Yellowstone dag 2

Vanochtend een sober ontbijt, bestaande uit een energiereep.

Om 9u30 startte de ranger led hike via lake overhead trail. We waren er mooi op tijd, de parking stond nog redelijk leeg. Maar natuurlijk waren er al een aantal bussen Japanners voor ons. De groep was Europees, afgezien van 1 New Yorkse vrouw. Er waren twee verdwaalde Japanners komen aansluiten, die het na 5 minuten ook alweer voor bekeken hielden. Ellen, de ranger van dienst, was van Minnesota, is in de zomer park ranger en doet in de winter geleide uitstapjes met de snow mobile vanuit West Yellowstone. Ze had een interactieve manier van uitleggen, wat het levendig hield. Op haar eentje kon ze met haar klokkenstem beren op mijlen afstand houden! Ze wist ook enorm veel, geen vraag kon ze niet beantwoorden. Halverwege de trail hadden we een mooi uitzicht op Lake.



We hebben heel veel bijgeleerd van haar:

• Dat de branden in het park niet gecontroleerd worden, tenzij ze grote wegen of dorpen bedreigen.
• Dat de branden nodig zijn voor de regeneratie van het bos. Lodgepole pines hebben dennenappels (waar de zaden in zitten) die maar opengaan als ze worden verhit.
• Dat de branden van 1988 veel bos hebben verwoest. Ongeveer 1/3 van het park is toen in vlammen opgegaan, ook ouder bos.
• Dat ouder bos is belangrijk voor moose. Door de branden zijn ze weggetrokken uit het park.
• Dat we op een vulkaan staan, de Caldera. Er zijn 1 à 2 aardbevingen per dag, die weliswaar zo klein zijn dat enkel seismografen ze kunnen waarnemen.
• Dat er dit jaar in verhouding meer branden zijn dan andere jaren.
• We kregen ook een demonstratie over het juiste gebruik van bear spray.

Tijdens de tocht ben ik aan de praat geraakt met Pat, de New Yorkse. Ze reisde alleen. Alhoewel ik nooit zelf een gesprek laat uitdraaien op politiek of religie, ging het al snel over Trump. Ze had er een zeer Europese en vrijgevochten kijk op, wat wel een opluchting was. Ik zou niet weten wat te zeggen mocht ze pro-Trump zijn geweest :). Ze houdt haar hart vast voor de verkiezingen, maar kan zich niet voorstellen dat hij zou winnen. Ze was zeer Obamagezind en ziet Hillary ook liever geen president worden, ze is destijds nog veranderd van een onafhankelijke kiezer tot democraat om vóór Obama te stemmen toen Hillary het opnam tegen hem.
Ze had ook een Oostkust-manier om naar de rest van de VS te kijken. De midden-Amerikaanse staten noemen zij blijkbaar de fly-over states. Grappig :).
Het was waarlijk een leuk en diepzinnig gesprek.

Na deze tocht ging het naar Old Faithful. We hadden geluk, terwijl we bezig waren in te kopen voor de picknick zagen we dat de volgende uitbarsting 14 minuten later was, om 12:53. Dus gingen we naar de bankjes errond. Het was een enorme drukte, dat zag je ook al op de parking... Bijna klokslag 12:53 begon de uitbarsting. Het was mooi, maar niet overweldigend. Of om het met de woorden van een zesjarige toeschouwer te zeggen: "What a rip off!" :).

We hadden nog tijd genoeg tegen dat ons volgende led ranger program begon, dus hebben we rustig gepicknickt. We keerden ook nog even terug naar West Thumb, naar de parking van vanochtend, daar waren nog geisers te zien. Die waren zeker de moeite, geisers en pools in alle kleuren en formaten.

De volgende hike werd geleid door Laurie, een lieve gepensioneerde vrouw van Florida die hier in de zomer hikes begeleidt. Ik vind het toch fascinerend hoe mobiel Amerikanen zijn voor hun job.

Deze hike startte aan Fishing bridge. De groep was groter en een stuk stiller dan vanochtend. Eerst gingen we door een jonger bos, vervolgens hadden we uitzicht op Lake, daarna gingen we een ouder bos in.

