Donderdag 3 september: San Gerardo de Dota - Alajuela

Die quetzal is best een toffe vogel ;). We hebben er niet 1, maar zowaar 3 gezien. Zelfs onze gids, Raul, was er van onder de indruk. De kers op de taart, een vrouwtje, hebben we uiteindelijk niet gespot, maar wel nog een nest andere vogels, én een coyote. Dat is zowaar nog lastiger te spotten dan een quetzal. 

Om 4u45 ging de wekker. Ik had redelijk goed geslapen, mijn reisgenoot zag er minder vrolijk uit vanochtend en had naar eigen zeggen barslecht geslapen. Komt daar nog bij dat hij sowieso al niet enthousiast was over het belachelijke uur om een bij nader inzien toch wel kleine vogel te spotten. 

Aan de receptie stonden we nog met wat andere vogelaars bij 10 graden klaar om opgehaald worden door de gidsen. Wij hadden dus Raul, en ook nog eens privé. Hij had niet de coolste wagen van de bende, maar hij was wel de rustigste en deed het echt goed. Quetzals moet je spotten voor de zon in de vallei komt, en dat is rond 6u30. Quetzals haten namelijk de zon, het verandert de kleuren van hun vacht waardoor ze makkelijker opvallen als prooi. Dan is dat ook ineens uitgeklaard, dat ze het niet doen om toeristen te pesten ;). 

Het doel was om naar een aantal plekken te rijden waar we de meeste kans hadden, en dan te wachten op de quetzal (als hij al komt). Ze zijn vaak te vinden rond avocadobomen, een kleinere soort dan die die wij eten. Na 5 minuten rijden en 5 minuten wachten was hij daar al! Raul had hem als eerste gespot, en wij hebben hem uiteindelijk ook heel lang en goed kunnen bewonderen, getuige de 43 foto’s die hij maakte voor ons. Al snel kwamen de andere gidsen af met hun groepen, maar niet iedereen had hem gezien. Raul was blij, want we hadden de lat redelijk hoog gelegd voor hem bij de start, toen we vertelden dat we énkel voor die vogel naar San Gerardo de Dota waren gekomen. Om 5u30 was die stress dus al voorbij. Alles wat erna kwam was bonus. Een beetje verder spotten we nog een quetzal, een mannetje dat nog geen staart had ontwikkeld. Tegen november, de paartijd, zal hij er wel eentje moeten hebben als hij wil scoren. Gelukkig had hij volgens Raul nog tijd. Nog een beetje verder was het opnieuw prijs, opnieuw een mannetje. Die zat wel wat meer verstopt.

Quetzals zijn trouwens conflictvermijders, elke energie die niet naar het groeien van hun staart gaat, is verloren energie, dus mijden ze elkaar constant. Dat was ook de reden waarom we ze telkens op aparte locaties zagen.

Tussen de stops kwamen we ook nog te weten dat Raul effectief in het dorp woont, dat het soms té stil kan zijn, en dat het 2 uur rijden is naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Dat zou dus niet echt werken voor mij, omdat ik altijd wel iets vergeet. Hij vertelde ook nog over de levensduurte, volgens hem ook veroorzaakt door de gentrificatie in het hele land. Dat is een neveneffect van toerisme, wat cruciaal is voor Costa Rica, maar wat er ook voor zorgt dat het ook allemaal duurder wordt voor de gewone mens. Desondanks zei hij wel dat de levensstandaard hoger ligt dan in de omringende landen, ook net door dat toerisme. 

Verder ging het ook nog over een interessant verschil in vogelgedrag: bij ons in Europa zijn vogels veel banger. Dat komt volgens hem omdat er in Centraal Amerika nooit echt werd gejaagd op vogels. Integendeel, de quetzal was eerder een heilige vogel en werd beschermd. Dat kruipt in de genen van de vogels, of ze al dan niet schrik moeten hebben van mensen, en het kan honderden jaren duren voor dat er genetisch zou uitgaan.

Rond 6u50 zat de tour erop, we hebben de vogel gezien waarvoor we kwamen, dus heel blij. Het is een vogel met een heel schattige kop, zo’n beetje een net-uit-bed-kapsel, ik heb het daar wel voor ;). 

Tegen dan konden we ook ineens doorlopen naar het ontbijt. Voor de verandering eens een buffet, waarbij voor mij vooral de suikerwafeltjes eruit staken. Tegen half negen waren we klaar en konden we uitchecken. 

Ondertussen begon het ook lekker warm te worden door de zon, zo’n 18 graden schat ik. We hadden de hele ochtend geluk met het weer, want de hemel was volledig open al sinds de ochtend. Anders was de kans op de quetzal sowieso minder geweest. Het hele domein had wel wat (daar was mijn reisgenoot het niet zo mee eens), het was mooi aangelegd, en overal zag je vogeltjes. Maar het was niet ideaal geweest hier nog langer te blijven, sowieso.

De 117km lange rit bracht ons langs de bergruggen terug naar 3000 meter, om vervolgens af te dalen via Carthago, dwars door San José, om uiteindelijk in Alajuela uit te komen, het dorp waar het Xandari resort ligt. Het verstedelijkte stuk was interessant om te zien, maar niet echt iets om voor uit te stappen. Tegen half twaalf konden we inchecken, en we hadden geluk dat de kamer ook ineens klaar was. 

