Een lange en vermoeiende dag vandaag, de langste van de hele vakantie, maar dat wisten we. Wat we nog niet wisten, maar konden hopen, was dat het een leuke gevarieerde dag is geweest.
De wekker ging om 5u25, na een niet zo fantastische nachtrust voor mij: het leek alsof de hele lodge, waar we het dak delen met de buren, het is 2-onder-1-kap, om de 5 minuten licht begon te trillen. Eerst dacht ik dat het de buren waren, maar toen ik dan op de klok keek was het 2u53, dat leek het dan toch niet te zijn. Bij verdere navraag bij het wakker worden had David er niets van gemerkt. Heel bizar. Hopelijk lig ik op dezelfde tectonische plaat dan vannacht ;).
Om 6u10 zaten we al klaar voor het ontbijt, om 6u50 moesten we vertrekken. David nam een bagel met een soort Cream cheese en gerookte forel, ik nam de granola met fruit en yoghurt. Heel lekker. We waren wat eerder klaar, dus konden we ruim op tijd vertrekken naar de parking van het nevelwoud. Daar zou Elvin op ons wachten. De papieren waren niet zo duidelijk waar hij dan precies zou staan. Even leken we effectief tot 7u30 te moeten gaan wachten, maar om 7u15 kwam Jairo, de fietsende broer van Elvin, eraan. Elvin had een dagtour, dus kregen wij Jairo. Hij heeft vroeger zelf op competitieniveau gefietst, maar ziet het nu vooral als een hobby. Het ijs was gebroken, want hij wist dat België veel goeie fietsers heeft. Klopt!
De hele ochtend was het onthaasten: we waren overal wat te vroeg, we mochten nog niet aan de trail beginnen van de strenge madam aan het kotje aan de start van alle 3 de trails. We zouden de “Heart of the Forest Trail” doen, maar Jairo had andere plannen. Het werd de kortste trail, volgens hem omdat er op die andere trail niet veel wildlife te zien was, en ook geen verlichten, want het was nevelig. Dat onthaasten ging verder met Jairo: over de eerste 500 meter hebben we een uur gedaan. David probeerde wel om hem iets sneller te doen wandelen, maar hij liet zich niet meeslepen en stopte waar het hem uitkwam. Hij was ook superenthousiast met zijn kijker, was elke keer er als de kippen bij om hem te positioneren voor iets wat hij had gezien. Maar omdat het slecht weer was bleef niet altijd alles keurig in zijn lensbereik zitten…
Op een bepaald moment zag ik David afschakelen, Jairo had dat niet echt door en vertelde dan maar vrolijk verder aan mij. “Zie, de avondgroep is ons hier net aan het voorbijsteken”, het was duidelijk dat het te traag ging voor mijn reisgenoot. Hij lichtte even op toen we weer een tarantula hadden gezien, maar daarna ging het terug naar de orde van de dag: onthaasten.
Nochtans hebben we niet niéts gezien: 2 gekrulde slangen, die er braaf uitzagen, maar die je binnen de 6 uur kunnen doden als je binnen die tijd geen tegengif krijgt. Dat tegengif is trouwens een belangrijk exportproduct voor Costa Rica. Dat wordt aangemaakt door paarden en wordt via hun plasma gewonnen als tegengif. Koffieboonplukkers (dat gebeurt allemaal manueel) hebben de grootste kans op slangenbeten. Mochten we ooit gebeten worden, dan luidt het advies: kalm blijven, elke verhoging van de hartslag zorgt ervoor dat je bloed sneller doorstroomt en sneller bij je hart of andere vitale organen geraakt. Makkelijker gezegd dan gedaan lijkt mij.
Verder had hij het ook nog over een interessante schimmel die insecten doodt. Die verspreidt zich op hun lijf en holt hen vanbinnen uit. Hij toonde een foto van een “lollipop cordicep”, die uit de buik van een dode kikker kwam. Weer een interessant staaltje wrede natuur.
