Maandag 31 augustus: Uvita

Een hele dag zonder regen!! Het is dan toch gebeurd, bijna op het einde van de vakantie, dus redelijk onverwacht. Nog iets grappigs deze vakantie: de aantal keren dat we vroegen in het hotel, aan een gids of wie dan ook, wat voor weer het morgen of straks zou zijn, antwoordden ze steeds hetzelfde: “Look at the sky”. Zover was ik ook, maar ik had gewoon iets meer weerkundig inzicht verwacht van locals. Maar goed dan, “pura vida”, neem het zoals het komt. En dat deden we dan vandaag, genieten van de zon zolang ze scheen. Dat genieten is ook weer relatief, want de hitte is verschroeiend als de zon dan toch eens schijnt in het regenseizoen. 34 graden werd het maximaal vandaag, dat is geen weer om ook maar iets in te doen.

Vanochtend moesten “we” wel iets doen: whale & dolphin watchen. We spraken af dat ik mijn reispillen innam, en dat ik ter plaatse wel zou zien of ik zou meegaan of niet. Die van het bedrijf zelf zagen dat natuurlijk allemaal rooskleurig in, het was redelijk rustig op de oceaan, het was goed weer en er was weinig wind. Maar tegelijk konden ze niet garanderen dat ze niet lang gingen moeten zoeken naar die walvissen en als ze die gevonden hebben, dan moeten ze er natuurlijk rond dobberen. Het inschepen ging ook niet van een steiger of iets dergelijks, maar die bootjes (rudimentaire, waar je zo met 20 man in kan) kwamen aangevaren en je moest er vanaf het strand naartoe gaan op je blote voeten. Niet echt geruststellend allemaal voor mijn ingewanden, ik voelde mijn maag spontaan oprispen bij de gedachte eraan. Dus ter plaatse heb ik dan toch beslist niet mee te gaan, meer dan 3 uur in twijfelachtige toestanden is een té groot risico. Ik kon wel mee in het nationaal park, ik had ook een ticket daarvoor, dus dat heb ik dan wel gedaan.

In de loods van het bedrijf werden de namen per boot afgeroepen. Er was een koppel met een meisje van een jaar of 3 dat nogal problemen had om haar in te smeren met zonnecrème. Dus dreven ze haar met 2 in de hoek en begonnen haar dan in te smeren als een gek. Dat stond dat kind duidelijk niet aan, het protest dat daaruit ontstond heb ik nog niet vaak gezien. Indrukwekkend hoe die de hele loods op stelten zette, waarna de moeder haar meenam naar verder in de straat om wat af te koelen. Maar zelfs dan kon je haar nog horen brullen tot in de loods. Die moet later professioneel betoogster worden of advocaat of zo. Gegarandeerd dat die voor je zaak zal vechten. Bij het verdelen van de boten bleken ze ook in de boot van David te zitten. Blijkbaar had ze al haar energie al verspeeld met die opstandige bui, want ze is de rest van de tocht braaf geweest.  

Wat in Boston destijds niet gelukt was, is nu wel gelukt: David heeft walvissen gezien. En wat er nog makkelijk aan was voor mij: hij stuurde live de foto’s en filmpjes door, dus kon ik het volgen zonder daadwerkelijk in die boot te zitten. Ideaal! Blij voor hem, al had hij niet het ideale typische beeld van de staart van de walvis die in het water verdween. Daarnaast heeft hij ook dolfijnen en een schildpad gezien. Hij zei ook dat het uiteindelijk niets voor mij zou zijn geweest, dat er best veel golven waren, dat het dobberen lang duurde en dat het toch rudimentair varen was. Blij met mijn beslissing, en hij vond het tof, dus iedereen content. Het was niet zo tof geweest met mij op de boot dan ;).

In mijn “vrije tijd” heb ik schaduw gezocht in het nationale park. Bij 34 graden is het zelfs te drukkend in de schaduw, dus meer zat er niet echt in. En ik ben op zoek gegaan naar het centrum van Uvita,… Om tot de vaststelling te moeten komen dat dat er niet echt is. Er is de hoofdbaan, de Ruta 34, die je langs de kustlijn voert, maar er is geen echte “main street” verder met winkeltjes of restaurants om langs te flaneren. Het is eigenlijk best Amerikaans opgevat, waarbij je van winkel naar winkel moet rijden. Ik reed ook nog een stukje verder tot de 2 volgende gehuchten, om te moeten vaststellen dat ook daar niets is. 

Iets na 12 waren we terug herenigd, en konden we op zoek naar iets om te eten. Met mijn inzichten over het stadje besloten we van het duurdere stuk aan het nationale park terug te keren naar de Ruta 34. Daar vonden we “Los Troncos”, een typisch uitziende resto/soda die gezonde kip met rijst en vis met rijst serveert. Goed gekozen, goede lunch.

De rest van de dag besloten we te rusten, het doet deugd eens wat gas terug te nemen af en toe. Het weer was prachtig om aan het zwembad te liggen en niets te moeten, en gezien we nog niet kunnen kijken naar de hemel van morgen, is het pakken wat je kan krijgen, morgen kan het opnieuw stortregenen. De hele locatie is prachtig wel, het zwembad kijkt uit vanaf de bergen naar de oceaan, iedereen is uit op rust en is ook stil, zalig onthaastmomentje. 

Na een cocktail aan het zwembad hingen we nog wat verder, tot het tijd was voor het avondeten. Dat kwam wat trager dan verwacht, waardoor we het voorgerecht “on the house” kregen. Voor ons mogen ze morgen ook 40 minuten te laat zijn dan ze ;). 

Morgen staat nog een rustdag op het programma. We gaan op zoek naar de “sharks gym”, waar je voor 2 euro kan krachttrainen, en gaan voor de rest van de dag echt rusten. We kijken ernaar uit.

