Donderdag 9 oktober: El Calafate

Donderdag 9 oktober: El Calafate 

Beginnen met de foto’s, het verslag volgt.

Even winderig

Defenders beloofd, wederom Toyota gekregen

Alles vandaag draaide rond Lake Argentina

Grotlunch 

Stoofpotje van lam

Native tour met gezellige native Nederlanders

David en Defender (2)

Pasta met scampi 2.0

Zalmforel

Beentjes strekken met een nieuwe hond

Gisteren (want het verslag kwam met een dag vertraging) was een rustige dag, de excursie, de native tour, begon pas om 11u. Dat gaf mij de tijd om even een kwartiertje vol in de wind te gaan lopen, om dan vervolgens de wind een kwartiertje mee te hebben. Ik had geleerd van Ushuaia en was warmer gekleed, maar het was alsnog een ontbering, als in een strandloop, maar dan met storm en zonder het strand.

Guillermo was de gids van de dag, wij waren eerst in zijn omgebouwde SUV-safari, en mochten zitten waar we wilden. Er kwam nog een koppel Mexicanen bij, en nog een gezin van 4, Nederlanders. Dat vrolijkt altijd de boel op, toen ze dan hoorden dat er Belgen in de auto zaten, begonnen ze spontaan te juichen van enthousiasme. Dan kunnen ook wij maar enkel enthousiast doen ;).

Guillermo was perfect tweetalig, en ratelde een vol uur in beide talen door over het landschap, de oorsprong van de naam “Patagonië” (de Spaanse verbastering van “big feet”), en loodste ons ondertussen langs een erg hobbelige weg naar een mooi uitkijkpunt over Lago Argentina. Het was een prachtig zonnige dag, maar dan nog blijft het steenkoud, met een constant aanwezige sterke wind.

Na iets meer dan een uur kwamen we aan waar het native stuk begon, kregen we dikke poncho’s (die enkel David weigerde), en gingen we langs grotten met enkele tekeningen (al was die stop minimaal). Eigenlijk was alles wat we zagen in de figuren goed, archeologen zijn er ook niet over uit wat ze allemaal betekenden en gaven er zelf hun interpretatie aan. Dus mochten wij dat ook, zagen we er een schildpad in, prima, alleen hadden die natives nog nooit een schildpad gezien in hun leven, en komen ze er ook nu niet voor. Zagen we een baby in de volgende tekening, goed geprobeerd, want een kever hadden ze evenmin al gezien in hun leven. Lekker makkelijk zo ;).

De essentie van de trip was toch eigenlijk de grotlunch, die stond voor ons al klaar toen we daar aankwamen. Het was ook het moment om te verbroederen met onze Noorderburen, die van Putten waren, bij Amersfoort. Ze vonden het apart dat ik Nijkerk en Hoevelaken kende, maar niet Putten. Laten we zeggen dat ik tot voor 3 jaar ook Hoevelaken en Nijkerk niet kende, dat is dan door het werk gekomen ;).

Vader Wannes was operafanaat, en moedigde ons ook stellig aan het een kans te geven, en al zeker in de Opera in Gent. Point taken :). Voor moeder Hermina was deze reis eigenlijk opgezet, door zoon Robert, en schoondochter Alessandra (die Braziliaanse is). Echt een heel leuke familie, veel mee gelachen.

De lunch kwam voor David trouwens geen moment te vroeg, eigenlijk net te laat, want hij zat een koekje te eten in afwachting van het lam. Dat had Guillermo gezien, en ik ga niet zeggen dat het hem schoffeerde, maar hij begreep het niet zo :D. Dus kreeg David de eerste scheppen stoofpot, en er werd hem vervolgens constant gevraagd of hij nog wou. Uiteindelijk heeft hij 2 extra porties gevraagd én gekregen. Om dan achteraf te zeggen dat “lam nogal zwaar op de maag kan liggen”, goh ja, 2 kilo lam zou bij mij ook zwaar vallen ;).

De terugweg naar het centrum kon dan toch een stuk minder hobbelig, maar toegegeven, dat hobbelige in de heenweg was natuurlijk deel van de ervaring ;). Tegen half vier waren we terug, namen hartelijk afscheid van de Puttenaren en gingen nog wat in het centrum rondlopen, nog wat honden gaan aaien ook ;).