Ook Laurie heeft ons weer wat bijgebracht over de leeftijd van bossen, over de wortels (dat die niet diep kunnen gaan door de lavagrond eronder, waardoor ze ook sneller omvallen), over de vegetatie. En ze heeft nog nooit bearspray moeten gebruiken.

Op het einde van de hike zagen we nog een kudde bizons, eindelijk van dichtbij. Al zijn er altijd mensen die nog dichterbij willen voor die ultieme foto, echt zot soms.































Het avondeten was heel sober, maar daar hebben we zelf voor gekozen: noedelsoep met kip voor mij, en BBQ pork sandwich voor David. David zijn maag slaat er nog van op :). Aan tafel van de diner opnieuw een leuk gesprek gehad met mensen van Missouri, moeder en dochter met grootouders. Ze vonden het ook weer geweldig dat we van zo ver kwamen en wensten ons nog veel safe travels in Amerika.

Omdat het valavond was gingen we nog even op zoek naar wildlife, en het kon erger: opnieuw een kudde bizons, zelfs aan onze legerbarakken, elks van dichtbij en veraf, en een vosje. Al blijft de grizzly uit.

Yellowstone dag 1

Yellowstone dag 1

Vorige nacht/avond nog gewekt door een stel Russen dat zich van cabin had vergist. Het deed maar raar, David maakte me wakker en ineens gaat je hartslag de hoogte in als je merkt dat ze willen "inbreken". Er kon niet eens een sorry vanaf toen we riepen dat ze verkeerd waren. Russen...

Na een voor mij verkwikkende nachtrust - voor David wat minder, hij had naar eigen zeggen slecht geslapen - schoven we opnieuw aan bij Amanda voor het ontbijt. David nam terug eieren, dit keer met ham, ik nam french toast, ook met ham. Mijn hap kon spijtig genoeg beter, het was ontzettend vet... David redde me uit de nood en at een stuk mee van mijn toast.

Bij het uitchecken hebben we nog wat info gevraagd over de overnight paardentochten aan Jim, de sympathieke eigenaar. Het lijkt ons geweldig terug te keren voor zo'n trip. Werkelijk alles wordt voorzien, je moet enkel je eigen kleren meenemen. En niet onbelangrijk voor mij: 's ochtends worden vuurtjes aangestoken zodat wij niet in de kou moeten zitten. Zalig!

De Shoshone lodge was echt een aanrader, heel vriendelijke mensen, ongelooflijke rust en verzorgde cabins.

Vandaag bracht de route ons echt in Yellowstone. We begonnen onze route in Canyon, waar we ons hebben ingeschreven voor een halve dag wandelen met een ranger rondom Canyon, Ribbon lake, op zaterdag. De tour start om 8u, we zullen vroeg moeten opstaan :(.

Ondertussen de north rim van de grand canyon of the yellowstone meegepikt, waar het behoorlijk druk was. Daar kon David een arendsnest spotten, de vogel zat te ver om er een deftige foto van te kunnen maken.

Daarna ging het richting Lamar Valley, waar we opnieuw veel bizons hebben kunnen spotten, zelfs met hele kuddes. Leuk, maar voorlopig is het nog wachten op elks of ander groot beestengeweld...

Na Lamar Valley hebben we een korte trail gewandeld rondom Mammoth Hot springs, waar een verzameling geiseractiviteit te zien was. Mooi.

Vanwege wat wegenwerken kwamen we later dan verwacht aan in Norris, waar nog een verzameling geisers te zien was, waaronder steamboat geiser. We hebben de langste trail gelopen, en die was zeer indrukwekkend. Alle soorten geisers en kleurenformaties kom je op de weg tegen.

Het was ondertussen al na half zes, en we moesten nog richting Lake, ons inchecken in de frontier cabins en eten, wat gereserveerd was om 19u. Tussen Norris en Canyon stonden we in de file. Eerst was niet duidelijk waarom, tot we tweehonderd meter zagen waarom: er was een beer de weg overgestoken. Dat veroorzaakt onmiddellijk een grote opstopping, waarbij rangers het verkeer moeten regelen en mensen moeten aanmanen de weg verder te zetten. Wij zagen hem nog net de bossen intrekken.