De foto’s van vandaag (als het ooit eens lukt met Google, die erg lastig doet al de hele vakantie):

Zondag 30 augustus: Monteverde - Uvita

De langste rijdag van de vakantie, samengevat door David in “Triestig, triestig”, en “Intriest”, maar ook “Wat een trieste aanblik, allez zeg”. De eerste 2 sloegen niet op het landschap, want dat is prachtig, maar wel op de stadjes die we vandaag onderweg tegenkwamen. De trieste aanblik refereerde naar de palmboomplantages de laatste 50km op de weg naar Uvita. Hij heeft het blijkbaar niet zo voor aangelegde palmboomrijen ;). Vandaag daalden we af van 1600 meter in Monteverde naar zeespiegelniveau in Uvita. Dat hebben we ook gemerkt in temperaturen: van 20 graden vanochtend tot 36 halverwege de dag, toen we van de Berg waren afgedaald. 

In Monteverde moesten we nog even stoppen bij de apotheek voor David zijn spijsverteringsstelsel dat nog steeds niet tiptop is. Aan 10 euro per latje geneesmiddelen kan hij er 2 dagen tegenaan, hopelijk is het dan voorbij. 

Onderweg kwam we vast te zitten in het megaproject-wegenwerken “Ruta 1”, één van de hoofdwegen in Costa Rica. Gezien de stand van de werken en de omvang ervan zullen waarschijnlijk mensen hun hele carrière aan die weg hebben gewerkt. 

Over de 250km hebben we 5uur gereden. De lunchstop niet ingerekend. Die was ergens halverwege in een soort fastfoodachtige zaak, die 24 uur per dag open is, maar waar je wel deftig en goedkoop respectievelijk kip met rijst en rijst met kip kon eten ;). Toen we daar zaten begon het te stortregenen, wat op zich wel goed was voor de temperatuur. Die zakte dan naar een vochtige 29 graden, veel beter ;).

Het hotel voor de komende 3 nachten, de Oxygen jungle villa’s en spa, is enkel te bereiken met een 4x4, dat werd ons duidelijk als we aan de klim ernaar begonnen. Maar wat een prachtige locatie, een kleinschalig adults only hotel met 12 villa’s. Wij hebben een villa met junglezicht, er zijn er ook met zeezicht, al is dat met het huidige weer geen meerwaarde. 

Dat brengt me even terug bij het hotel in Monteverde: het zat dan toch niet tussen mijn oren, dat trillen van de lodge. David stond gisterenavond rond 22u30 ineens naast bed, met de melding “dat hij het ook voelde”. Hij voelde het gisteren eigenlijk ook al, maar hij dacht dat ik het was die gewoon zeer beweeglijk was. Vervolgens zijn we beginnen zoeken (root cause analysis-gewijs) naar de oorzaak van het getril. De bedden waren 2 naast elkaar gezette 1-persoonsbedden, die we dan maar wat uit elkaar trokken. Dat hielp enigszins, maar weg was het niet. Wel voldoende om enigszins te kunnen slapen. Bij het opstaan zei hij wel “deze plek heeft een rare vibe”. Dat was eigenlijk wel zo, als we er nog een dag langer waren gebleven had David een duiveluitdrijver besteld ;).

Niets daarvan in de lodge voor de komende 3 dagen. We werden verwelkomd met een welkomstcocktail, maar deze keer werd hij live gemaakt voor ons. Een spicy jungle, met plaatselijke rum, erg lekker. Gezien de indrukwekkende klim en ruige weg naar het hotel besloten we vanavond alvast hier te eten. Dat was geen slechte keuze: gegrilde zoete aardappel als starter, daarna gegrilde tonijn met puree voor mij, David ging voor de kip met extra puree. 

Voor morgen staat er een whale & dolphin watch op het programma. Ook al denkt ChatGPT dat hij doenbaar moet zijn voor mensen met tere magen, ik ga toch het zekere voor het onzekere nemen en deze overslaan. Je weet immers nooit hoe lang ze gaan zoeken naar die beesten. En gezien ze 2 soorten gaan zoeken, is de kans op een lange zoektocht ook net iets groter. Om tien na acht zet ik David af aan zijn startplek, ik ga dan maar Uvita verkennen denk ik. 

Geen echte foto’s vandaag, mijn co-piloot vond niet veel onderweg het fotograferen waard duidelijk ;).

Zaterdag 29 augustus: Monteverde

Een lange en vermoeiende dag vandaag, de langste van de hele vakantie, maar dat wisten we. Wat we nog niet wisten, maar konden hopen, was dat het een leuke gevarieerde dag is geweest.

De wekker ging om 5u25, na een niet zo fantastische nachtrust voor mij: het leek alsof de hele lodge, waar we het dak delen met de buren, het is 2-onder-1-kap, om de 5 minuten licht begon te trillen. Eerst dacht ik dat het de buren waren, maar toen ik dan op de klok keek was het 2u53, dat leek het dan toch niet te zijn. Bij verdere navraag bij het wakker worden had David er niets van gemerkt. Heel bizar. Hopelijk lig ik op dezelfde tectonische plaat dan vannacht ;).

Om 6u10 zaten we al klaar voor het ontbijt, om 6u50 moesten we vertrekken. David nam een bagel met een soort Cream cheese en gerookte forel, ik nam de granola met fruit en yoghurt. Heel lekker. We waren wat eerder klaar, dus konden we ruim op tijd vertrekken naar de parking van het nevelwoud. Daar zou Elvin op ons wachten. De papieren waren niet zo duidelijk waar hij dan precies zou staan. Even leken we effectief tot 7u30 te moeten gaan wachten, maar om 7u15 kwam Jairo, de fietsende broer van Elvin, eraan. Elvin had een dagtour, dus kregen wij Jairo. Hij heeft vroeger zelf op competitieniveau gefietst, maar ziet het nu vooral als een hobby. Het ijs was gebroken, want hij wist dat België veel goeie fietsers heeft. Klopt!

