Dinsdag 11 juni: Bretton Woods (NH) – North Conway (NH)

Bij nader checken bleek dat het vliegenraam toch niet zo aansloot op de raamconstructie. Het resultaat is dat we beiden redelijk vol muggenbeten staan.

De Appalachen zijn ons qua weer ook dit jaar niet zo goedgezind (in 2017 was het erger wel): vanochtend kwam de regen met bakken uit de hemel. Dat leek dan even te beteren, maar 10 minuten later was het er alweer terug. Dan maar rustig aan. David ging beneden een bagel met cream cheeese halen, ik nam een pindakaasreep. Na het ontbijt gingen we fitnessen, we waren beiden content van onze training. Exact om 11u checkten we uit, nog steeds in de gutsende regen. Wandelen in dit weer is redelijk zinloos…

We reden verder de White Mountains in, stopten in Jackson voor een lekkere wrap met kip en kalkoen in een schattig zaakje. Tegen dat we die op hadden leek het dan toch te gaan uitklaren. Bij Ellis Falls besloten we het erop te wagen en te wandelen (0,3 mijl, maar toch). Volgens de Lonely Planet was het één van de mooiste watervallen in de regio, en effectief, het was wel indrukwekkend.

Daarna ging het richting Pinkham Notch Visitor Center, waar de trail richting de top van Mount Washington start. Dat was het plan voor vandaag van mijn reisleider, 4,1 mijl éénrichting, hoe lang kon je daarover doen dacht hij bij zichzelf. Gelukkig dat hij de vraag luidop stelde in het visitor center, want daar werd het idee al snel de grond ingeboord wegens te ambitieus voor het moment van de dag (13u30, terwijl de trip 8 tot 10 uur zou duren). Het blijkt toch een heel ruig pad te zijn, met soms wat rotsklimstukken. We zien het wel zitten, maar dan morgen. Voor vandaag deden we een opwarmertje: de weg naar de Huntington Ravine, 5,54km in totaal en ook pittig. Bij terugkomst bleek het een stuk te overlappen met onze plannen van morgen, en dat belooft. Het is een serieus klimmend rotspad, waarvan we dus nog niet op de helft zaten.

We besloten terug te keren toen het pad wel erg gevaarlijk begon te worden. We hadden net 1 stukje water overgestoken, dat deel uitmaakte van een grotere waterval rechts van ons, toen het pad opnieuw verder omhoog ging, maar dan al klimmend. Omdat alles nog redelijk nat lag van de regen vanochtend hielden we het hier voor bekeken. Het laatste stuk tot de waterval was prachtig: wat feeëriek omwille van al het mos en de vochtige omstandigheden.

Exact 2 uur later waren we terug aan het visitor center, waar we terug meer info vroegen voor morgen. We zien wel hoever we geraken, op het internet staan reviews die het ergste doen vermoeden (sneeuwvelden oversteken, inzakken in mulle sneeuw,…).

De komende 2 nachten blijven we in North Conway, in de New England Inn. We hebben hier de tuinsuite, een pak goedkoper dan gisteren, én een pak comfortabeler.

Voor het avondeten gingen we richting North Conway. Onze eerste keuze was de Muddy Moose, die was toen we er het eerst passeerden nog open, maar toen we effectief wilden gaan eten was hij gesloten. Raar, maar het briefje aan de ruit verklaarde alles: ze zaten zonder stroom. Jammer… Dan maar de tweede keus, Merlino’s Family Steakhouse. Lekkere lookbroodjes met een tomatensausje, heel malse steak en terug een appeltaart met vanille als dessert. Het heeft allemaal gesmaakt J.

Morgen gaat het gebeuren (of dat hopen we toch): de beklimming van Mount Washington te voet. Plan B is met de auto, maar daar geven we voorlopig niet aan toe, ook al zijn we niet echt voorzien op veel natuurgeweld… Om 8u gaat de wekker!

Nog wat foto's van tijdens de wandeling:

Maandag 10 juni: Amesbury (MA) – Bretton Woods (NH)

We hebben het gehaald, 2 jaar getrouwd J!

De dag begon rustig met bagels, ei en pindakaas, voor ons beiden dé ontdekking van de afgelopen maand. Gewoon puur, zalig!

Er stond een kleine trip op het programma, zo’n 4 uur via scenic routes rijden naar Bretton Woods, voor de overnachting in het Omni Mount Washington, waar het IMF in 1944 werd opgericht. We keken ernaar uit er ook effectief te overnachten.

We reden eerst nog een stukje Route 1 af, tot ongeveer Ogunquit, een leuk dorpje, om daarna het binnenland in te gaan richting Conway.

David nam even het stuur over, voor het eerst deze reis. In Conway nam ik het weer over, want vanaf dan begon de Kancamagus Highway en had hij weer zijn rol als reisleider op te nemen.

Het was nog warmer dan gisteren, 29 graden, en onze armen beginnen toch af te zien van de zon J.

Op de Kancamagus Highway stopten we bij de parkeerplaats van de “lower falls”. Daar was een kabbelend bergriviertje. Mooi om te starten. Ik wilde graag op een steen gaan staan in het midden van het beekje, maar versukkelde me al bij steen 2, met een natte voet tot gevolg. Dan maar niet deze keer ;). Al snel bleek dat het er stikte van de muggen, en werden we meermaals gestoken. Ook bij terugkomst aan de auto vloog er nog een zwerm achter ons aan, dus deden we maar het dak dicht. De bug spray ligt thuis, handig.

De volgende stop was Sabbaday Falls. Eerst vond David het wat ontgoochelend, maar draaide dan toch bij toen hij effectief de waterval zag. Die was toch wel mooi inderdaad. Ik had het graag op foto gehad, waar David voor zorgde. Later op de avond bleek dat schijn, hij had er maar eentje genomen en t bleek ne slechte.