Het Lake hotel is een groot en imposant historisch hotel, maar wij slapen dus in de frontier cabins. De naam doet veel verhopen, in werkelijkheid zijn het gele legerbarakken nabij de parking van het hotel. Aan een belachelijke prijs, dit zijn de duurste overnachtingen van de hele reis, maar dat zou je zeker niet zeggen.

We zijn net terug van het avondeten in het hotel, het kader is imposant, maar dat zijn de prijzen ook spijtig genoeg. We hebben lekker gegeten, daar niet van, maar net zoals alles in het park is het veel te duur.

Onze eerste indruk van yellowstone is dat het een mooi park is met indrukwekkende geisers, maar verder is het veel te druk naar onze zin. De parkings staan nagenoeg steeds vol. En het stikt van de Aziaten, die met hun selfie sticks en zware lenzen het als de zoveelste toeristentrekpleister afdoen. Het deed me denken aan de Grand Canyon, wat ondanks alle natuurpracht zeker niet mijn favoriete park was in het Westen. Onze wandelingen in Custer SP zijn minstens even memorabel als yellowstone. Misschien dat de ranger programs ons van gedachten kunnen doen veranderen. Morgen doen we er al eentje om 9u30.

Cody

Omdat David van mening is dat je niet op een paard kan zitten met een lege maag, hebben we er beiden een stevig ontbijt tegenaan gegooid. Eieren met respectievelijk bacon en ham. Vandaag was dus de langverwachte horseback ride. Ik was er licht nerveus voor, zag allerlei rampscenario's van nukkige paarden die mijn gezelschap op hun rug niet zo prettig vonden.

Na ons ontbijt stopte er op de parking een sympathiek koppel uit Cody. Ze logeerden hier niet, maar hadden hun camper in de buurt staan en kwamen hier ontbijten. De man had een deel van zijn carrière dagelijks rondgereden met de UPS camionette in Yellowstone en wou heel graag tips geven. Toen hij hoorde dat we gingen paardrijden, deed hij er ook ineens een filmsuggestie bovenop: Unbranded. Een film die gaat over een paardentocht van Canada tot in Mexico. Bij deze is het genoteerd :). Zijn vrouw was al even lief en vond het geweldig dat wij vanuit België helemaal tot in Cody waren gekomen. Ze hadden ook een mini schnautzer, wat David dan weer leuk vond. Nogmaals een leuke babbel. En we hebben alvast 1 tip van hen uitgevoerd, later meer.

Eerst het paardrijden. Het was behoorlijk koud vanochtend, maar tegen half elf begon het alweer aardig warm te worden. Na een basic uitleg van hoe een paard werkt werden we gelijk op een paard gezet. Ik had Titan, David Hondo. Het mijne was groter, maar dat had eigenlijk niet gemoeten, dan is de grond veel verder om op te vallen... We waren met 7, een man met zoon deed net zoals wij de tocht van twee uur, de andere drie hadden de lunch ride. Het eerste deel van de toer deden we samen, waarna de wegen zich zouden splitsen.

De trail waarlangs we gingen was prachtig. Rotspaden, riviertjes oversteken, hoogteverschillen overwinnen, nauwe bospaadjes, wat weidsere vlaktes, het zat er allemaal in. Titan was in het begin wat nukkig en wilde niet altijd direct vertrekken. Op een bepaald moment moest ze een paadje af, rotsen oversteken en terug een pad omhoog volgen. Daar had ze niet zoveel zin in, ze begon te steigeren en eindigde omgekeerd op het pad. Vraag me niet hoe ik dat gedaan heb :). Daar stond ik dan, met mijn neus richting Davids paard. Gelukkig was redding nabij en kreeg een van de cowboys me weer omgedraaid. Ik deed blijkbaar niet veel verkeerd, de paarden vonden dit niet zo'n leuk stuk... Tot daar toe Titans nukken, voor de rest van de trip zat ze braaf in het gat van mijn voorganger. Eigenlijk moest ik niet zoveel meer doen, ze stopte vanzelf en startte redelijk uit zichzelf na een stop. Het was wat rijden op automatische piloot.