Het hele resort is apart ontworpen. Het heeft felle kleuren, elke villa heeft een ander kleurschema, en er is veel gewerkt met organische vormen. Niet echt onze stijl, maar het heeft wel wat en het is consequent doorgetrokken in heel het hotel. Het is door een gerenommeerde Amerikaanse architect en zijn vrouw ontworpen. Het heeft 3 zwembaden verspreid over de locatie, waarvan eentje uitkijkt over de vallei. die is wel de mooiste. 

De laatste uren hier kunnen we zo relaxed afsluiten. Ik kon nog een hoofd-en nekmassage boeken in de namiddag, en ervoor en erna konden we nog in 2 plaatselijke restaurants gaan eten die beiden “mirador” in de naam hadden, met uitzicht over dezelfde vallei van San José. We kozen geheel in de trend voor telkens 4 variaties met kip als thema :).

Morgen hebben we nog tijd tot 15u30 alvorens naar de luchthaven te gaan. In de tussentijd gaan we ons niet teveel vermoeien en in het hotel blijven. En vroeg slapen om de jetlag wat te temperen.

De foto’s van vandaag:

Woensdag 2 september: Uvita - San Gerardo de Dota

“De vogel teveel zeker?”, of “Die vogel kan zichzelf maar beter laten zien morgen”. “Die vogel”, dat is de quetzal, door David steevast “Zwitsal”-vogel genoemd. Door de abrupte verandering van luxe naar barakken (er is bij nader inzien niet veel luxe aan, maar aan 90 euro per nacht kan je dat ook niet echt verwachten) heeft David de lat hoog gelegd voor de quetzal. En al zeker omdat we om 5u15 aan de receptie moeten staan. Dus quetzal, je kan maar beter de moeite zijn!

Uitchecken in de oxygen villa’s deden we rond een uur of 11. Het was alweer stralend heet weer, met een gevoelstemperatuur van 38 graden. Toch wilden we nog even de waterval van het huis zien, die was onder het spagebouw gelegen. Het was nog geen 10 minuten wandelen, maar tegen dat we terug aan de kamer waren, droop het zweet ons af. Het was wel een heel mooie waterval, en maakte deel uit van een langer wandelpad in het domein van het hotel. Als het nu niet zo warm was geweest…

We stopten beneden de berg nog voor een drankje bij Maka, voor David opnieuw iets met whey en veel calorieën, voor mij opnieuw iets digestief. Dat van gisteren had alvast zeker zijn werk gedaan. Verder kochten we ook nog een magneet en een sticker iets verderop.

De route vandaag was 117km, niet ver in kilometers, opnieuw wel weer in tijd door de aard van de weg. Heel mooi, de moeite waard om langs hier te rijden, maar ook erg hoog. In anderhalf uur gingen we van zeeniveau naar 3000 meter via een kronkelende weg, met veel oponthoud door zwaar vervoer. Ergens rond de 2500 meter voelde ik de misselijkheid opkomen, ook al reed ik zelf. Na een korte stop was het gelukkig wel voldoende beter om de weg verder te zetten. David geloofde er geen snars van dat we op 3000 meter zaten, ook al zeiden de iPhone, onze beide Garmins én mijn maag dat het wel degelijk zo was ;). 

San Gerardo de Dota ligt op 2200 meter, waardoor de laatste 10km naar het dorp (als je het al zo kan noemen) steil kronkelend naar beneden ging om die 800 meter lager uit te komen. 

Bij het inchecken werd het verschil met de Oxygen villa’s al snel duidelijk. Het prijsverschil is ook navenant, dus op zich logisch. Maar als je dit hotel wel iets kan verwijten, is dat ze de barak waarin wij slapen de “junior suite” hebben genoemd. Dat is een flagrante aanfluiting voor de terminologie en zou moeten verboden worden ;). Het doet denken aan de nette, maar heel verouderde en overpricete ketenhotels in de VS. Alles straalt jaren 70 uit, zonder warm water komen we zonet achter, dat hadden ze toch wel al toen…

Bij het zoeken naar een late lunch (niet in het hotel) kwamen we erachter dat dit dorp 2 restaurants heeft. We stopten bij het dichtstbij gelegen, de Alma de Arbol. Beiden gingen we voor de gegrilde kip met rijst, onze klassieker. Daar begon bij David het idee te broeden dat niets ons verplichtte om hier 2 nachten te zijn. Op zich is dat ook niet zo heel handig, want we zijn nog steeds 3 uur verwijderd van de luchthaven, als alles goed gaat. Ook al gaat de vlucht pas om 19u, echt ontspannend maakt dat onze laatste anderhalve dag niet. En nadat we morgen hopelijk rond 5u50 die quetzal hebben gezien is er hier ook niets meer te doen. Het is te koud om aan het zwembad te liggen (dat er niet is, maar theoretisch gezien), want het is hier maar 14 graden. Na wat brainstormen kwamen we uit bij het hotel dat bij de eerdere reisvoorstellen van Evaneos werd voorgesteld, het Xanderi resort. Dat ligt op slechts 22 minuten van de luchthaven, heeft wel meer faciliteiten om ook vrijdag in stijl en ontspannen af te sluiten. Dat werd het dan, morgen checken we na de ochtendwandeling en het ontbijt onmiddellijk uit. We kijken er beiden wel naar uit om zo deze vakantie af te sluiten.