De hele ochtend was het onthaasten: we waren overal wat te vroeg, we mochten nog niet aan de trail beginnen van de strenge madam aan het kotje aan de start van alle 3 de trails. We zouden de “Heart of the Forest Trail” doen, maar Jairo had andere plannen. Het werd de kortste trail, volgens hem omdat er op die andere trail niet veel wildlife te zien was, en ook geen verlichten, want het was nevelig. Dat onthaasten ging verder met Jairo: over de eerste 500 meter hebben we een uur gedaan. David probeerde wel om hem iets sneller te doen wandelen, maar hij liet zich niet meeslepen en stopte waar het hem uitkwam. Hij was ook superenthousiast met zijn kijker, was elke keer er als de kippen bij om hem te positioneren voor iets wat hij had gezien. Maar omdat het slecht weer was bleef niet altijd alles keurig in zijn lensbereik zitten…

Op een bepaald moment zag ik David afschakelen, Jairo had dat niet echt door en vertelde dan maar vrolijk verder aan mij. “Zie, de avondgroep is ons hier net aan het voorbijsteken”, het was duidelijk dat het te traag ging voor mijn reisgenoot. Hij lichtte even op toen we weer een tarantula hadden gezien, maar daarna ging het terug naar de orde van de dag: onthaasten. 

Nochtans hebben we niet niéts gezien: 2 gekrulde slangen, die er braaf uitzagen, maar die je binnen de 6 uur kunnen doden als je binnen die tijd geen tegengif krijgt. Dat tegengif is trouwens een belangrijk exportproduct voor Costa Rica. Dat wordt aangemaakt door paarden en wordt via hun plasma gewonnen als tegengif. Koffieboonplukkers (dat gebeurt allemaal manueel) hebben de grootste kans op slangenbeten. Mochten we ooit gebeten worden, dan luidt het advies: kalm blijven, elke verhoging van de hartslag zorgt ervoor dat je bloed sneller doorstroomt en sneller bij je hart of andere vitale organen geraakt. Makkelijker gezegd dan gedaan lijkt mij.

Verder had hij het ook nog over een interessante schimmel die insecten doodt. Die verspreidt zich op hun lijf en holt hen vanbinnen uit. Hij toonde een foto van een “lollipop cordicep”, die uit de buik van een dode kikker kwam. Weer een interessant staaltje wrede natuur.

Na 2 uur flitsend wandelen eindigden we bij de kolibrietuin: een voederplek voor kolibries dus. Die waren totaal niet bang, je kon ze haast aanraken. Volgens Jairo waren ze meer geïnteresseerd in het eten dan in ons. Aan die voederplek kon je nog een koffie drinken, wat David deed, en liet Jairo me weten dat Pogacar gevallen was in de Vuelta. We keken samen naar de harde beelden van zijn val. Hij was er door aangedaan, ik ook wel. Hij vertelde ook nog dat hij volgende week meedoet aan de “Volcano 100”, een mountainbiketour in de omgeving. Bij verder opzoeken is dat inderdaad een heel pittige tour. Restte ons nog hem te bedanken voor de interessante ochtend, of in het geval van David: om hem te verlichten van de processie van Echternach.

Omdat we ook nog de hangende brug wilden zien die langs ons oorspronkelijke wandelpad ging, hebben we die trail ook nog afgelopen. 2,8km in 50 minuten, dat deed wel eens deugd. De hangbrug was leuk halverwege. Het valt anderzijds wel op hoe weinig je ziet zonder gids. Dan wandel je gewoon in de natuur.

Rond 13u waren we terug in het centrum van Monteverde (klinkt groter dan het is). Voor de lunch kozen we voor “The Open Kitchen”. Dat zag er een hippe plek uit, de kaart was dat ook. Alleen jammer dat mijn souvlaki elke Griek zou doen in de haren krabben: dit was een wel heel brede interpretatie ervan. Een vettige vooral, heel jammer. David ging voor de smashed burger, dat kondigt tenminste aan dat het niet licht zal zijn ;). 

Een uurtje na de lunch moesten we alweer op pad. Met Andres deze keer, de broer van Justin, van de night tour van gisteren. Het reisagentschap is effectief een familiezaak, vader, moeder en 4 kinderen. Hun website is echt professioneel opgezet, en ze doen tours over het hele land. Apart dat het in werkelijkheid echt wel kleinschalig is. De picknick bij zonsondergang was het hoofdthema, maar onderweg stopten we ook nog bij Alexis en zijn vrouw, een kranige bijna 80-er die ons rondleidde op zijn boerderij. Zijn vrouw gaf les op de middelbare school waar ook Andres gezeten heeft. Iedereen kent hier iedereen in Monteverde. We werden enthousiast begroet door de 2 honden van de boerderij, een schattig klein krulhondje dat geen roeping had om waakhond te zijn, want die legde zich enthousiast neer op de grond om over zijn buik te strelen. De golden retriever deed een poging om waakhondachtig te zijn, maar was uiteindelijk gewoon heel enthousiast en moet het hebben van je overrompelend van enthousiasme op de grond te werken. Vervolgens ging het langs de geiten, werkplaats, een bok en 3 varkens naar een ficus-boom. Die hadden we al gezien, maar deze was een heel mooi exemplaar. Alexis vergat even dat hij 80 ging worden, want hij ging ons voor alsof het niets was en ging midden in de dode boom staan om te tonen wat zijn plannen waren: lampjes eraan hangen en een trap errond maken zodat toeristen er zouden kunnen naartoe wandelen. Tof plan, hopelijk mag en kan hij het nog waarmaken.

Na deze charmante stop ging het langs een onverharde weg naar één van de toppen van Monteverde, Pinocchio, genoemd naar de eigenaar die er zo moet hebben uitgezien. Daar kregen we een gedekt tafeltje met sangria, koffie, en een torentje met allerlei hapjes. Mooie locatie, heel leuke ervaring. Ook hier was het onthaasten, we waren ruim op tijd voor de zonsondergang (meer dan een uur). Mijn reisgenoot begon zich opnieuw wat te vervelen en begon dan maar wat baldadig te doen. Gelukkig was het opstandig zijn snel voorbij. De zonsondergang was het wachten wel waard, het was prachtig. 