Na 2 uur flitsend wandelen eindigden we bij de kolibrietuin: een voederplek voor kolibries dus. Die waren totaal niet bang, je kon ze haast aanraken. Volgens Jairo waren ze meer geïnteresseerd in het eten dan in ons. Aan die voederplek kon je nog een koffie drinken, wat David deed, en liet Jairo me weten dat Pogacar gevallen was in de Vuelta. We keken samen naar de harde beelden van zijn val. Hij was er door aangedaan, ik ook wel. Hij vertelde ook nog dat hij volgende week meedoet aan de “Volcano 100”, een mountainbiketour in de omgeving. Bij verder opzoeken is dat inderdaad een heel pittige tour. Restte ons nog hem te bedanken voor de interessante ochtend, of in het geval van David: om hem te verlichten van de processie van Echternach.
Omdat we ook nog de hangende brug wilden zien die langs ons oorspronkelijke wandelpad ging, hebben we die trail ook nog afgelopen. 2,8km in 50 minuten, dat deed wel eens deugd. De hangbrug was leuk halverwege. Het valt anderzijds wel op hoe weinig je ziet zonder gids. Dan wandel je gewoon in de natuur.
Rond 13u waren we terug in het centrum van Monteverde (klinkt groter dan het is). Voor de lunch kozen we voor “The Open Kitchen”. Dat zag er een hippe plek uit, de kaart was dat ook. Alleen jammer dat mijn souvlaki elke Griek zou doen in de haren krabben: dit was een wel heel brede interpretatie ervan. Een vettige vooral, heel jammer. David ging voor de smashed burger, dat kondigt tenminste aan dat het niet licht zal zijn ;).
Een uurtje na de lunch moesten we alweer op pad. Met Andres deze keer, de broer van Justin, van de night tour van gisteren. Het reisagentschap is effectief een familiezaak, vader, moeder en 4 kinderen. Hun website is echt professioneel opgezet, en ze doen tours over het hele land. Apart dat het in werkelijkheid echt wel kleinschalig is. De picknick bij zonsondergang was het hoofdthema, maar onderweg stopten we ook nog bij Alexis en zijn vrouw, een kranige bijna 80-er die ons rondleidde op zijn boerderij. Zijn vrouw gaf les op de middelbare school waar ook Andres gezeten heeft. Iedereen kent hier iedereen in Monteverde. We werden enthousiast begroet door de 2 honden van de boerderij, een schattig klein krulhondje dat geen roeping had om waakhond te zijn, want die legde zich enthousiast neer op de grond om over zijn buik te strelen. De golden retriever deed een poging om waakhondachtig te zijn, maar was uiteindelijk gewoon heel enthousiast en moet het hebben van je overrompelend van enthousiasme op de grond te werken. Vervolgens ging het langs de geiten, werkplaats, een bok en 3 varkens naar een ficus-boom. Die hadden we al gezien, maar deze was een heel mooi exemplaar. Alexis vergat even dat hij 80 ging worden, want hij ging ons voor alsof het niets was en ging midden in de dode boom staan om te tonen wat zijn plannen waren: lampjes eraan hangen en een trap errond maken zodat toeristen er zouden kunnen naartoe wandelen. Tof plan, hopelijk mag en kan hij het nog waarmaken.
Na deze charmante stop ging het langs een onverharde weg naar één van de toppen van Monteverde, Pinocchio, genoemd naar de eigenaar die er zo moet hebben uitgezien. Daar kregen we een gedekt tafeltje met sangria, koffie, en een torentje met allerlei hapjes. Mooie locatie, heel leuke ervaring. Ook hier was het onthaasten, we waren ruim op tijd voor de zonsondergang (meer dan een uur). Mijn reisgenoot begon zich opnieuw wat te vervelen en begon dan maar wat baldadig te doen. Gelukkig was het opstandig zijn snel voorbij. De zonsondergang was het wachten wel waard, het was prachtig.
Iets na 18u werden we terug afgezet aan ons hotel. We waren beiden pompaf. En hadden allebei niet zoveel honger, noch de puf om nog het centrum in te gaan. Geen erg, we hadden nog brood met ham, bananenbrood en wat melk. Vroeg naar bed, morgen is een rijdag naar Uvita. Dat is zo’n 4,5 uur rijden. Om 10u beginnen we eraan, of toch ongeveer.
De foto’s van vandaag:
