kunnen lopen was heel aangenaam. Sterke mensen, zij die in Ushuaia, El Calafate en El Chalten wonen. Ook mensen zonder halflang krullend haar, er is gewoon geen coiffure van te maken in die omstandigheden ;).

Een dag van verrassingen ook: we waren ruim op tijd, nog bijna 3 uur voor onze vlucht, in de luchthaven van El Calafate. Net toen we onze bagage hadden afgegeven, kwamen ze ons achterna gelopen van Aerolineas Argentinas, met de heuglijke mededeling dat we een upgrade kregen naar business class. Geen idee waarom, ChatGPT zegt dat goedgeklede, beleefde en verzorgde mensen meer kans maken op zo’n upgrade. En ook iets met een overboekte economy, maar ChatGPT begint me toch al goed te kennen, dus hou ik het op de eerste reden ;).

Dat maakte de vlucht van 3 uur ook ineens een pak relaxter natuurlijk, want het waren ook echte business seats. Wel een misrekening: eten kregen we niet, maar goed, iets met “een gegeven paard en een bek”.

Rond 17u landden we terug op de lokale luchthaven. Ik hoopte op de chauffeur van de eerste transfers, maar het was een volledig stille collega van hem. Het hotel kenden we al, het is hetzelfde als van het begin, en dat is erg handig. De buurt kenden we bijgevolg ook al, de kamers ook, dus gingen we zo snel mogelijk naar de gekende zaak op de hoek, waar je kloeke kost krijgt voor weinig geld. Veel te veel besteld, we hadden sinds de ochtend niets deftig meer gegeten, en bijgevolg ook niet opgekregen. Tortilla met ajuin, kipfilet, spinazie met room, nog meer aardappelen, er kon zeker nog iemand bij aanschuiven.

Na een avondwandeling van onze straat en de parallelstraten hielden we deze dag voor bekeken. Morgen willen we voor de laatste dag nog de hop-on-hop-off bus nemen, zo zien we toch nog redelijk wat zonder ons weer kapot te wandelen. Er is nog een heel deel voorbij de wijk Palermo dat we nog niet gezien hebben.

Na de hotelkat, een nieuwe soort: de “luchthavenkat”.
Zat zoals elke normale kat in de warmte naar de vogels buiten te staren ;)

De laatste blikken op Lago Argentina, met nog wat opstijgende kleine vliegtuigjes erbij

Net nadat de onze was aangekomen ;)

De aller-allerlaatste blik op El Calafate

zondag 12 oktober 2025

Zondag 12 oktober: El Chalten

Blown away by Patagonia… Vandaag ook heel erg letterlijk te nemen.

Onze laatste dag in Patagonië hebben we afgesloten zoals het hoort in de “Capital del Trekking”, al wandelend. Minder ver dan gisteren, daar was het het weer niet voor (toegegeven, ook de beentjes hadden tegengesputterd), maar we zijn wel blij met onze inspanning: 13,4km, 4u26, maar wel 7 hoogtemeters meer dan gisteren (849 om precies te zijn). Het plan was om te wandelen tot Laguna Capri, een ander bergmeer, dat was 4km vanaf de ingang van het park gerekend.

Om 8u54 vertrokken we aan het hotel. Op een kortere afstand meer hoogtemeters maken, dat was wel te merken. De 4km tot aan het meer gingen bijna constant bergop. Op een bepaald moment was het indrukwekkend het dal te zien, waardoor het duidelijk was hoeveel hoogte we al hadden overwonnen.

De wind was vandaag alomtegenwoordig. Vannacht al, in het hotel (het hoogst gelegen gebouw van het dorp) leek het bij het ontbijt al alsof het dak er elk moment kon gaan afwaaien. Al zijn ze hier nog erger gewend, voor ons was het loeien indrukwekkend. Ook op de wandeling, en zeker de eerste 2km toen we ze volop tegen hadden, was het soms gewoon uitkijken om niet ineens door een vlaag uit evenwicht te worden gebracht. Je zag ook een soort regenstorm vanaf de bergen komen, interessant fenomeen (wat gelukkig eerder motregen dan regen voor ons betekende).