Iets na 18u werden we terug afgezet aan ons hotel. We waren beiden pompaf. En hadden allebei niet zoveel honger, noch de puf om nog het centrum in te gaan. Geen erg, we hadden nog brood met ham, bananenbrood en wat melk. Vroeg naar bed, morgen is een rijdag naar Uvita. Dat is zo’n 4,5 uur rijden. Om 10u beginnen we eraan, of toch ongeveer. 

De foto’s van vandaag:

Vrijdag 28 augustus Tenorio - Monteverde

Vandaag lieten we het heel sfeervolle Rio Celeste Hideaway hotel achter ons en zetten onze weg verder richting Monteverde. Van 600m naar 1400m.

Het laatste ontbijt was een typisch Costa Ricaans ontbijt voor mij: eieren, rijst met bonen, een worstje, wat bakbanaan. David ging opnieuw voor de havermout met kaneel. Bij het uitchecken konden we ook nog eens de kois van ontbijt voorzien. Het was fascinerend en triest tegelijk, want ons leken ze veel te weinig te krijgen. Daar zaten meer dan 100 vissen in, voor elke korrel werd gevochten en over elkaar gekronkeld. 

Na nog een fitness-sessie konden we echt op pad. Het was niet ver, iets van een 120km, waar we zo’n 2,5uur over zouden doen. We reden voor een stukje langs de Ruta 1, maar voor de rest waren het tertiaire wegen. Onderweg op die snelweg passeerden we langs een groot ongeval met 3 wagens. Eén ervan lag op zijn dak, de andere 2 waren compleet perte totale. De eventuele gewonden (die er zeker moesten zijn) waren al afgevoerd, ze waren de plek aan het opruimen. Het was toch schrikken dat van zo dichtbij te zien, je moest over de brokstukken rijden. Bij ons zou de weg volledig afgesloten worden na zoiets.

Ik had op een bepaald moment een afslag gemist, en dan verzint Google Maps direct een alternatief wat hetzelfde lijkt, maar wat uiteindelijk een gedegradeerde weg blijkt te zijn met putten, verzakkingen, en grindwegen. Interessant opnieuw, maar echt opschieten deed dat niet. Ergens halverwege verbeterde de weg dan toch, en was er zowaar een restaurant, “El Sol”. Daar klaarde ook David van op. Heel degelijk gezonde kip met groentjes (voor David met wat frietjes) kunnen eten voor weinig geld. Ze hadden ook heel lekkere kokoskoekjes, eerder een vierkante blok die doet denken aan een american cookie, maar dan wat dikker. We gingen weg met eentje, maar zijn teruggekeerd op onze stappen en zijn er nog 2 extra gaan halen :).

Rond half vier kwamen we aan in het nieuwe hotel, la Senda. Het is even wennen in vergelijking met het vorige, maar het is zeker ook mooi. Wat onmiddellijk opvalt: hoe aangenaam is het hier qua temperatuur! Zowaar een frisse wind bij 20 graden. Zalig. De regen blijft present, daar is niet aan te ontkomen, maar dat doet er even niet toe. 

Het wordt een intensieve anderhalve daagse hier: vanavond stond de night hike op het programma, iets waar David al van het begin van de vakantie naar uitkeek, morgenvroeg om 7u starten met een hike van 3 uur in het woud, gevolgd om 15u door een picknick bij zonsondergang (die is rond half zes). 

Starten deden we hier dus met de wandeling in het donker. Justin stond klokslag 17u50 aan ons hotel om ons op te halen, hij zou onze privé gids zijn voor de 2 uur durende wandeling. De wandeling zelf deden we allesbehalve alleen, maar hij was wel “onze” gids. Hij had wel humor, en kon goed vertellen. We begonnen met de wens van David om een tarantula te zien. Dat deed ook Justin, net zoals Jeff een aantal dagen geleden, vermoeden dat “we” uit waren op veel spinnen. Dat heb ik even moeten rechtzetten, maar toch hebben we veel soorten spinnen gezien. Een een tarantula. Twee zelfs om precies te zijn. De eerst kwam al heel snel in het begin. De vrouwtjes zijn trouwens erg passief. Die zoeken een hol (dat ze niet noodzakelijk zelf hebben gemaakt, maar die gegraven zijn door andere dieren), graven zich in en blijven daar heel hun leven zitten. Zo kunnen ze 20 jaar worden. Overdag zitten ze diep in die holen, ‘‘s avonds komen ze naar de rand om te jagen. Maar zelfs dat is relatief. Indien nodig komen ze eruit, vangen ze hun prooi en gaan dan terug naar binnen. Eigenlijk zijn het dus best bange dieren. De mannetjes doen het licht anders, die zwerven wel rond. Maar dan nog is de kans gelukkig erg klein dat je ze zomaar tegenkomt (en dat hebben we ook niet gedaan). De tweede die we zagen zat ook voor haar hol. Voor de tweede had Justin zelfs zijn kijker uitgehaald. Als je te dicht kwam, zou ze gewoon terug in haar hol kruipen. Door die kijker heb ik met een kwart-oog even in de lens gekeken. Dat volstond wel ;). Fascinerend is het zeker, maar ik ga ze nu nog steeds niet vanzelf gaan opzoeken. Hij had verder wel een tragisch verhaal over voor wie die tarantula’s prooien zijn. Voor toekans onder andere (toffe beesten ;)), maar ook voor een tarantula wasp. Die steekt de tarantula waardoor die verdoofd raakt, en legt daar vervolgens een ei op. Vervolgens eet die larve de spin op van binnen uit. Dat terwijl die tarantula nog leeft. Gruwelijke dood zeg, dat wens ik zelfs een tarantula niet toe. Wrede natuur…

Verder waren er nog 2 slapende vogels: een kleine incognito vogel, en een keel-billed toekan. Voor het eerst op foto, hoera! Erg schattig om die vogels te zien slapen. Ze worden niet gewekt door het licht, dat zouden ze enkel doen als je aan de takken zou schudden. 