Omdat we net de shuttle hadden gemist, besloten we de weg terug naar het hotel te wandelen. Dat was toch een beetje een misrekening qua afstand, zo’n dik uur wandelen, maar goed, we hadden er ook ineens onze stappen mee gedaan voor de dag. 

Mako, ons restaurant van de dag ervoor had vanaf 20u groepen. Dus als we wilden, konden we dat wel, maar dan moesten we er tegen 18u zijn. Ik had de tip ook aan Alessandra gegeven, en heel grappig, maar zij zaten er al als we binnen kwamen :D. Ook de eigenaar kwam naar ons en zei “Waren jullie dat die tegen hen gezegd hebben dat we om 20u groepen hadden? Want ze wilden heel graag komen eten” :D. Ja dus :).

Het was wederom erg lekker, en gelukkig vonden de Nederlanders dat ook. Bij het afscheid, nu wel degelijk echt, zij gingen door naar Ushuaia, kregen we nog hun foto’s van de grotlunch, zo hebben we een leuk aandenken aan een toffe dag.

Woensdag 8 oktober : El Calafate

Woensdag 8 oktober: El Calafate (Perito Moreno gletsjer)

Wat een dag…

Hij was nochtans zagerig begonnen door mijn reisgenoot: mindere kamer (objectief correct ;)), geen 5-sterren waard (objectief zeker correct ;)), én het ontbijt was minder (objectief gezien is dat ook zeker zo, maar het is nu ook niet dat het plastic eieren waren zoals in de laagdagen in de VS. De lat lag gewoon erg hoog sinds Arakur). Het positieve eraan is dat ik me zeker niet ga overeten de komende dagen, in het ontbijt dan toch ;). En we hebben goed geslapen.

Punt 2 van het zaagmomentje: we moesten wat vroeger opstaan. Klopt opnieuw als een bus, maar het is werkelijk de enige keer deze vakantie dat de wekker om 6.30 moet staan.

Punt 3 van het zaagmomentje (objectief gezien duurde het toch even ;)) was dat de bus er maar na 8u doorkwam, terwijl ze ons om 7u30 zouden komen ophalen. Maar hij was er, met een vrolijke Llorena als begeleidster van de gletsjerdag. We hadden even een schoolbusuitstap-gevoel, het was precies zo’n autocar, we werden na elke stop geteld (en er ontbrak dan weer iemand ;)) en zo hadden we er nog al een aantal zien passeren van hetzelfde bedrijf. Het had de schijn van een massa-toeristische uitstap, even aanpassen als je van de private tours kwam van Ushuaia.

Na 2 sanitaire stops, een stop aan de ingang van het nationale park, ging het dan richting de catamaran die ons naar de gletsjer zou brengen, zo’n anderhalf uur later. De tocht met de catamaran zelf duurde 20 minuten. 

Vanaf het moment van de catamaran werd het duidelijk dat het, hoewel het dus in grote getale was, bijzonder zou worden. De gletsjer was enorm, en indrukwekkend mooi (blauw). Eens aangemeerd begonnen we aan een wandeltocht van een klein half uurtje, met Gabriel. Zijn Engels was niet geweldig, maar hij deed echt zijn best en was heel attent. 

Aan de voet van de gletsjer begon het echt: daar kregen we stijgijzers rond onze schoenen, en begonnen we aan een wandeling op de gletsjer. Die was echt indrukwekkend, goed gedaan, en heel apart op zo’n levende gletsjer te lopen. Gabriel vertelde dat door de instabiliteit van de gletsjer, ze elke dag de relingen moeten checken en ze herplaatsen. Door het contact van het ijzer met het ijs, ontstaat er een reactie waardoor ze maar een dag echt stabiel in het ijs zitten. Daardoor zag je ook mannetjes met grote boren en zagen constant op en af lopen.

Het ging over scheuren, ijsformaties, afdalingen, ijstrapjes naar een grappige stop: whiskey on the rocks, of gewoon gletsjerwater met -ijs. We gingen voor het laatste :). Prachtig gedaan allemaal.

