Zondag 23 augustus: Tortuguero - Boca Topada

 Zondag 23 augustus: Tortuguero - Boca Topada

Vandaag was een overgangsdag: afscheid nemen van de mega-vochtigheid van Tortuguero en inruilen voor de « gewone » bovenmatige vochtigheid in Boca Topada.

De nacht was wederom niet rustgevend: het onweer startte rond 1u, en heeft geduurd tot het tijd was om op te staan, 7u. Onophoudelijk gedonder en zondvloedregens, kogelinslagen op het dak, het zat er allemaal in. Daar is niet door te slapen. Deze lodge is op zich ook enkel een open cabin: het heeft geen ramen, maar vliegenramen, waardoor binnen buiten is. Mijn reisgenoot leek er beter te kunnen doorslapen, maar dat was maar schijn, zo bleek bij de ochtendcheck. 

De vochtigheid bereikte een absoluut hoogtepunt door de regen, alles was klam, tot in onze valies toe. 

Het was dus niet met volle spijt dat we deze verder prachtige plek verlieten, een mens kan maar zoveel vochtigheid verdragen op een reis. 

Om 9u begon de tegenovergestelde tocht van 3 dagen geleden: eerst 1u40 met de boot, dan anderhalf uur met de bus, tot aan de plek van de lunch (waar het ontbijt 3 dagen geleden was). Daar namen we afscheid van Steven, wel een goeie gids. Tijdens de lunch stond de man van National al klaar om ons naar de ophaal locatie te brengen van de huurauto. Een witte Toyota RAV4 wordt het voor deze reis.

Nu we met de auto op stap zijn, voelt het alvast wel wat vrijer. We stopten 100 meter verder bij een soort Makro-achtige supermarkt, voor water en veel regenkledij. Ons gingen ze niet meer liggen hebben met die stortregens ;). 

Maar uitgerekend vandaag bleef het na Tortuguero best droog. Ook in de nieuwe lodge, Maquenque, zijn we droog gestart.

Op weg hiernaartoe zag je het landschap ook veranderen, even mooi, gewoon anders. Minder dichtbegroeid, maar nog steeds even groen.

De logde is ook anders: de komende 3 nachten slapen we in een heuse boomhut, met buitenbad, buitendouche én airco. Ondertussen is het meeste van onze technische kleding alweer droog, het is nog wachten op de schoenen voorlopig…

Het is verder ook een prachtig domein, met verspreide boomhutten en gewone hutten aan het begin. Onze boomhut is een 10 minuten wandelen van de receptie, die je bereikt met een boot vanaf de parking. Even iets anders. Alles straalt hier wel meer vriendelijkheid uit dan in de vorige lodge. Waar het uitchecken vanochtend volledig in stilte ging en zonder ook maar verdere interactie, werden we hier al op de parking vriendelijk onthaald, onderweg vriendelijk begroet door de gidsen die me even in hun kijker lieten meekijken naar een gele toekan (en ook door hun kijker een filmpje lieten maken), tot een 3 man sterke ontvangst aan de receptie, met welkomstdrankje en uitleg over alles wat hier te doen was.

Voor het anvondeten was er nog keuze om 17u, 17u30 en 18u. Dat laatste dan maar ;). Op zich niet zo erg, morgen begint onze vogelwatching tour al om 6u, dus vroeg slapen was sowieso al het plan. Het eten was heel lekker, kip teryaki voor mij en « catch of the day » (brasem) voor David. Met uitzicht op het water, gezellig zitten.

De tocht terug naar de boomhut ging in complete duisternis, vandaar dat we dus ook zaklampjes kregen bij het inchecken. Overal hoor je dierengeluiden nu, interessant…

Een gloednieuw boek na 2 dagen Tortuguero

Zelfde weg terug 

Moet niet onderdoen voor de VS

Met lokale specialiteiten:)

Toekan met jeuk

Zonsondergang bij het water 

Na het diner

Zaterdag 22 augustus : Tortuguero

Zoals de eskimo’s 100-en benamingen hebben voor sneeuw, zo moeten Costa Ricanen dat hebben voor regen. Vandaag valt onder de categorie « mega-stortregen ». Dat begon al vannacht. Rond een uur of 4 werden we uit ons bed gedonderd, bijna letterlijk. Het hele gebouw trilde mee, en dat heeft het een paar keer gedaan tot het tijd was om op te staan. Op het moment van schrijven van dit eerste stuk (12u10) is het nog steeds aan het stortregenen, met donder en bliksem erbij. 