Ook nog het vermelden waard: lichtgevende spinnen door UV licht, kikkertjes waarvan je de eitjes kon zien zitten op de bladeren, en de kikkertjes zelf ook dus, “glass frog” kikkers om precies te zijn. Die heten zo omdat hun lijf doorzichtig is en je hun hart zelfs kan zien zitten vanaf hun buik. 

Twee uur later zat het erop. Heel toffe uitstap, echt de moeite waard. Ik vond het ondanks alles minder eng dan ik had verwacht. 

Voor het avondeten gingen we in het dorpje Monteverde op zoek, en vonden al snel een klein zaakje. Eerlijke kost en democratisch. Voor mij was het de groentenmengeling met kokos en rijst, David nam de heel typische pasta bolognaise ;). Lekker, misschien keren we morgen gewoon terug, de andere gerechten zagen er ook goed uit.

Bij het schrijven van dit stukje is het ondertussen 22u geworden. Dat is een van de latere avonden deze vakantie. En uitgerekend morgen staat de wekker om 5u25. We kunnen gelukkig wel normaal ontbijten in het hotel. David had niet veel zin in deze wandeling, maar gaat hem uiteindelijk dan toch meedoen. Meestal vallen die dingen dan achteraf gezien reuze mee. Het is één van de drukkere periodes van deze vakantie, maar tegen morgenavond is ook dat weer voorbij. Met ongetwijfeld weer leuke ervaringen en verhalen te vertellen.

De foto’s van vandaag (volgen nog, ZONDER tarantula):

Een specht bij het ontbijt

En deze vrolijke snuiter ook

Wildlife bij de lunch

Richting Monteverde

Slapend vogeltje

Kikkertje

Een keel-billed toekan!

Met spin

Weg naar Monteverde

 

Donderdag 27 augustus: Tenorio (Parque Nacional Volcan Tenorio)

Horizontale regen, het is een ding. Hier dan toch. Het is de mist die hier bijna constant hangt, het verklaart veel. Geleerd van een gids (niet de onze, wij deden het op ons eentje) in het nationaal park vandaag. Die horizontale regen lijkt dan eens in de zoveel keer dan toch neer te vallen op het dak van onze lodge, maar echt regenen is dat niet. Als het echt regent, zoals daarnet, dan plenst het ook, en dat is wel degelijk een verschil in lawaai.

Dit was na San José de meest verkwikkende nachtrust. Het was voor het eerst dat de kamer ook echt dicht is. Geen kieren, spleten, maar stevige ramen en vliegenramen, wat de kans op onaangename verrassingen reduceert. En voor het eerst ook geen gevecht met de vochtige buitenlucht, mede door de goed afgesloten kamer en een ontvochtiger in de kamer. Het ontbijt was à la carte, lekker. Ik nam de omelet met ham en tomaat, David havermout. 

Voor het bezoek aan het nationaal park werken ze met tijdslots. Dat van ons was tussen 8 uur en 8u40. Het was maar 4 minuten rijden van het hotel, dat kwam dan goed uit. Om 8u30 checkten we in aan de balie, even daarvoor werden we er naar ons gevoel opgelicht met de parking. Er was zogezegd geen keuze volgens hen die ons naar de parking leidden, maar tegen dat we dat goed en wel door hadden, waren we al 7 dollar lichter. Ach ja…

Het doel vandaag was een blauwe waterval zien. David had op voorhand al gezegd dat dit nu wel de laatste waterval is in ons leven waar we bewust een omweg voor gaan maken, want uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer: water dat valt. Been there, done that. Klopt als een bus ;). Dat blauw van de waterval zie je ook maar als het al minstens een uur of 6 zonnig is. En laat dat nu nog werkelijk geen enkel moment van deze vakantie voorgevallen zijn. 6 minuten moet het record zijn. Dus nee, blauw ging het niet zijn, volgens Google zou het eerder bruin zijn. Google kreeg gelijk. En met een beetje toeval hebben we ze überhaupt gezien, want we hadden ze net zo goed kunnen missen door alle mist. Je hoorde hem wel, al redelijk snel. Op een bepaald moment stonden we aan een bord, na zo’n 25 minuten wandelen. Maar gezien we niets zagen, gingen we door tot aan de “mirador”, dat klonk veelbelovend. Die mirador lag een 500 meter verder, maar wel via een serieuze klim. Ook daar was niet veel te zien. Iets verder wel een borrelend sulfiet-waterstukje. De geur van zwavel was herkenbaar van in Yellowstone, maar daar stopte de vergelijking ook wel. Beetje een ontgoocheling dat we die hele waterval niet eens hadden gezien. Maar het was wel de eerste keer dat we iets deden dat op een hike leek, goed! De terugweg tot het eerste bord was makkelijker. Daar was een interessante trappenconstructie, die ik nog wel wou aflopen. David zou wel wachten, maar na een trap of 10 naar beneden was wel duidelijk dat dit niet echt realistisch was zonder een half uur te moeten wachten. Dus ging hij dan toch maar mee, met enige tegenzin (het moet gezegd ;)). Wat een geluk ;): dat bleek de trap te zijn naar de waterval. Volgens ChatGPT zijn het 250 trappen, dus begin ik te tellen. Tot het abrupt stopte aan een hek bij 96 treden. Je zag het pad verder lopen naar beneden, weliswaar half overwoekerd, maar het hek was onverbiddelijk en leek er al even te staan. Van daar kon je de waterval dan toch even zien, hoera :)! Verder opzoeken tijdens het schrijven van deze post leerde me dat het pad al sinds juni 2025 afgesloten is door zware storm-en regenschade. Het is sindsdien maar gedeeltelijk heropend. Jammer, het is niet anders.