Voor het avondeten gingen we bij het andere restaurant, de soda Dona Marlen. Wat een lieve mevrouw was dat. We moesten ons wel nog serieus haasten, want het sloot om half acht, en we kwamen er om tien na zeven toe. Net genoeg tijd om nog een gefrituurde forel en een broodje met kip te kunnen wegwerken. Heel lekker, geen geld.

En zo eindigen we onze voorlaatste avond, met een heel vroege avondklok. Dus quetzal: je bent bij deze gewaarschuwd en kan jezelf maar beter snel tonen morgen!

De foto’s van vandaag:

Dinsdag 1 september: Uvita

Eens een volledige dag geen excursies, het kan ook eens deugd doen. Vandaag was zo’n dag. Niet dat we gaan plannen hadden, we wilden fitnessen en ik had een wellness-sessie gepland, maar niets om vroeg voor op te staan. 

Na het ontbijt, 2 variaties op eieren, gingen we op zoek naar de Sharks Gym. Daar kon je volgens de reviews voor 4 euro een dagpas kopen. Het was even zoeken, want het lag in de tweede lijn, en mijn reisgenoot dacht het nog maar eens beter te weten (NOT!), maar goed, niets wat ik hier nu breed wil gaan uitsmeren. Uiteindelijk lag hij naast een sportterrein van een school. We hadden de hele sessie de fitness voor ons alleen. Het was een belevenis van “eerste keren”: een openlucht gym, een loopband die dienst deed als staander voor de jukebox, een roeitoestel waar het scherm van ontbrak, een tricepstouw waar je soep van kon koken. Maar hij was best goed uitgerust, en beiden hebben we alles kunnen doen van ons schema. Bieden content van de training. 

Omdat David na een training alweer honger heeft, stopten we bij Maka. Dat is in de lange straat naar ons hotel aan het begin. Daar kan je een selectie whey-shakes, gembershots en fruitsapjes krijgen waar we bij ons jaloers op zijn. David nam een shake met zo maar eventjes 500kcal, ik hield het op een detox-sapje met een niet nader bepaald aantal kcal (voelt dan altijd beter ;)). Davids drankje was effectief eten en drinken tegelijk (voor mij dan toch), heel vol van smaak en lekker. Dat van mij was ook lekker, meer verfrissend. Desalniettemin had ik voor de rest van de middag niet al te veel honger meer. De eigenares heeft 3 honden, waarvan er eentje wel erg aanhankelijk aan me was. De andere twee waren ook schattig, maar eerder in de buurt dan echt schooiend om aandacht.

Om 14u30 had ik een “body renewal” geboekt in de spa. Die ligt een stukje verder van het hoofdgebouw, te bereiken met een golfkar langs een rotsige weg. Eens daar was de rust compleet: je hoorde enkel de waterval, verder niets. De body renewal was een scrub met een hoofdmassage erbij. Was heel fijn, leuke ervaring weeral. In de tussentijd was David op zoek gegaan naar eten, en dat heeft hij gevonden beneden onze berg. De gebruikelijke kipfilet, dit keer met frietjes. 

Restte ons nog wat verder te hangen aan het zwembad, nog een cocktail te drinken als aperitief alvorens weer van onze berg af te dalen voor het avondeten. Dat vonden we in het dorp aan de andere kant van de weg. Kip aan het spit was signature dish, daar gingen we voor. Een hele kip met zijn tweeën, inclusief side dishes. Ook de ober vond dat we het goed hadden gedaan, bij het afruimen zei hij “well done” :D. Het was duwen, maar heel lekkere kip.

We hebben de afgelopen 2 dagen enorm geluk gehad met het weer. Gisteren was een zonnige dag, vanochtend begonnen we met regen, en hoewel de zon nooit echt is doorgebroken, het is na 9 uur wel de hele dag droog gebleven. De timing kon niet beter.

Morgen verlaten we dit oord van rust, volgens David voor “barakken”. Het volgende hotel ziet er inderdaad minder gezellig en luxueus uit dan dit, maar het is wel 4 sterren. Dus hoop ik op een toch iets meer high end barak ;). Dat is dan ook meteen het laatste hotel van de vakantie. Het is ook het hoogst gelegen, op 2200 meter, en dat gaan we terug voelen in temperaturen: 19 graden overdag en 12 ‘‘s nachts. 

De foto’s van vandaag:

Stoere fitness

Stoere fitnesser

Elk zijn groen drankje 

Schattig dier 

Maandag 31 augustus: Uvita

Een hele dag zonder regen!! Het is dan toch gebeurd, bijna op het einde van de vakantie, dus redelijk onverwacht. Nog iets grappigs deze vakantie: de aantal keren dat we vroegen in het hotel, aan een gids of wie dan ook, wat voor weer het morgen of straks zou zijn, antwoordden ze steeds hetzelfde: “Look at the sky”. Zover was ik ook, maar ik had gewoon iets meer weerkundig inzicht verwacht van locals. Maar goed dan, “pura vida”, neem het zoals het komt. En dat deden we dan vandaag, genieten van de zon zolang ze scheen. Dat genieten is ook weer relatief, want de hitte is verschroeiend als de zon dan toch eens schijnt in het regenseizoen. 34 graden werd het maximaal vandaag, dat is geen weer om ook maar iets in te doen.