Er waren nog wel wat redenen waarom het geen fantastische nachtrust was:

• de aanwezigheid van een gekko of 3 in de kamer. Volgens mijn reisgenoot is dat net goed nieuws, want die houden muggen en spinnen buiten. Goed geprobeerd reisgenoot, uiteindelijk zitten er nog steeds 3 gekko’s als gekken op de muren te lopen ;)
• Het vallen van hard fruit van hoge bomen op het dak van onze lodge. Dat is zodanig luid dat het op een geweerschot lijkt en is behoorlijk schrikken als die om de 5 minuten minstens op het dak vallen. Dat gaat ook los door oordoppen heen.

Na een verkwikkende douche ging het richting ontbijt. Heel lekker, eieren op aanvraag, en voldoende keuze om er goed tegen te kunnen voor de dag (of tot de lunch alvast). 

De eerst excursie begon om 9u30, terug met gids Steven, voor een bezoek aan het stadje. Dat begon met een boottochtje tot aan het centrum, vanwaar we te voet terug wandelden naar het hotel. Dat is met uitzondering van de boottocht en even een stop halverwege in de mega-stortregen geweest. Hoewel ik hoopvol begon dat ik mijn torso droog kon houden met mijn lange regenjas, heb ik die hoop toch na een uur moeten laten varen. Tegen zoveel regen is niet veel opgewassen. 

Het dorpje zelf is arm, en door de regen werd je er ook niet vrolijker van. Er wonen permanent zo’n 1600 mensen, veel respect voor hen, tenslotte wonen ze in een gebied waar het 10 maanden per jaar bijna continu regent. 

Na een stop halverwege voor een tropical-vers-sapje voor David en kokosnootwater voor mij konden we beginnen aan de laatste etappe van de wandeling. Langs het strand, waar Steven verlaten schildpadnesten toonde. En nog veel meer, maar de mega-stortregen ging nog crescendo zodat ik er niet veel meer van opgestoken heb. Desalniettemin deed Steven zijn uitleg verder alsof de zon scheen. Het laatste stuk tot aan het hotel was een zondvloed. Eens terug op de kamer was het schade overzien. Niet dat het koud is of zo, maar alles is gewoon klam. Het papier in de kamer, het beddengoed, wijzelf,… Het wordt een uitdaging om onze schoenen überhaupt nog droog te krijgen ooit deze vakantie. 

Vanmiddag stond om 14u30 nog een boottocht gepland, waarvoor Steven ons al waarschuwde dat het kan afgelast worden als het zo blijft onweren. We besloten om toch te komen opdagen, al hab ik David daarvoor toch een beetje moeten overtuigen. Apart, meestal is het omgekeerd als het om regenachtige uitstappen gaat. 

De groep was talrijker dan onze gebruikelijke groep waarvan we nu al anderhalve dag uitmaken, waardoor we werden opgesplitst in 2 boten. Wij werden in de andere boot gezet, met nieuwe mensen, de oude groep ging met Steven mee. Niet dat het uiteindelijk erg veel uitmaakte denk ik. Het begon licht regenachtig, maar door de regen was het woud stiller en minder dier-rijk dan als het droog is. Gedurende de tocht hebben we een aantal mooie vogeltjes gezien, een luiaard van achteren hoog in een boom, en een slingeraap. Op zich geen dingen waar je nu 2 uur voor in een boot had moeten zitten, maar de omgeving was wel prachtig en de ervaring was het wel waard. Het dense regenwoud is blijkbaar niet zo dens als het lijkt, het is zo ‘n 12 meter dik, daarachter is het weidser. Dat komt door de kap en het verbod daarop in 1975. De kant die het meeste zon ziet, de waterkant, kon zich daarom sneller herstellen dan midden in het woud. Maar dat komt nog, met de tijd.