Na een uurtje gingen we van het ijs af, en konden onze zelf meegebrachte lunch verorberen in de refuges die langs de gletsjer stonden. 

Tot nu toe hadden we geluk gehad met het weer: het regende pijpenstelen tijdens de busrit, eens we op de catamaran waren, viel het goed mee, viel er iets tussen sneeuw en minimale regen, en kwam er af en toe zelfs een schrale zon tevoorschijn. Het slechtste weer was echter voor de laatste stop: eens terug aan de andere kant van het meer gingen we nog even hogerop met de bus tot een uitkijkpunt voor de andere kant van de gletsjer. Heel mooi, met mooie uitkijkplatformen, en toen we er stonden zagen we live een gigantisch stuk ijs afbreken. Die viel met een klap in het water, een plaatselijke overstroming veroorzakend. Weer een stuk gletsjer minder… Tot 2020 was deze gletsjer redelijk stabiel gebleven sinds 1912, maar de laatste 5 jaar gaat het hard achteruit. 

Tijdens deze stop, zo’n 40 minuten, heeft het onophoudelijk geregend, en best hard. En net dan had ik mijn regenjas in de bus laten liggen. Nu ja, we hadden nog de busrit terug van anderhalf uur om te drogen en op te warmen.

Dit was al een geslaagde dag, en dat werd hij nog meer door het avondeten. Op een blok van waar de shuttlebus van het hotel stopt was er « Maku ». Daar waren we gisteren al voorbij gelopen, maar de keuze viel uiteindelijk op iets anders dus. De beste keuze na zo’n uitzonderlijke dag: ook nog eens uitzonderlijk goed eten. Wow. Het was zo lekker dat we er morgen terug gaan, alle gerechten die we zagen passeren zagen er super uit. 

Klaar voor mijn volgende expeditie ;)

Stabiel met stijgijzers

Aandachtig luisteren naar Gabriel

Beenhard ijs

Crushed ice (toch even checken)

Full service stijgijzers (de)monteren

Het eten bij Maka

Reflecterend over de dag

Dinsdag 7 oktober: Ushuaia - El Calafate

Dinsdag 7 oktober: Ushuaia- El Calafate

Een dag van verandering: van landschap, van hotel, van stad. 

We werden pas om 13:50 opgehaald door onze taxi, dat gaf ons nog een rustige ochtend. Die begon nog voor een laatste keer met het fantastische ontbijt in het Arakur hotel, met hele fluffy pancakes, nog een koffiekoekje (en ook wat gezonde dingen ;)). Daarna gingen we fitnessen. Omdat ik niet veel zin had in een half uur op de loopband lopen wilde ik ook wel een stukje buiten lopen. Mooi in theorie, slecht idee in de praktijk ;). De wind was snijdend koud, half stormachtig, én ik vond het pad niet van de trail die rond de berg zou lopen. Om niet helemaal belachelijk over te komen aan de receptie heb ik het nog de volle 12 minuten uitgehouden buiten ;). Desalniettemin was mijn Garmin lyrisch, ik zit in een “piekfase” volgens hem. Dat voelt alvast alleszins niet zo, maar goed, als de Garmin het zegt…

Met nog een uur ruim de tijd voor de taxi besloot ik om het wat spannend te maken: gisteren hadden we een hele mooie serie Stanley waterflessen van Messi gezien in het centrum. En nog mooier was dat David er eentje cadeau wou doen voor mijn aankomende verjaardag :D. Gisteren wist ik nog niet zo goed dewelke ik wou, maar nu had ik beslist. Wederom leek dat op papier een mooi plan, in de praktijk was het toch wat nipter dan verwacht, een Uber die te laat kwam, de winkel niet onmiddellijk vinden,… Iets later dan verwacht terug in het hotel, waar de taxichauffeur al stond te wachten, en dan snel snel naar de luchthaven. We hadden nog een 20-tal minuten overschot voor de bagage drop off. Nipt, maar goed genoeg, én een drinkbus van Messi rijker ;).

De luchthaven van Ushuaia is overzichtelijk klein gelukkig. 7 vluchten per dag, ze konden allemaal op 1 scherm, waarvan 6 naar Buenos Aires, eentje naar Calafate (die ook doorvliegt naar Buenos Aires uiteindelijk). De vlucht duurde iets minder dan anderhalf uur.