Vanochtend moesten “we” wel iets doen: whale & dolphin watchen. We spraken af dat ik mijn reispillen innam, en dat ik ter plaatse wel zou zien of ik zou meegaan of niet. Die van het bedrijf zelf zagen dat natuurlijk allemaal rooskleurig in, het was redelijk rustig op de oceaan, het was goed weer en er was weinig wind. Maar tegelijk konden ze niet garanderen dat ze niet lang gingen moeten zoeken naar die walvissen en als ze die gevonden hebben, dan moeten ze er natuurlijk rond dobberen. Het inschepen ging ook niet van een steiger of iets dergelijks, maar die bootjes (rudimentaire, waar je zo met 20 man in kan) kwamen aangevaren en je moest er vanaf het strand naartoe gaan op je blote voeten. Niet echt geruststellend allemaal voor mijn ingewanden, ik voelde mijn maag spontaan oprispen bij de gedachte eraan. Dus ter plaatse heb ik dan toch beslist niet mee te gaan, meer dan 3 uur in twijfelachtige toestanden is een té groot risico. Ik kon wel mee in het nationaal park, ik had ook een ticket daarvoor, dus dat heb ik dan wel gedaan.

In de loods van het bedrijf werden de namen per boot afgeroepen. Er was een koppel met een meisje van een jaar of 3 dat nogal problemen had om haar in te smeren met zonnecrème. Dus dreven ze haar met 2 in de hoek en begonnen haar dan in te smeren als een gek. Dat stond dat kind duidelijk niet aan, het protest dat daaruit ontstond heb ik nog niet vaak gezien. Indrukwekkend hoe die de hele loods op stelten zette, waarna de moeder haar meenam naar verder in de straat om wat af te koelen. Maar zelfs dan kon je haar nog horen brullen tot in de loods. Die moet later professioneel betoogster worden of advocaat of zo. Gegarandeerd dat die voor je zaak zal vechten. Bij het verdelen van de boten bleken ze ook in de boot van David te zitten. Blijkbaar had ze al haar energie al verspeeld met die opstandige bui, want ze is de rest van de tocht braaf geweest.  Chapeau voor de ouders, en hun trommelvliezen.

Wat in Boston destijds niet gelukt was, is nu wel gelukt: David heeft walvissen gezien. En wat er nog makkelijk aan was voor mij: hij stuurde live de foto’s en filmpjes door, dus kon ik het volgen zonder daadwerkelijk in die boot te zitten. Ideaal! Blij voor hem, al had hij niet het ideale typische beeld van de staart van de walvis die in het water verdween. Daarnaast heeft hij ook dolfijnen en een schildpad gezien. Hij zei ook dat het uiteindelijk niets voor mij zou zijn geweest, dat er best veel golven waren, dat het dobberen lang duurde en dat het toch rudimentair varen was. Blij met mijn beslissing, en hij vond het tof, dus iedereen content. Het was zeker niet zo tof geweest met mij op de boot ;).

In mijn “vrije tijd” heb ik schaduw gezocht in het nationale park. Bij 34 graden is het zelfs te drukkend in de schaduw, dus meer zat er niet echt in. En ik ben op zoek gegaan naar het centrum van Uvita,… Om tot de vaststelling te moeten komen dat dat er niet echt is. Er is de hoofdbaan, de Ruta 34, die je langs de kustlijn voert zonder de oceaan te zien, maar er is geen echte “main street” verder met winkeltjes of restaurants om langs te flaneren. Het is eigenlijk best Amerikaans opgevat, waarbij je van winkel naar winkel moet rijden. Ik reed ook nog een stukje verder tot de 2 volgende gehuchten, om te moeten vaststellen dat ook daar niets is. 

Iets na 12 waren we terug herenigd, en konden we op zoek naar iets om te eten. Met mijn inzichten over het stadje besloten we van het duurdere stuk aan het nationale park terug te keren naar de Ruta 34. Daar vonden we “Los Troncos”, een typisch uitziende resto/soda die gezonde kip met rijst en vis met rijst serveert. Goed gekozen, goede lunch.

De rest van de dag besloten we te rusten, het doet deugd eens wat gas terug te nemen af en toe. Het weer was prachtig om aan het zwembad te liggen en niets te moeten, en gezien we nog niet kunnen kijken naar de hemel van morgen, is het pakken wat je kan krijgen, morgen kan het opnieuw stortregenen. De hele locatie is prachtig wel, het zwembad kijkt uit vanaf de bergen naar de oceaan, iedereen is uit op rust en is ook stil, zalig onthaastmomentje. 

Na een cocktail aan het zwembad hingen we nog wat verder, tot het tijd was voor het avondeten. Dat kwam wat trager dan verwacht, waardoor we het voorgerecht “on the house” kregen. Voor ons mogen ze morgen ook 40 minuten te laat zijn dan ze ;). 