Rond 10u waren we terug aan de auto, klaar om terug te keren naar het hotel en wat te fitnessen en te lunchen, voordat we moesten vertrekken naar de tweede uitstap van de dag: de Tree Chocolate Tour, op 35 minuten rijden van het hotel. 

Fabian, de gids op de chocoladeplantage kwam ons vriendelijk tegemoet. Ik had een toeloop verwacht met een grote groep op een groot domein. De borden naar de locatie stonden immers al aangegeven vanaf ons hotel, maar niets daarvan. We waren gewoon alleen, het was een privé-tour. Het begon met een rondleiding in de omgeving van de plantage, naar een rivier, met een 400-jaar oude boom, met een mega-schommel, met een opgezette pop, en heeeeeel veel soorten planten. Die mochten we allemaal ofwel “crushen en ruiken”, ofwel “crushen en proeven”. Het was een blinde test elke keer, maar wel tof. Van munt (makkelijke start) tot limoengras, koriander, kaneel, kruidnagel, een verdovende plant, een “sleeping plant” (die ging in de “dood-stand” als je die aanraakte, echt apart), kokosnoten, tot waar we uiteindelijk voor gekomen waren: de cacaobonen. Hoe de vruchten om de 15 dagen worden geplukt, tot het drogen van de bonen, malen en persen ervan. We konden vervolgens de pasta proeven, 100% cacao. Apart, want heel bitter en korrelig. Afsluiten deden we met een chocolademelkje, met haast geen toegevoegde suiker. 

Deze plantage was volledig ambachtelijk: 6 mensen kappen de vruchten, waarna zelfs het verpakken manueel gebeurt. Ze exporteren niet en verkopen ook niet aan externen, alles verkopen ze in hun winkeltje. Ze produceren een ton cacao per maand trouwens. De tour eindigde in het winkeltje, maar het was geen opdracht hier iets te moeten kopen ;). Met koffiebonen, veel cacaopoeder en een reep 70% met stevia konden we terug naar het hotel. 

Bij het afrijden van het domein moesten we nog creatief zijn om de 2 huishonden niet te overrijden, gevaar zagen ze niet echt… Vervolgens had ik geen zin in exact dezelfde route terug, dus namen we ergens halverwege een andere optie. Dat bleek een onverharde weg te zijn, langs een dorp (mét supermarkt), en slingerend berglandschap. Het werd nooit echt onmogelijk, maar het was wel goed dat we een 4x4 hadden. 

Eens terug in het hotel nog even in het hete zwembad gaan zitten, ook al was het bewolkt, echt koud was het niet. 

Het avondmaal was in stijl, erg lekker. Ik nam zoals gisteren terug een cocktail, maar een andere, David bleef bij zijn glas wijn (dat meer kostte dan mijn cocktail ;)). Vervolgens carpaccio en Caesar salad, en een hartige pannenkoek-canelloni met kip en curry, en respectievelijk kip met curry en rijst. Topafsluiter hier.

Morgen vervolgen we onze reis naar Monteverde, naar het volgende nevelwoud, op 2u30 rijden van hier ongeveer. Waar we hier op 600 meter hoogte zaten, gaan we morgen naar 1500 meter. Dat gaan we voelen, het is daar “maar” 21 graden. Zal eens deugd doen. 

De foto’s van vandaag:

Ontbijt tijd voor de kois in het hotel

Een tak die bij nader inzien een slang was. Even schrikken

Bord dat de waterval aankondigt

Borrelend zwavelzuur 

Watervallen in de mist

Tot daar en niet verder

96 trappen terug omhoog (dan is het fijn dat het er geen 250 waren…)

Het binnenste van een cacaovrucht

Nooit te oud om te schommelen

Een hangende luiaard. Kon omgekeerd hangend aan zijn kop krabben

Rijpe cacaovrucht

De zelfgemalen pasta

Waakhonden van de cacaoplantage

Nog wat mooie planten rond de plantage

Offroad kortere weg

Even stoppen voor melk

Sfeervolle mist

Woensdag 26 augustus: Boca Tapada - Tenorio

Een rijdag vandaag, al viel dat op zich wel mee: 3 uur zuivere rijtijd langs secundaire wegen. Rond elf uur begonnen we aan de laatste hike van de boomhut naar de receptie. Daarvoor hadden we nog rustig kunnen ontbijten (terug in buffetvorm, hoera!), voor David nog steeds op een lager pitje, zijn darmen waren nog steeds niet volledig in orde. Nog een laatste keer vogels kijken vanop het terras aan het restaurant ook, met weer onze favoriete arakiri-soort, maar ook nog een verrassend blauw vogeltje dat we nog niet hadden gezien, en een basilisto in spreidstand. We hadden na het ontbijt en bird watchen zelfs nog tijd om even kano te varen, toen het even een half uur droog was. Dat was nog een gelukje, want er zaten vanochtend even pittige buien in als in Tortuguero.

Restte ons nog de rivier over te steken naar de auto, en op weg te gaan. Onderweg was het interessant landschap, maar ook wel uitkijken, want de wegen zijn ofwel slecht, ofwel versmallen ze zonder echt aankondigen naar brugjes waar je maar in 1 richting over kan, ofwel zijn er ineens irritante verkeersdrempels die ook niet altijd zijn aangekondigd. Brengt me bij roadkill: volgens David had ik al minstens 2 honden kunnen doodgereden hebben. Dat klopt enigszins. De eerste was echt jammer geweest, want dat was een schattige huishond die ineens overstak en die ik niet had gezien. De tweede was echt een rothond. Die kwam vanuit een huis aangerend, viel eerst de motard voor ons lastig door er tientallen meters naast te lopen en agressief te blaffen, tot die motard hem wegschopte. Daarna was het aan ons. Ik vertraagde, maar kon hem op een bepaald moment enkel horen blaffen. Net op dat moment reden we over iets, waarop David zei “Ja, je hebt over zijn poot gereden of zo!”. Daar schrok ik wel hard van, maar stoppen was geen optie. Die hond bleef vervolgens ook tientallen meters aan mijn kant meelopen en blaffen (gelukkig het bewijs dat zijn poot intact was en dat we over iets anders waren gereden), maar zodanig lang dat het leek alsof hij aan de auto hing of zo. Echt eng. Uiteindelijk gaf hij op en zagen we hem in de achteruitkijkspiegel terug lopen naar zijn huis. Het enige dier waar ik op dit moment over ben gereden was de eerste dag, en dat was een slang. Ook niet veel aan te doen, ik kon niet echt uitwijken…