Aangekomen in El Calafate valt onmiddellijk het ruigere landschap op. Weg bomen, eerder canyon-achtig. Het hotel, nochtans 5 sterren (Xelena suites) is een stap terug ten opzichte van de afgelopen dagen. Het stadje zelf daarentegen oogt dan weer net iets leuker, een veel langere hoofdstraat met enorm veel restaurants en winkels. Het was het moment ook om boodschappen te doen voor morgen, gezien we zelfvoorzienend moeten zijn bij onze uitstap naar de gletsjer. 

Voor het avondeten kozen we een van de vele steak houses. We gingen voor de mixed grill, met gekookte aardappelen, gegrilde groenten en een salade (groenten!!). De mixed grill was een mixed succes. Sommige stukken waren erg lekker, andere, waaronder een stuk bloedworst waren dat veel minder. Weer meer dan voldoende gegeten.

Op de terugweg kregen we het gezelschap van een goed doorvoede kletsnatte Duitse schaper (net aan David gevraagd, ik had anders “grote hond” geschreven ;)). Hij is ons gevolgd tot aan de shuttlebus van het hotel, toch een 500m verderop. Superschattig, hij ging langs elk restaurant langs, schrok even van een andere hond (het waren geen vriendjes duidelijk), maar ging vervolgens telkens weer met ons mee, liep voorop maar keek wel of we nog volgden. Toen we aan de bus kwamen, was het zelfs wat triest. Gelukkig stelde ChatGPT ons gerust: dit zijn “huishonden”, geen zwerfhonden. Ze lopen op straat, maar hebben wel degelijk een thuis. De eigenaars laten ze vrij rondlopen, ‘s avonds keren ze vanzelf wel terug naar huis. Oef :).

Morgen staat een lange dag op het programma, om 7u30 worden we al opgehaald voor een wandeltocht op de gletsjer. Die ligt hier 80km vandaan. En o ja, het weer is nu echt wel omgeslagen, het regende hier sinds onze aankomst onophoudelijk. De wind is minder snijdend, maar er is effectief veel wind.

Perro Germano

Mixed

Interesting…

Rechtdoor naar El Calafate (laatste blik op Ushuaia)

Maandag 6 oktober: Ushuaia

 Maandag 6 oktober: Ushuaia

Opnieuw een topdagje hier, zowel qua weer als qua ervaring. Het werd uiteindelijk een privé tour, we werden klokslag 9u15 opgehaald door Miguel (voor het gemak gaan we hem zo noemen, het is erg jammer, want we hebben het 2 keer gevraagd, en toch niet kunnen onthouden. En na een uur of 3 kan je het ook niet meer vragen…). Miguel was heel vriendelijk, vertelde ook heel veel, en stelde ook veel geïnteresseerde vragen aan ons. Hij heeft een oom die in Antwerpen woont, en is die ooit eens gaan bezoeken.

De tour zelf was met een Toyota, voor David toch een lichte ontgoocheling, want de meeste foto’s op de site waren met oude Defenders. Van de 3 Defenders die ze hadden reed er nog eentje, en die was vandaag vertrokken voor een andere groep. Die ene Defender kwamen we bij de eerste stop, bij Lake Escondido, dan toch tegen, en we zouden hem nog 2 keer tegenkomen, want ze deden uiteindelijk hetzelfde toertje. Het was lastig om een foto te nemen van die Defender zonder David, hij was er niet rond weg te slaan. Voor mij persoonlijk was die nieuwe Toyota dan toch weer geen straf, hij was tenslotte een stuk comfortabeler. 

Het eerste stuk was langs Route 3, om vervolgens na een korte sanitaire stop echt Off-road te gaan. En dat was modderig, gezien het vannacht geregend had, en het sowieso nog nat is omwille van de lente.