Morgen staat nog een rustdag op het programma. We gaan op zoek naar de “sharks gym”, waar je voor 2 euro kan krachttrainen, en gaan voor de rest van de dag echt rusten. We kijken ernaar uit.

De foto’s van vandaag (als het ooit eens lukt met Google, die erg lastig doet al de hele vakantie):

Mijn naam in een Jommeke-album ;)

Klaar voor de afvaart

Mijn chill-plek na de afvaart

Davids dolle avonturen op zee

Nog meer

Chillen aan het zwembad

Een nieuw soort wildlife: de witneusbeer. Schattig, met scherpe klauwen 

Zondag 30 augustus: Monteverde - Uvita

De langste rijdag van de vakantie, samengevat door David in “Triestig, triestig”, en “Intriest”, maar ook “Wat een trieste aanblik, allez zeg”. De eerste 2 sloegen niet op het landschap, want dat is prachtig, maar wel op de stadjes die we vandaag onderweg tegenkwamen. De trieste aanblik refereerde naar de palmboomplantages de laatste 50km op de weg naar Uvita. Hij heeft het blijkbaar niet zo voor aangelegde palmboomrijen ;). Vandaag daalden we af van 1600 meter in Monteverde naar zeespiegelniveau in Uvita. Dat hebben we ook gemerkt in temperaturen: van 20 graden vanochtend tot 36 halverwege de dag, toen we van de Berg waren afgedaald. 

In Monteverde moesten we nog even stoppen bij de apotheek voor David zijn spijsverteringsstelsel dat nog steeds niet tiptop is. Aan 10 euro per latje geneesmiddelen kan hij er 2 dagen tegenaan, hopelijk is het dan voorbij. 

Onderweg kwam we vast te zitten in het megaproject-wegenwerken “Ruta 1”, één van de hoofdwegen in Costa Rica. Gezien de stand van de werken en de omvang ervan zullen waarschijnlijk mensen hun hele carrière aan die weg hebben gewerkt. 

Over de 250km hebben we 5uur gereden. De lunchstop niet ingerekend. Die was ergens halverwege in een soort fastfoodachtige zaak, die 24 uur per dag open is, maar waar je wel deftig en goedkoop respectievelijk kip met rijst en rijst met kip kon eten ;). Toen we daar zaten begon het te stortregenen, wat op zich wel goed was voor de temperatuur. Die zakte dan naar een vochtige 29 graden, veel beter ;).

Het hotel voor de komende 3 nachten, de Oxygen jungle villa’s en spa, is enkel te bereiken met een 4x4, dat werd ons duidelijk als we aan de klim ernaar begonnen. Maar wat een prachtige locatie, een kleinschalig adults only hotel met 12 villa’s. Wij hebben een villa met junglezicht, er zijn er ook met zeezicht, al is dat met het huidige weer geen meerwaarde. 

Dat brengt me even terug bij het hotel in Monteverde: het zat dan toch niet tussen mijn oren, dat trillen van de lodge. David stond gisterenavond rond 22u30 ineens naast bed, met de melding “dat hij het ook voelde”. Hij voelde het gisteren eigenlijk ook al, maar hij dacht dat ik het was die gewoon zeer beweeglijk was. Vervolgens zijn we beginnen zoeken (root cause analysis-gewijs) naar de oorzaak van het getril. De bedden waren 2 naast elkaar gezette 1-persoonsbedden, die we dan maar wat uit elkaar trokken. Dat hielp enigszins, maar weg was het niet. Wel voldoende om enigszins te kunnen slapen. Bij het opstaan zei hij wel “deze plek heeft een rare vibe”. Dat was eigenlijk wel zo, als we er nog een dag langer waren gebleven had David een duiveluitdrijver besteld ;).

Niets daarvan in de lodge voor de komende 3 dagen. We werden verwelkomd met een welkomstcocktail, maar deze keer werd hij live gemaakt voor ons. Een spicy jungle, met plaatselijke rum, erg lekker. Gezien de indrukwekkende klim en ruige weg naar het hotel besloten we vanavond alvast hier te eten. Dat was geen slechte keuze: gegrilde zoete aardappel als starter, daarna gegrilde tonijn met puree voor mij, David ging voor de kip met extra puree. 

Voor morgen staat er een whale & dolphin watch op het programma. Ook al denkt ChatGPT dat hij doenbaar moet zijn voor mensen met tere magen, ik ga toch het zekere voor het onzekere nemen en deze overslaan. Je weet immers nooit hoe lang ze gaan zoeken naar die beesten. En gezien ze 2 soorten gaan zoeken, is de kans op een lange zoektocht ook net iets groter. Om tien na acht zet ik David af aan zijn startplek, ik ga dan maar Uvita verkennen denk ik. 

Geen echte foto’s vandaag, mijn co-piloot vond niet veel onderweg het fotograferen waard duidelijk ;).

Zaterdag 29 augustus: Monteverde

Een lange en vermoeiende dag vandaag, de langste van de hele vakantie, maar dat wisten we. Wat we nog niet wisten, maar konden hopen, was dat het een leuke gevarieerde dag is geweest.