Het meer was mooi, gisteren was het mooier. Door het mindere weer viel ook het uitzicht tegen, de Fitz Roy hebben we niet gezien (al hebben we wel aan het bord gestaan :)). Ook onze geplande etensstop bij het meer was gisteren mooier, vandaag was er geen plek uit de wind te vinden, waardoor het al snel ontberend koud kon worden. Geen tijd om te lanterfanten, en na een zo kort mogelijke stop wandelden we even nog een lus op de hoogte van het meer, waarna we terug aan de afdaling konden beginnen.

Nu hadden we de wind vol mee, eerlijk is eerlijk, we hadden hem tenslotte bergop volop tegen gehad!

David begon de laatste 3 km serieus te versnellen, naar eigen zeggen omdat er deftig eten in het vooruitzicht zat. Dat was ook zo ;). We gingen terug naar het zaakje van gisteren, ik nam terug een worteltaart (met een andere even lekkere thee), David nam een ontbijtbowl met granola, banaan en yoghurt. We raakten er nog een de praat met een jong koppel Zwitsers, zij waren 10 maanden op reis, en nog maar relatief recent gestart. Hij neemt binnen 2 jaar de zaak over van zijn vader, en voordat hij dat gaat doen, wilden hij en zijn vriendin deze reis maken, want daarna komt het er waarschijnlijk nooit meer van. Ze kwamen van Chili, en maakten plannen om naar Nieuw-Zeeland door te reizen. Ze laten zich vooral leiden door waar ze op dat moment zin in hebben, en zijn ze het na 6 maanden beu, dan kan dat ook en gaan ze naar huis. Mooi plan, mooie kans.

Achter ons zaten ook nog 2 heel erg lieve oudere lokale dames, één van hen nam mijn arm heel vriendelijk hard vast toen ik plaats maakte om haar te laten passeren. Leuke zaak, leuke ontmoetingen vandaag. Gisteren zaten er ook Zwitsers, en hoewel de vriendelijke ober echt probeerde ze te ontdooien, het is hem niet gelukt (en wij hebben zelfs niet geprobeerd ;)).

Restte ons nog de wandelstokken in te leveren, en een kaartje te kopen voor Juan (hij krijgt nog wel meer als bedanking, maar t geeft mooier met een kaartje ;)), want hij heeft zijn werk fantastisch gedaan. Dit was een zorgeloze reis (hout afkloppen, ze is nog niet afgelopen), zo eens alles geregeld van start tot eind, heel fijn.

Voor het avondeten hebben we beslist in het hotel te blijven. Het is nog zo makkelijk, we moeten de wind niet meer trotseren, en ik had mijn hoop al gezet op guanaco-ravioli, en natuurlijk ook wel op een cocktail :).

Post-diner aanvulling: uitgerekend vanavond vierde het hotel haar 20-jarig bestaan. Dat werd opgevrolijkt door een receptie in de bar, waar alle locals op waren uitgenodigd, maar waar ook wij welkom op waren en spontaan een glas kregen bij aankomst aan de bar. De eigenares van het hotel kwam ons zelfs kussen en heette ons persoonlijk welkom. Een heel fijne afsluiter voor ons laatste diner, bietensoep en quinoa salade, vervolgers tenderloin en mijn ravioli met guanaco. Aangevuld met sloten torrentos-wijn, deels van het huis ;).

De foto’s van vanavond, party crashers als we zijn ;):

Kijk eens hoe vrolijk ik word van gratis hapjes ;)

En van een drankje van het huis :)

Geen weer om één van de duizend honden in El Chalten door te jagen

De andere foto’s van vandaag:

Een boom van een vent

Laguna Capri

Mijn klimtechnieken opfrissen

Het zicht bij goed weer…

Hotel on the Hill

zaterdag 11 oktober 2025

Zaterdag 11 oktober: El Chalten

Dé wandeldag van de vakantie vandaag. Gisteren werd ons bevestigd in het plaatselijke bureau voor toerisme dat vandaag de beste dag zou zijn voor grootse wandelplannen. In tegenstelling tot wat iedereen hier doet - de trek naar Fitz Roy, oftewel de Laguna de los Tres wandeling - wilden wij een hopelijk wat minder drukke route wandelen, die naar Lago Torre, met zicht op de Cerro Torre.