Het Off-road stuk was uitdagend (voor de Toyota, voor ons was het zitten ;)). Iets over halfweg was er een stop aan aan tafeltje aan het meer, met koffie en (minder harde) koekjes. Er circuleerden een paar niet bange vogels rondom dat tafeltje die wel wisten dat er wat te rapen zou vallen. Mooie stop. Vervolgens spoelden we de auto even af in het meer door erin te rijden, waarna het richting de refuge ging voor de lunch. Het was nog een kilometer wandelen vanaf het punt waar de auto geparkeerd stond, onderweg kwamen we nog 3 spechten tegen. De dag was qua vogels spotten alvast wel al geslaagd :). 

We zouden samen eten met de groep van de Defender, maar die lieten op zich wachten. Dus stak Miguel alvast het vuur aan voor de BBQ, en stelde voor alvast de kanotocht te doen als we daar zin in hadden. Dat hadden we zeker, het was nog steeds mooi weer, 

Opnieuw een speciaal moment, wederom de vergelijking makend met Alaska, waar een generator de rust wat verstoorde, hier hoorde je werkelijk niets. Miguel liet ons nog een grote beverconstructie zien (en zoals eerder al gezegd compleet nutteloos), waarna we terugkeerden naar de refuge. Nog steeds geen spoor van de Defender, dus begonnen wij alvast met de hapjes, lekkere kaas, olijven en een heel smeuïge salami.

Tegen het tussengerecht kwamen ze dan toch aan, de groep van de Defender. Dat tussengerecht was een Argentijnse worst, in een broodje. Erg lekker, maar gezien er nog biefstuk kwam, aten we elk de helft van een broodje. Het hoofdgerecht was dus de bife chorizo, de standaard Argentijnse steak, met rode wijn (die stond er al, ik vermeld hem gewoon nu pas ;)) en een lekker stoofpotje van aardappel, zoete aardappel, uien en wortel. Groenten, at last!! :) Afsluitend kregen we nog een stukje 60% pure chocolade, waarna het tijd was om terug te keren naar de auto. De groep van de Defender ging duidelijk niet meer kanovaren, dus waren wij effectief dan toch de enigen die gekanood hebben. Het was het wel waard…

De terugweg, nog zo’n 45 km terug naar Ushuaia, heb ik grotendeels gemist. Veel en te veel gegeten, dat in combinatie met een glas rode wijn is een goede combinatie om in te dommelen. Tegen 15u45 waren we terug in het dorp, kochten nog even wat souvenirs en namen de shuttle naar het hotel terug. Voor vanavond zien we nog wat we gaan eten, het zal alleszins niet veel meer moeten zijn voor mij ;).

Nog wat weetjes van vandaag:

• David vindt dit een van onze best georganiseerde reizen tot nu toe. Pluimen voor Juan, wat minder voor mijn werk de afgelopen jaren ;)
• Het gekende verhaal van de bevers, vandaag hebben we indrukwekkende constructies gezien. Zelf laten ze zich daarentegen amper zien, onze gids had ze in de 12 jaar dat hij hier woont zelf nog maar 2 keer. gezien.
• Op het eiland waarop Ushuaia ligt is er geen 1 mier, spin of slang te vinden. Vooral het gebrek aan mieren zorgt er bijvoorbeeld voor dat het bos er “onopgeruimd” kan uitzien. Mieren en andere kevers ruimen in andere delen van de wereld best wat bos op, maar gezien die er hier niet zijn, blijven al die bomen liggen tot ze volledig vanzelf wegrotten. Dat duurt beduidend langer dan als mieren de boel een handje helpen.
• Leven in Ushuaia is één van de duurste plekken in Argentinië. De gids was best open over wat hij verdiende (1500 dollar per maand), maar daarvan gaat al 1000 dollar op aan huur van een appartement met 2 kamertjes. AirBnB doet er ook geen goed aan, en de overheid legt dat op dit moment niet aan banden. Daardoor is het voor locals dus ook erg duur geworden om hier te wonen.
• Een vlucht van hier naar Buenos Aires kost voor een local niet minder dan voor ons, en dan nog kan het erg duur zijn. Hij sprak van 500 euro enkel, als je nu een ticket wil voor binnen 2 maanden. 

De Toyota SW4

David en Defender

Militaire uitstap. Volgens David om een staatsgreep te plegen 

Escondido lake. Ook de plek van de kano

Chef/gids en David