De wekker ging om 5u25, na een niet zo fantastische nachtrust voor mij: het leek alsof de hele lodge, waar we het dak delen met de buren, het is 2-onder-1-kap, om de 5 minuten licht begon te trillen. Eerst dacht ik dat het de buren waren, maar toen ik dan op de klok keek was het 2u53, dat leek het dan toch niet te zijn. Bij verdere navraag bij het wakker worden had David er niets van gemerkt. Heel bizar. Hopelijk lig ik op dezelfde tectonische plaat dan vannacht ;).

Om 6u10 zaten we al klaar voor het ontbijt, om 6u50 moesten we vertrekken. David nam een bagel met een soort Cream cheese en gerookte forel, ik nam de granola met fruit en yoghurt. Heel lekker. We waren wat eerder klaar, dus konden we ruim op tijd vertrekken naar de parking van het nevelwoud. Daar zou Elvin op ons wachten. De papieren waren niet zo duidelijk waar hij dan precies zou staan. Even leken we effectief tot 7u30 te moeten gaan wachten, maar om 7u15 kwam Jairo, de fietsende broer van Elvin, eraan. Elvin had een dagtour, dus kregen wij Jairo. Hij heeft vroeger zelf op competitieniveau gefietst, maar ziet het nu vooral als een hobby. Het ijs was gebroken, want hij wist dat België veel goeie fietsers heeft. Klopt!

De hele ochtend was het onthaasten: we waren overal wat te vroeg, we mochten nog niet aan de trail beginnen van de strenge madam aan het kotje aan de start van alle 3 de trails. We zouden de “Heart of the Forest Trail” doen, maar Jairo had andere plannen. Het werd de kortste trail, volgens hem omdat er op die andere trail niet veel wildlife te zien was, en ook geen verlichten, want het was nevelig. Dat onthaasten ging verder met Jairo: over de eerste 500 meter hebben we een uur gedaan. David probeerde wel om hem iets sneller te doen wandelen, maar hij liet zich niet meeslepen en stopte waar het hem uitkwam. Hij was ook superenthousiast met zijn kijker, was elke keer er als de kippen bij om hem te positioneren voor iets wat hij had gezien. Maar omdat het slecht weer was bleef niet altijd alles keurig in zijn lensbereik zitten…

Op een bepaald moment zag ik David afschakelen, Jairo had dat niet echt door en vertelde dan maar vrolijk verder aan mij. “Zie, de avondgroep is ons hier net aan het voorbijsteken”, het was duidelijk dat het te traag ging voor mijn reisgenoot. Hij lichtte even op toen we weer een tarantula hadden gezien, maar daarna ging het terug naar de orde van de dag: onthaasten. 

Nochtans hebben we niet niéts gezien: 2 gekrulde slangen, die er braaf uitzagen, maar die je binnen de 6 uur kunnen doden als je binnen die tijd geen tegengif krijgt. Dat tegengif is trouwens een belangrijk exportproduct voor Costa Rica. Dat wordt aangemaakt door paarden en wordt via hun plasma gewonnen als tegengif. Koffieboonplukkers (dat gebeurt allemaal manueel) hebben de grootste kans op slangenbeten. Mochten we ooit gebeten worden, dan luidt het advies: kalm blijven, elke verhoging van de hartslag zorgt ervoor dat je bloed sneller doorstroomt en sneller bij je hart of andere vitale organen geraakt. Makkelijker gezegd dan gedaan lijkt mij.

Verder had hij het ook nog over een interessante schimmel die insecten doodt. Die verspreidt zich op hun lijf en holt hen vanbinnen uit. Hij toonde een foto van een “lollipop cordycep”, die uit de buik van een dode krekel kwam. Weer een interessant staaltje wrede natuur.

Na 2 uur flitsend wandelen eindigden we bij de kolibrietuin: een voederplek voor kolibries dus. Die waren totaal niet bang, je kon ze haast aanraken. Volgens Jairo waren ze meer geïnteresseerd in het eten dan in ons. Aan die voederplek kon je nog een koffie drinken, wat David deed, en liet Jairo me weten dat Pogacar gevallen was in de Vuelta. We keken samen naar de harde beelden van zijn val. Hij was er door aangedaan, ik ook wel. Hij vertelde ook nog dat hij volgende week meedoet aan de “Volcano 100”, een mountainbiketour in de omgeving. Bij verder opzoeken is dat inderdaad een heel pittige tour. Restte ons nog hem te bedanken voor de interessante ochtend, of in het geval van David: om hem te verlichten van de processie van Echternach.

Omdat we ook nog de hangende brug wilden zien die langs ons oorspronkelijke wandelpad ging, hebben we die trail ook nog afgelopen. 2,8km in 50 minuten, dat deed wel eens deugd. De hangbrug was leuk halverwege. Het valt anderzijds wel op hoe weinig je ziet zonder gids. Dan wandel je gewoon in de natuur.

Rond 13u waren we terug in het centrum van Monteverde (klinkt groter dan het is). Voor de lunch kozen we voor “The Open Kitchen”. Dat zag er een hippe plek uit, de kaart was dat ook. Alleen jammer dat mijn souvlaki elke Griek zou doen in de haren krabben: dit was een wel heel brede interpretatie ervan. Een vettige vooral, heel jammer. David ging voor de smashed burger, dat kondigt tenminste aan dat het niet licht zal zijn ;). 