Bijna gingen we het redelijk droog houden, het regende « normaal » goed door. Maar de verrassingsdoop zat net zoals vanochtend in de staart. De laatste 10 minuten kregen we opnieuw zo’n mega-stortregenbui over ons heen van een minuut of 10. Genoeg om de laatste sprankel hoop te doen vervliegen dat onze kleren droog zouden te krijgen zijn tegen morgen. Terug naar af, en naar dezelfde kletsnatte staat als vanmiddag.

De dag is geëindigd zoals hij begonnen is en eigenlijk de hele dag was: met mega-stortregenbuien gepaard met onweer. Indrukwekkend hoeveel water er de afgelopen 16 uur is gevallen, en het is nog niet gedaan. Hopelijk blijft het donderen vannacht wat uit, dan blijft het alvast bij vallende kogelinslagen en gekko’s op de muren om te trotseren…

Nog een laatste weetje van de gids vandaag om mee af te sluiten: die mieren die we gisteren aan het werk zagen met hun in stukken gesneden blaadjes-transport. Die eten die blaadjes niet op, ze krabben er zodanig tegen dat er na verloop schimmel op die plekken groeit. Dié schimmel eten ze. Fenomenale wezens zijn dat toch. 

10’ droog, wij hebben het op foto!

Daar heb je het al

Even schuilen voor de regen

Respect voor zij die hier permanent wonen

Laten we het bij deze ene keer houden ;)

Zoek de luiaard…

De dag eindigt zoals hij begonnen is: met onweer

Vrijdag 21 augustus: San José - Tortuguero

 Vrijdag 21 augustus: San José - Tortuguero

« When it rains, it pours », een countrylied dat net zo goed in Costa Rica had kunnen geschreven zijn. Volgens Steven, de gids voor de komende dagen, konden we er maar beter aan wennen, en was het niet zozeer of we nat gaan worden, maar wanneer. We werden opgehaald in een klein busje waar al een tiental mensen in zaten, maar we waren gelukkig de laatste stop voor de rit echt begon. Die bracht ons naar de startplaats van de bootshuttle, want er is niet echt een andere manier om in Tortuguero te geraken.  De rit verliep nagenoeg constant in de gietende regen, met ook nog eens een behoorlijke vochtigheidsgraad. Tot aan die startplaats was het allesbehalve saai. Een prachtig groen divers landschap. De eerste stop met de bus was om te ontbijten in de brousse, erg mooie stop. De tweede stop, de startplaats van de boottocht naar onze lodge, was dat evenzeer. Daar zagen we voor het eerst ook wat fauna: een rode gifkikker, slingerapen en wat vogels. En de zon begon zowaar te schijnen. 

De boottocht zelf was ook indrukwekkend, daarvoor alleen al zou je naar Tortuguero gaan. Het begon smal, net plaats genoeg om te draaien, om vervolgens op een kanaal uit te komen waar het aan volle snelheid ging. Tot de gids een dier had gespot dat de moeite was. En dat waren er wel wat: alligators, krokodillen, nog meer soorten slingeraapjes, vogels van allerlei pluimage.

Rond 12u30 kwamen we aan in onze lodge, Mawamba. Die ligt tussen het meer en de oceaan. Net op tijd voor de lunch ook, handig.

Om 15.30 gaf Steven een rondleiding op het domein. Toen ging het dieren spotten crescendo. Op anderhalf uur tijd kan je minder dieren zien in de dierentuin dan hier gewoon al wandelend: iguana’s, gekko’s, gele toekans, nog meer slingerapen, grote krekels, een mierenkolonie druk aan het werk,… En een bobtail die net uit het water lijkt gekomen te zijn: zijnde mezelf. David heeft me die benijdenswaardige benaming gegeven omdat de lucht hier zo vochtig is dat mijn haar constant wak is. Dat belooft voor de komende dagen. Tot groot jolijt heeft mijn reisgenoot dan ook opgezocht wat je best niet doet met een natte bobtail: één van de dingen is die niet te laten drogen in zijn mand. Point taken ;). 

Die vochtigheid wordt nog een dingetje de komende dagen. Die is zo overheersend dat je gewoon staat te zweten nog voor je ook maar iets doet. Het alternatief is regen, maar dat belooft dan ook niet zo droog te worden natuurlijk. Dus ja, Steven had gelijk, nat worden zullen we…

Na het zien ondergaan van de zon op het ponton van de aanmeerplek gingen we nog cocktails drinken en avondeten in het hotel, het ligt zo afgelegen dat er ook niet echt een alternatief is. Maar dat is prima, nog zo makkelijk en het is best lekker hier allemaal.

Morgen gelukkig iets minder vroeg op (hoewel het had gekund als we de ochtendtoer hadden gedaan, die vertrekt om 5u30), om 9u30 hebben we een boottocht in het nationale park, en om 13u30 bezoeken we het stadje zelf, te bereiken per boot, want de lodge ligt er toch even buiten. Of hoe de werkelijkheid toch een stuk genuanceerder is dan Google Maps je doet geloven. Op naar morgen!

De beesten van vandaag:

De boottocht en Mawamba Lodge:

Donderdag 20 augustus: CDG - SJO

Donderdag 20 augustus: CDG - SJO 

Groen gras en vochtig! De twee hangen natuurlijk samen, maar dat is een beetje het eerste wat in me opkwam na het landen. Eindelijk nog eens groen gras zien na 2 maanden droogte bij ons. 

De vlucht met Air France was erg aangenaam, van begin tot het einde. De cabine zat niet vol, waardoor de kans op luidruchtige mensen ook ineens daalde. En diegene die er waren, waren heel stil. Veel geslapen, maar toch ook « The Sheep Detectives » gezien, schattige film met - hoe kon het ook anders - schapen in de hoofdrol.

Javier, onze taxichauffeur van dienst met een megagrote Mercedes van, was op de afspraak en stond ons op te wachten bij de uitgang. Het hotel was nog een 20 minuten rijden van de luchthaven, het Grano de Oro hotel in hartje San José. Hee mooi hotel met een courtyard en veel aanplantingen. Beetje jammer dat we hier maar heel kort zijn, morgen worden we al opgehaald om 6u15. Volgens Javier is het eerst 2 uur rijden met de bus, en daarna nog een uur met de boot naar Tortuguero. Bij deze zijn we dan alvast verwittigd. 

Vroeg gaan slapen dus, voor ons is het 3u50 (plaatselijk 19:50), dus dat gaat wel lukken. 

Woensdag 19 augustus: thuis - Charles De Gaulle airport

Relaxte eerste dag van de vakantie. Na nog een laatste knuffel (allez dan, 2 ;)) aan de schapen ging het rond 17u naar de luchthaven. Niet Schiphol deze keer, wel bij nos amis du sud. Alles ging best vlot. Het hotel, het Radisson Blu, ligt aan een andere terminal, maar het ligt allemaal niet ver met de luchthaventrein.

Na het inchecken hadden we nog even tijd voor een glaasje wijn aan de bar, om de vakantie goed in te zetten.

Morgen begint het echt, Costa Ricaaaaaa! De vlucht is pas om 13.40, de rustigste start van een vakantie in jaren.

Dat belooft ;)

 

Dinsdag 14 oktober: Buenos Aires

Dinsdag 14 oktober: Buenos Aires

De laatste dag van de reis, en apart, op het moment van schrijven is het al mijn verjaardag thuis, maar hier nog niet :). 

Vandaag was toch nog een goeie dag voor het stappengemiddelde, meer dan 16.000, terwijl we ook meer dan 3u op een hop on hop off bus gezeten hebben. En dan nog niet de hele route hebben afgereden. 

Dat zegt 2 dingen: Buenos Aires is groot, maar ook enorm druk qua verkeer. De bus kon eigenlijk nergens echt doorrijden, steeds was het ergens wel in de file staan.