De muggen waren hier nog erger, zonder bug spray ging het vandaag niet meer lukken om ook maar iets deftig af te wandelen. In Lincoln kochten we er dan.

De Flume Gorge, voorzien voor vandaag, gaan we morgen doen, we wilden toch ook wat van het hotel genieten. Om 16u checkten we in, sloegen de valet parking over, en begonnen aan de verkenning van het hotel. Het is een prachtig gebouw, maar tegelijkertijd zie je hoeveel het moet kosten om dit te onderhouden.

De kamer is ontzettend klein voor wat het kost, evenals het bed. Het voelt alsof je op een boot ligt, dat wordt morgen wat slaap inhalen J.

We begonnen aan onze festiviteiten voor ons 2-jarig jubileum op de patio, met een glaasje rosé schuimwijn.

Vanavond hebben we gegeten in de “budget”-restaurant van het hotel, al is dat relatief. Craig, de ober, was ontzettend attent en gaf ons updates over de stand van zaken in de keuken. Het was on-Amerikaans traag getimed, maar wij vonden het prima. We hadden zowat de beste plaatsen in het restaurant, met prachtig uitzicht op de bergen.

We begonnen met mosselen, daarna nam David de pasta alfredo met scampi, ik nam een halve kip met rozemarijn. Daarna deelden we de appeltaart met vanilleslagroom. Ongelooflijk lekker allemaal!

Morgenochtend gaat het regenen, dus gaan we het rustig aan doen alvorens te starten. We gaan starten met fitnessen. We zijn alvast even gaan checken, en het is een verbazingwekkend goed uitgeruste fitness voor een hotel.

Nog wat impressies van het hotel:

Zondag 9 juni: Gloucester (MA) – Amesbury (MA)

Twee rode kreeften in een cabrio, zo zagen we er vandaag niet uit, maar morgen met zekerheid wel ;). Toepasselijk voor deze regio.

Vanochtend waren we beiden om 6u klaarwakker, dus stonden we maar op. Bij het opentrekken van de gordijnen bleek het uitzicht niet gelogen, dat was wel even een “waw”-momentje.

Het was gisteren en vandaag prachtig weer, zon en 25 graden, dat zit dan ook weer geweldig mee.

Om 7u30 zaten we aan het ontbijt, voor Davids eerste bagel van de vakantie (en ook ik nam er eentje). Het was best al warm in het zonnetje op het terras, zalig.

Daarna gingen we Gloucester te voet verkennen, een goede ochtendwandeling van een uurtje. Rond 10u checkten we uit en begonnen we aan de scenic route 127 rond Cape An. Natuurlijk met open dak, wat een zaligheid.

Na Gloucester ging het naar Rockport, Ipswich, Essex, Newbury en Newburyport. Onderweg kwamen we nog een hele serie Dodge Vipers tegen, en een Lamborghini Diablo, die aan een rondritje gingen beginnen. We hebben ze nog allemaal zien vertrekken.

In Ipswich stopten we bij Clamb Cake, voor Fried Clams, zelfs volgens de Lonely Planet is dit dé regio voor onions rings en fried clams. Het was een leuk zaakje, maar de vertering is nog steeds aan de gang. En dan nam ik nog de zalm sandwich en geen fried clams… Ik had nog nooit onion rings gegeten, en als dit de beste van het land zijn, dan moeten we er geen andere meer checken ;). Ook David heeft duidelijk lang werk gehad met de vertering van zijn plaatselijk gerechtje.

Iets voor 13u30 ging de toch verder naar Plum Island, waar het Parker River Wildlife Refuge is, om vogels te spotten. Blijkbaar vonden wij niet alleen dit zo’n leuk idee, want we mochten het park niet in vanwege de overvolle parkings. We konden later op de dag terugkeren, maar ze konden niet zeggen hoe lang het precies zou duren vooraleer er weer nieuwe auto’s het park in mochten. Dus weer een aanpassing van de plannen, dan gingen we alvast maar naar Amesbury om alvast in te checken in het hotel, de Hampton Inn.

Ik ging dan maar fitnessen, terwijl David wat verder relaxte. Om 17u deden we een nieuwe poging. Het was nog wel speciaal dit dan bij valavond te doen, want nu waren de parkings effectief zo goed als leeg.

We wandelden naar een uitkijkpunt op één van de “pools”, en deden de dune loop (“slechts” 1,3 km, maar goed genoeg om een idee te krijgen van het gebied). Op dit moment was ook veel afgesloten omwille van het broedseizoen, dus echt veel meer was er ook niet te doen.

Gezien de vetrijke hap van deze middag hadden we beiden niet zoveel zin in nog meer troep. Wat groentjes, kip en melk uit de supermarkt was meer dan voldoende. In de supermarkt reed er een robot rond, die aan alle kanten uitgerust was met camera’s, en die blijkbaar de klanten in de gaten moet houden. Al gaat dat niet bepaald onopgemerkt, het ding biepte om de 2 seconden redelijk luid. Of het nu toeval is of niet, maar dat ding volgde uitgerekend ons van het binnenkomen tot het buitengaan, soms wat op afstand, maar dan ineens kwam hij weer afgebiept. We hadden veel zin om hem bij de rayon van de tandpasta’s om te leggen ;).

Volgens David was zonnecrème overbodig in te pakken voor deze reis, maar dat moeten we dan toch na vandaag herzien. Al is het hem vergeven en we nemen het er graag bij, deze reis is ideaal voor een cabrio: korte afstanden, prachtig weer en allemaal scenic routes.