Een uurtje na de lunch moesten we alweer op pad. Met Andres deze keer, de broer van Justin, van de night tour van gisteren. Het reisagentschap is effectief een familiezaak, vader, moeder en 4 kinderen. Hun website is echt professioneel opgezet, en ze doen tours over het hele land. Apart dat het in werkelijkheid echt wel kleinschalig is. De picknick bij zonsondergang was het hoofdthema, maar onderweg stopten we ook nog bij Alexis en zijn vrouw, een kranige bijna 80-er die ons rondleidde op zijn boerderij. Zijn vrouw gaf les op de middelbare school waar ook Andres gezeten heeft. Iedereen kent hier iedereen in Monteverde. We werden enthousiast begroet door de 2 honden van de boerderij, een schattig klein krulhondje dat geen roeping had om waakhond te zijn, want die legde zich enthousiast neer op de grond om over zijn buik te strelen. De golden retriever deed een poging om waakhondachtig te zijn, maar was uiteindelijk gewoon heel enthousiast en moet het hebben van je overrompelend van enthousiasme op de grond te werken. Vervolgens ging het langs de geiten, werkplaats, een bok en 3 varkens naar een ficus-boom. Die hadden we al gezien, maar deze was een heel mooi exemplaar. Alexis vergat even dat hij 80 ging worden, want hij ging ons voor alsof het niets was en ging midden in de dode boom staan om te tonen wat zijn plannen waren: lampjes eraan hangen en een trap errond maken zodat toeristen er zouden kunnen naartoe wandelen. Tof plan, hopelijk mag en kan hij het nog waarmaken.

Na deze charmante stop ging het langs een onverharde weg naar één van de toppen van Monteverde, Pinocchio, genoemd naar de eigenaar die er zo moet hebben uitgezien. Daar kregen we een gedekt tafeltje met sangria, koffie, en een torentje met allerlei hapjes. Mooie locatie, heel leuke ervaring. Ook hier was het onthaasten, we waren ruim op tijd voor de zonsondergang (meer dan een uur). Mijn reisgenoot begon zich opnieuw wat te vervelen en begon dan maar wat baldadig te doen. Gelukkig was het opstandig zijn snel voorbij. De zonsondergang was het wachten wel waard, het was prachtig. 

Iets na 18u werden we terug afgezet aan ons hotel. We waren beiden pompaf. En hadden allebei niet zoveel honger, noch de puf om nog het centrum in te gaan. Geen erg, we hadden nog brood met ham, bananenbrood en wat melk. Vroeg naar bed, morgen is een rijdag naar Uvita. Dat is zo’n 4,5 uur rijden. Om 10u beginnen we eraan, of toch ongeveer. 

De foto’s van vandaag:

En we waren nog niet eens begonnen met wandelen

Begon al goed volgens David

De gids ontsnapt!

Voederplek van de kolibries 

Probeer het maar te vinden zonder gids. Giftige slang trouwens

Net dan kwam de gids afscheid nemen

Hangbrug halverwege de trail

David wilde hier even 2 uur stilstaan om uitleg te geven ;)

Alexis en zijn boom

Cerro Pinocchio, het uitkijkpunt met hapjes en zonsondergang 

T was er redelijk rustig

Vrijdag 28 augustus Tenorio - Monteverde

Vandaag lieten we het heel sfeervolle Rio Celeste Hideaway hotel achter ons en zetten onze weg verder richting Monteverde. Van 600m naar 1400m.

Het laatste ontbijt was een typisch Costa Ricaans ontbijt voor mij: eieren, rijst met bonen, een worstje, wat bakbanaan. David ging opnieuw voor de havermout met kaneel. Bij het uitchecken konden we ook nog eens de kois van ontbijt voorzien. Het was fascinerend en triest tegelijk, want ons leken ze veel te weinig te krijgen. Daar zaten meer dan 100 vissen in, voor elke korrel werd gevochten en over elkaar gekronkeld. 

Na nog een fitness-sessie konden we echt op pad. Het was niet ver, iets van een 120km, waar we zo’n 2,5uur over zouden doen. We reden voor een stukje langs de Ruta 1, maar voor de rest waren het tertiaire wegen. Onderweg op die snelweg passeerden we langs een groot ongeval met 3 wagens. Eén ervan lag op zijn dak, de andere 2 waren compleet perte totale. De eventuele gewonden (die er zeker moesten zijn) waren al afgevoerd, ze waren de plek aan het opruimen. Het was toch schrikken dat van zo dichtbij te zien, je moest over de brokstukken rijden. Bij ons zou de weg volledig afgesloten worden na zoiets.

Ik had op een bepaald moment een afslag gemist, en dan verzint Google Maps direct een alternatief wat hetzelfde lijkt, maar wat uiteindelijk een gedegradeerde weg blijkt te zijn met putten, verzakkingen, en grindwegen. Interessant opnieuw, maar echt opschieten deed dat niet. Ergens halverwege verbeterde de weg dan toch, en was er zowaar een restaurant, “El Sol”. Daar klaarde ook David van op. Heel degelijk gezonde kip met groentjes (voor David met wat frietjes) kunnen eten voor weinig geld. Ze hadden ook heel lekkere kokoskoekjes, eerder een vierkante blok die doet denken aan een american cookie, maar dan wat dikker. We gingen weg met eentje, maar zijn teruggekeerd op onze stappen en zijn er nog 2 extra gaan halen :).