Gisterenavond (en ook vanavond) waren we aan de bar aan de praat geraakt met de chef (of tenminste, zo was hij gekleed, maar bij nader inzien is hij weinig in de keuken te vinden, dus zoeken we morgen uit wat hij precies doet). Vriendelijke jongen die eindeloos kan vertellen over alle klimroutes in de buurt, wie hier al geklommen heeft (waaronder Alex Honnold, die hij ook heeft ontmoet, Tom Caldwell,…). Maar ook over de “compressor route”, een veeleer controversiële route voor het eerst voltooid door de vorige generatie klimmers. Ze wordt zo genoemd omdat diegene die de route voor het eerst klom, meer dan 350 bouten in de rots heeft geboord, met een compressor, om zo via een haast Via Ferrata route de top te bereiken. Dat is natuurlijk niet “puur” klimmen, waardoor hij veel kritiek kreeg. Ondertussen zijn de meeste van die bouten wel verwijderd, om het over te laten aan de nieuwere generatie klimmers, die vrij klimmen, of toch niet via voorgeboorde bouten.

Vandaag ging hij verder vertellen, en toonde ons een maf filmpje van toerskiërs die die flanken afskiën. Niet veel ruimte voor fouten, laten we het zo stellen…

Soit, terug naar onze wandeldag. Om 9u vertrokken we vanaf het hotel, de route begint aan het einde van onze straat. Dat kon niet zonder een heel lekker en persoonlijk gemaakt ontbijt, en ook met een lunchpakket samengesteld door het hotel. Superhandig, genoeg proviand voor een hele dag wandelen in 1 pakket.

De dag begon koud en met een snijdende wind in het dorp, daar waren we ook op gekleed. Na de eerste kilometer klimmen, waarna het windstil werd, hadden we natuurlijk beiden veel te warm, tijd om wat overbodige lagen uit te spelen. De eerste 2 kilometer gingen goed omhoog, daarna werd het glooiend in een vallei tussen hogere bergruggen. Het was een mooi pad, goed aangegeven, goed begaanbaar, met af en toe teveel smeltwater en modderige stukken. Maar niets wat niet onmogelijk was.

Drie uur later stonden we aan het meer waarvoor we de wandeling deden. Het laatste stuk was nog rotsig omhoog, waarna het meer tevoorschijn kwam. Heel mooie setting, nog met ijsblokken in het meer, en langs de oever waren een soort schuilplekken gemaakt met dikke takken. Er was wat volk, ook op de weg omhoog, maar niet dat het té veel was. Aan het meer was plaats genoeg, zodat iedereen uit zijn cocon van de takken toch een privé zicht had op het meer.

Op die plek aten we ons broodje met kip op, en ondertussen kwam zelfs de zon erdoor. Heel aangenaam zitten, rusten, uit de wind zitten.

De weg terug ging nog vlotter, gezien het glooiend naar beneden ging. 5u30 zuivere wandeltijd later, 20km, en met 842 hoogtemeters vonden we dit beiden een heel geslaagde wandeling/dag.

Tijd voor een vieruurtje :), als in een stukje taart. In het dorp is een heel leuk zaakje dat uitgerekend dat doet, taartjes verkopen! De mensen in het zaakje waren supervriendelijk, maar we moesten er wel bij nemen dat nog niet alles op de kaart verkrijgbaar was, gezien ze nog maar nét open waren, als in een dag of 4. Geen erg, er was worteltaart, cheesecake, thee en chocolademelk ;). Mijn worteltaart was megalekker, de thee was dat ook. David zijn cheesecake smaakte duidelijk ook wel, al was hij toch wel meer fan van mijn worteltaart. Volledig onbaatzuchtig heeft hij ook nog een behoorlijk stuk van mijn worteltaart gekregen ;). Morgen terug!

Voor het avondeten gingen we voor het gemak: aperitief en diner in het hotel. Zo konden we opnieuw een babbeltje slaan met de “man-die-in-de-keuken-hoort-te-staan”, met elk een huisgemaakte cocktail. In het zaalgedeelte van de bar werden we bijgestaan door Adrien, om ter t vriendelijkst hier. David zijn steak was erg smaakvol, volgens hem de beste steak van de vakantie (mijn tenderloin van Mako niet meegeteld), mijn zalmforel was eveneens erg smaakvol.

Morgen dreigt het weer minder te zijn. Dus kunnen we het alvast daarop steken dat we minder gaan wandelen ;). Het doel is 10km, met uitzicht op die beroemde Fitz Roy, maar via een ander pad, waar ook geen stijgijzers voor nodig zijn. Maar eerst wat langer slapen!