Tegen 12u begon David zowaar terug te klagen over honger, het was eens 24 uur rustig geweest op dat vlak ;). Volgens de eerste gids, Steven, moesten we zeker eens stoppen in een “soda” om te eten, goedkope Costa Ricaanse “feel good food”, en vooral fast food. We stopten bij een heel leuk zaakje, Restaurante A Lo Tico, waar Maureen in de keuken stond. Die keuken was ook de bar, dus je kon gewoon de hele tijd op haar vingers zitten kijken terwijl ze ons eten prepareerde. Geen geheimen hier. David nam een hamburger, ik rijst met kip. Erg lekker, en veel te veel… Nog grappig, van cola zero wilde ze niet weten, het enige wat ze had waren natuurlijke sapjes, zelfs spuitwater deed ze niet aan. 

De aankomst bij het hotel voor de komende 2 dagen was fantastisch. We gaan van vochtige ontbering (Tortuguero), naar minder vochtige ongemakken (Maquenque met de serieuze afstanden naar de boomhut en muggeninvasie), naar aangenamere vochtige luxe (Rio Celeste Hideaway hotel). Zo jammer dat we hier maar 2 nachten zijn, dat weten we nu al. De kamer is groot, de badkamer is een balzaal, en deze keer is de buitendouche ook volledig privé en erg mooi aangelegd met planten. In Maquenque kon je ook buiten douchen, maar je moest er wel bijnemen dat ze je konden zien staan vanaf het wandelpad…

Morgen brengt de dag ons een uitstap naar de Rio Celeste waterval, iets van een uurtje wandelen heen en terug in het nationale park, en een chocolade tour in de namiddag. We zijn nu al aan het plannen om de tijd in het hotel zo maximaal mogelijk te benutten, en de uitstappen tot een minimum te beperken ;).

De foto’s van vandaag:

De grappigste aller toekans 

Uitgeregende parkiet

Kano into the wild

Was nog niet uit-gekanood 

Nieuw vogeltje

Maureen en haar keuken

Dinsdag 25 augustus: Boca Tapada

Waar zou ik beginnen voor vandaag? Bij het feit dat David voor het eerst deze vakantie geen honger had na 2 uur? Of dat we ook in Nicaragua zijn geweest?

Het eerste dan maar: vanochtend was het een ander principe ontbijt. Er was een kaart ipv een buffet vandaag, heel jammer, want zo was ik bijna met honger van tafel gegaan als we niets hadden gezegd. Bij David was het eerder het omgekeerde. Hij nam het volledig Costa Ricaans ontbijt met rijst, ei, ham, toast. Samen met koffie is dat blijkbaar zwaar gevallen, zodanig dat hij eigenlijk geen honger had bij de lunch, voor alles dus een eerste keer :).

Om 8u30 stond Jeff ons op te wachten voor de boottocht naar de Nicaraguaanse grens. Deze tocht deden we samen met John, de bootman, 2 mannen die sfeerbeelden zouden maken als promofilmpje, en 4 Duitsers, een jonger koppel, en moeder en dochter. Moeder en dochter waren aan hun laatste dag bezig en hadden na 3 weken nog geen krokodil gezien, het jonge koppel was net aangekomen en vertrekt net zoals wij op 4 september terug naar huis.

De boot lag aan de rivier (verrassend, ik weet het!) die op 200 meter lag van de receptie. Dat we daar toch een half uur over gedaan hebben, had te maken met alle dieren die we op die 200 meter tegen kwamen. Het was al snel duidelijk dat David niet voor elk dier geduld had om te blijven staan, ze moesten toch wel spectaculair genoeg zijn vandaag. Later op de boot herhaalde hij dat, als in “Ja, die reigers hebben we nu wel gezien ze”, of “Waag het niet je vinger op te steken als je een vogel ziet, want ze keren voor alles terug”. Want dat deed John effectief. Door het slechte weer, het heeft opnieuw de hele tijd geregend, was er minder wildlife te zien. Weliswaar hadden we nu een dak boven ons hoofd en was de regen te overzien. Maar daardoor is de kans op vogels, krokodillen en andere reptielen minder. 

De tocht naar Nicaragua was mooi, glooiend groen landschap langs beide kanten van de brede rivier, die we ook voor ons alleen hadden. Zoals daarnet gezegd was Jeff bereid om bij elke vogel, reptiel of brulaap te stoppen. David zijn maag begon achteraf gezien toen al op te spelen, want hij was wat sarcastisch: “Allez, nog een vogel die we moeten gaan afchecken”, of “Aan dit tempo zijn we rond middernacht wel in Nicaragua” (zo’n 15km), “Oh nee, hij heeft weer iets gezien”,… De lijst van vandaag: veel reigers (de favoriete vogel van David ;)), groene basilisten (een soort iguana, maar dat mochten we niet zeggen, want basilisten zijn totaal iets anders, én ze hebben witte stippen), brulapen (voor het eerst hebben we dat geluid gehoord, indrukwekkend). Desondanks kwamen we redelijk op tijd, rond half twaalf, aan in de cocktailbar van Boca San Carlos, het laatste dorpje voor Nicaragua. Net voor het aanmeren waren we heel even in Nicaragua geweest via het water, iets met lijnen langs het water waardoor er geen grenscontrole was. Nu ja, dat dorpje had effectief een politiekantoor, wat nu gesloten is, maar wat ze wel opnieuw leven willen inblazen. Er is wel nog wat werk aan, zie de foto’s…

Het hele dorpje was interessant, vooral dan om te zien hoe die 250 mensen daar leven. Die 250 wonen aan beide kanten trouwens, ze hebben allemaal een boot of kano om over te steken. Dat oversteken is dan nodig voor bijvoorbeeld de middelbare school, met 25 leerlingen, ook uit Nicaragua, dat aan onze kant lag. De cocktailbar valt ook in dat licht te zien: een houten barak met afdak (zeer belangrijk hier), meer was het niet. 