Rond half vier kwamen we aan in het nieuwe hotel, la Senda. Het is even wennen in vergelijking met het vorige, maar het is zeker ook mooi. Wat onmiddellijk opvalt: hoe aangenaam is het hier qua temperatuur! Zowaar een frisse wind bij 20 graden. Zalig. De regen blijft present, daar is niet aan te ontkomen, maar dat doet er even niet toe. 

Het wordt een intensieve anderhalve daagse hier: vanavond stond de night hike op het programma, iets waar David al van het begin van de vakantie naar uitkeek, morgenvroeg om 7u starten met een hike van 3 uur in het woud, gevolgd om 15u door een picknick bij zonsondergang (die is rond half zes). 

Starten deden we hier dus met de wandeling in het donker. Justin stond klokslag 17u50 aan ons hotel om ons op te halen, hij zou onze privé gids zijn voor de 2 uur durende wandeling. De wandeling zelf deden we allesbehalve alleen, maar hij was wel “onze” gids. Hij had wel humor, en kon goed vertellen. We begonnen met de wens van David om een tarantula te zien. Dat deed ook Justin, net zoals Jeff een aantal dagen geleden, vermoeden dat “we” uit waren op veel spinnen. Dat heb ik even moeten rechtzetten, maar toch hebben we veel soorten spinnen gezien. Een een tarantula. Twee zelfs om precies te zijn. De eerst kwam al heel snel in het begin. De vrouwtjes zijn trouwens erg passief. Die zoeken een hol (dat ze niet noodzakelijk zelf hebben gemaakt, maar die gegraven zijn door andere dieren), graven zich in en blijven daar heel hun leven zitten. Zo kunnen ze 20 jaar worden. Overdag zitten ze diep in die holen, ‘‘s avonds komen ze naar de rand om te jagen. Maar zelfs dat is relatief. Indien nodig komen ze eruit, vangen ze hun prooi en gaan dan terug naar binnen. Eigenlijk zijn het dus best bange dieren. De mannetjes doen het licht anders, die zwerven wel rond. Maar dan nog is de kans gelukkig erg klein dat je ze zomaar tegenkomt (en dat hebben we ook niet gedaan). De tweede die we zagen zat ook voor haar hol. Voor de tweede had Justin zelfs zijn kijker uitgehaald. Als je te dicht kwam, zou ze gewoon terug in haar hol kruipen. Door die kijker heb ik met een kwart-oog even in de lens gekeken. Dat volstond wel ;). Fascinerend is het zeker, maar ik ga ze nu nog steeds niet vanzelf gaan opzoeken. Hij had verder wel een tragisch verhaal over voor wie die tarantula’s prooien zijn. Voor toekans onder andere (toffe beesten ;)), maar ook voor een tarantula wasp. Die steekt de tarantula waardoor die verdoofd raakt, en legt daar vervolgens een ei op. Vervolgens eet die larve de spin op van binnen uit. Dat terwijl die tarantula nog leeft. Gruwelijke dood zeg, dat wens ik zelfs een tarantula niet toe. Wrede natuur…

Verder waren er nog 2 slapende vogels: een kleine incognito vogel, en een keel-billed toekan. Voor het eerst op foto, hoera! Erg schattig om die vogels te zien slapen. Ze worden niet gewekt door het licht, dat zouden ze enkel doen als je aan de takken zou schudden. 

Ook nog het vermelden waard: lichtgevende spinnen door UV licht, kikkertjes waarvan je de eitjes kon zien zitten op de bladeren, en de kikkertjes zelf ook dus, “glass frog” kikkers om precies te zijn. Die heten zo omdat hun lijf doorzichtig is en je hun hart zelfs kan zien zitten vanaf hun buik. 

Twee uur later zat het erop. Heel toffe uitstap, echt de moeite waard. Ik vond het ondanks alles minder eng dan ik had verwacht. 

Voor het avondeten gingen we in het dorpje Monteverde op zoek, en vonden al snel een klein zaakje. Eerlijke kost en democratisch. Voor mij was het de groentenmengeling met kokos en rijst, David nam de heel typische pasta bolognaise ;). Lekker, misschien keren we morgen gewoon terug, de andere gerechten zagen er ook goed uit.

Bij het schrijven van dit stukje is het ondertussen 22u geworden. Dat is een van de latere avonden deze vakantie. En uitgerekend morgen staat de wekker om 5u25. We kunnen gelukkig wel normaal ontbijten in het hotel. David had niet veel zin in deze wandeling, maar gaat hem uiteindelijk dan toch meedoen. Meestal vallen die dingen dan achteraf gezien reuze mee. Het is één van de drukkere periodes van deze vakantie, maar tegen morgenavond is ook dat weer voorbij. Met ongetwijfeld weer leuke ervaringen en verhalen te vertellen.

De foto’s van vandaag (volgen nog, ZONDER tarantula):

Een specht bij het ontbijt

En deze vrolijke snuiter ook

Wildlife bij de lunch

Richting Monteverde

Slapend vogeltje

Kikkertje

Een keel-billed toekan!

Met spin

Weg naar Monteverde