Het was een interessante tour, eerst langs het water met alle parken die we in het begin van de vakantie hadden gedaan, langs de lokale luchthaven, de obelisk, het roze paleis, en vervolgens naar de nauwere straatjes rond Puerto Madero , maar vooral La Boca. Dat is dé wijk van het voetbal, en het stadion waar Maradona heeft gespeeld. We zijn geen kenners, maar dat was ook niet nodig, het was redelijk duidelijk ;).

Het eerste stadion aan de andere kant van Buenos Aires, van River Plate, was van buiten ook nog wel mooi te noemen, dat van Boca was gewoon aan elkaar gezet beton. Qua constructie zou ik daar minder vertrouwen in hebben ;). Ook de hele buurt rond het stadion was arm, huizen uit golfplaten, inzakkende balkons, scheve trappen,… Confronterend om te zien, zeker met de rest van de stad.

Rond 14u stapten we uit aan Puerto Madero, de laatste 3 stops van de bus lieten we voor wat ze waren. David had honger, dat kreeg voorrang. Puerto Madero is een heel groot Dok Noord, mooi gerestaureerd, maar ook heel druk en misschien niet ideaal om te eten. Nu ja, waar we dan wel eindigden was by far de vreselijkste hap van deze vakantie. Het zag er nochtans authentiek uit, veel zakenmenseen die er zaten te eten, en toch, wat was dat zeg. Ik nam een taart met kip en ei, David een wrap met kaas en ei. De prijs voor de ranzigste maaltijd ging naar David, die kaas smaakte ook nog eens zoet tegelijk. Mijn taart met ei smaakte dan beter, maar was dan weer zurig. T was dat we heel veel honger hadden dat we er nog iets van gegeten hebben.

Ik had desalniettemin genoeg, David nog niet. Dus dan nog maar 2 kip-empanada’s gevonden elders, officieel traditioneel, officieel niet zo lekker. Op die locatie, aan de Plaza de Mayo, hadden we wel afgesproken met Juan terug, die we nog even wilden zien vandaag. Zo konden we hem persoonlijk zeggen hoe fijn we het hadden gevonden en ons cadeautje afgeven. Hij had voor ons ook nog 2 Argentijnse shirts mee, en van zichzelf nog wat alfajores. Deze koekjes heb ik leren kennen deze vakantie, superlekker, ongeacht in welke uitvoering (behalve als er fruit tussen zit, in mijn geval dan toch). Bij het afscheid kwam er nog een hartelijke omhelzing, dit was de meest persoonlijke reisomkadering die je je kan indenken.

Vanaf daar was het nog 3km wandelen (ik maakte David wijs dat het er 2,5 was, iets met een 2 ervoor leek doenbaarder ;)) naar het hotel. Zo haalden we toch nog ruimschoots onze stappen. Onderweg kwamen we dan toch nog een heel leuke koffiezaak tegen, waar we een zoet gebakje proefden. Bij mij bladerdeeg met gele crème, David een hartig koekje met noten en een lekkere vulling. Heel vriendelijke mensen ook, dan toch nog een beetje de middag gered met een goed gebakje.

Voor vanavond gingen we eten bij Social Paraiso Bistro, een zaak waar we de eerste dag van de vakantie al waren voorbij gelopen. We reserveerden om 19u, en waren er helemaal alleen tot we weggingen. Beetje jammer voor hen, het was niet duur en best verzorgd. 

Voor mij is dit de eerste keer dat ik mijn verjaardag vier tijdens een grote vakantie, en dat is wel eens speciaal. David verraste me met een kaartje op restaurant (en een cadeautje naar keuze als we terug thuis zijn :D). Een mooie afsluiter van een prachtige vakantie…

Al moeten we natuurlijk nog terug, morgen worden we om 8u30 opgehaald, om het grootste deel van mijn verjaardag op een vliegtuig of in de luchthaven door te brengen. Er zijn erger dingen :).

De foto’s van vandaag:

Op weg naar de hop on hop off 

Messi is hier overal met peptalk 

De beton van Boca Juniors

Recht tegenover het stadion, Maradona én de Paus

Havenbuurt (Puente Transbordador)

Dokos Nordica

Toch een beetje moe precies, maar wel blij ;)