Op de terugweg kamen we dan toch in vol ornaat de krokodil tegen die we eerder al half hadden gespot. Daarvoor alleen al was het de moeite, John kon er ook echt dicht rondvaren zodat we genoeg konden kijken en foto’s nemen. 

Rond 13u waren we terug aan het restaurant, waar Jeff specifiek van ons afscheid kwam nemen en ons bedanken, vooral de wandeltocht gisteren met hem was wel memorabel. Later kwamen we hem tijdens het lunchen dan toch opnieuw tegen, hij was opnieuw vogels aan het spotten (hij kan het niet laten ;)) aan de voederplekken daar. Vandaag was er best wat te zien, een eendachtige, een duifachtige, parkietjes en 3 gele toekans, en nog een arakari (een kleinere toekan met een veelkleurige bek). Die bek weegt trouwens niet zwaar, en gebruiken die toekans vooral om hun lichaamstemperatuur te regelen via poriën. Het was nog een fijne babbel met Jeff, hoe hij pas 5 maanden gids is hier, niets wist van vogels tot hij hier kwam werken en hoe het nu een passie is geworden. Dus is hij vooral nog veel aan het bijleren. 

Voor de lunch zelf: dat zal deze vakantie ingaan als “die lunch waar David geen honger had”, dus nam hij het lichtste op de kaart, wat ik ook nam: een kipsalade met groentjes. Zuivere stukjes kip met pure groentjes, lichter kan het niet. 

Verder stond er nog 1 activiteit voor mij op het programma: massage op het meer waar we zonet de cayman terug zijn tegengekomen. Dat was wel een hele belevenis: op een eilandje op het water rond je de brulapen horen brullen, vogels horen fluiten, en heel in de verte mensen. Geheel onthaast, iets losser en zo glad als een paling kon ik recht doorlopen naar het aperitief. 

Net voor de massage raakte ik opnieuw aan de praat met de baas van de lodge, die ons vanochtend ook al uit de nood was komen helpen tijdens het ontbijt. Hij was opnieuw oprecht begaan met feedback, maar nu wou ik vooral toch positief zijn, want dat is het ook. Prachtige locatie, prachtige boomhut, een oase van rust. En het was ook het moment om complimenten te geven voor Jeff, wat hij ook apprecieerde als feedback. Daarnaast vertelde hij ook dat hun lodge de eerste in de buurt was 17 jaar geleden, dat 85% van hun personeel uit de buurt komt, en dat ze in de maanden september/oktober, als het rustiger is, opleidingen voorzien aan locals om airco’s te leren herstellen (die wil ik ook wel komen volgen, we zijn hier nog even in september ;)), om te leren boekhouden, Engels te leren, kortom alles wat hen leert om ook in de toeristische sector aan de slag te kunnen. Ons verblijf hielp daarbij bijvoorbeeld. Een heel mooi concept. 

Restte ons nog “het laatste avondmaal” in deze lodge. Ik nam terug hetzelfde als de eerste dag, soep en kip teryaki, David, die zowaar nog steeds niet veel honger had, nam kip met dragon en mosterd. Zijn legendarische stalen buizen van darmen kampen even met metaalmoeheid blijkbaar ;). Morgen hopelijk beter, na wat tabletten tegen misselijkheid en een Oriri-tablet is hij hopelijk morgen weer de vrolijke Frans die ik gewend ben van hem. 

Om af te sluiten nog een grappige anekdote van gisterenavond bij het diner: na al die spinnen spotten tijdens de woudwandeling stond ik precies wat op scherp. Op het moment dat David zijn soep kreeg, slaakte hij een kreet. Ik schrok me kapot, want ik dacht dat hij een eng beest had gespot. Bleek dat zijn soep te heet was. Dit tot jolijt van hem en de ober…

Morgen is het tijd om verder te gaan: richting de watervallen van Tenorio. Dat is zo’n 3 uur rijden van hier. Als het weer het toelaat gaan we hier nog even kano varen op het meer, dat is er vandaag niet van gekomen door de vele regen, duimen dat het morgenvoormiddag droog blijft zodat we hier kunnen afsluiten met de full experience. En vooral: met droge schoenen en droge kleren! Na 3 dagen intensief drogen, haardroger inclusief, is het gelukt ons gerief terug droog te krijgen. Hopelijk was Tortuguero het vochtigste van de reis, dat zou toch moeten. 

De foto’s van vandaag:

Vogel met een bad hair day

Slingerende brulaap

Een “tijger reiger”, Davids favoriete vogelsoort 

Norse mooie vogel

Kwam eerst wat incognito hallo zeggen

Het bewijs dat we in Nicaragua zijn geweest. Check!

Meer aula’s hier dan in de Ugent

De Costa-Ricaanse Connie

De hoofdstraat van Boca San Carlos

De supermarkt van weleer. Overgenomen door de kippen ;)

Politiekantoor met mogelijkheden 

Verder op de hoofdstraat

Gotcha!!

Even indrukwekkend 

Basilisto, met witte stippen dus

Reiger soort nummer 432

Gele toekan

Arakiri’s, mijn favoriet 

Cayman op weg naar de massage

Massagehutje met cayman