Na iets meer dan twee uur zat de rit erop. Het was een fantastische ervaring, ik ben blij dat dit door David op het programma is gezet. Ik ben benieuwd of ik morgen stijf ga zijn, want alles deed zowat zeer op het laatst. Mijn knieën, omdat de voetbeugels wat te kort stonden, mijn achterste, en mijn benen zelf ook natuurlijk.

Om 13u geluncht op de porch van ons hutje. Het was opnieuw heerlijk weer. Omdat we toch nog tijd hadden zijn we toch al even yellowstone ingegaan, ook al stond dat maar voor morgen op het programma. Ik werd tijdens de rit ontzettend moe, het paard had me toch meer afgemat dan ik eerst dacht. Dus zouden we het rustig aan doen.

Eerst het uitkijkpunt boven Lake aangedaan, dat was dus een van de tips van ons Cody-koppel van vanochtend. Je reed er inderdaad zo voorbij als je niet oplette. Maar het was wel de moeite. Daarna het visitor center bezocht in Fishing Bridge. Daar gaf een ranger een interessante uitleg over elks.

Daarna nog even doorgereden naar onze eerste geiser: mud volcano. Heel interssant om te zien, en de stank die die potten produceert doet denken aan de toiletten van een bruin café. Het belooft alvast voor de komende dagen, dit is nog niet de meest indrukwekkende geiser van het park.

Mijn persoonlijke wildlife watcher heeft vandaag twee bizons en een vos gespot. Dat is al niet slecht.

Het avondeten op de ranch was lekker: forel met gebakken patat en voor mij reuzescampi met pasta en een pot lookboter.

Het is nu 21u15 en we gaan al slapen. Het is een ontzettend leuke maar vermoeiende dag geweest. Morgen trekken we voor drie dagen yellowstone in, ik kijk ernaar uit!

Sheridan - Cody

In de planning stond een stop aan Medicine Wheel en in bighorn canyon, maar die hebben we wat omgegooid. Voor Medicine Wheel moest je 5 kilometer wandelen vanaf de parking, en dat zagen we niet zitten. Er was een snijdende wind, en het pad ernaartoe leek ons niet zo uitdagend. Vandaar dat we snel besloten het niet te doen. Bighorn canyon was volgens ontdekamerika.nl leuk als je veel tijd had, maar geen must. En omdat we twijfelden vandaag toch nog de beartooth highway te doen, kozen we voor het laatste. Daardoor werd het ineens wel een drukke rijdag, maar het zou ons later meer tijd geven in Yellowstone zelf.

De weg naar Red Lodge was saai. Weer kilometers lang dorre velden, weinig te beleven. Het werd pas terug leuker toen Red Lodge in zicht kwam. We zochten een plaats om te picknicken, maar op een open vlakte aan 36 graden, dat was het toch ook niet. En plots was daar de oase Red Lodge, veel groener en met een riviertje. Aan dat riviertje waren picknickplaatsen, gelukkig.

Tijdens de lunch hoorde David de hele tijd iets. Ik was hem aan het plagen dat hij weer spookberen zag, maar bij nader inzien was het wel wildlife: er stond een hert in het riviertje.

De beartooth highway was indrukwekkend en mooi. Op een bepaald moment bleef de weg maar stijgen, en werd het ook beduidend kouder. Het hoogste punt was volgens de iPhone 3341 meter. Dat moet voor ons beiden het hoogste punt geweest zijn waar we al een voet op de grond hebben gezet. Ik merkte dat wel, bij het minste was ik buiten adem en ik voelde me vrij ijl.

Na de beartooth highway namen we de Chief Joseph Scenic byway naar Cody. Om 19u waren we daar. We zouden nog vlug even boodschappen doen en dan naar het hotel gaan. Tot David het adres van het hotel ingaf in de gps: nog 78 km. Dat geloofden we niet, dus gaven we enkel de straatnaam in, zonder nummer. Daar kwamen we uit op een Wallmart, dat leek al niet zo ydillisch voor een Lodge in de bergen... Dan maar terug met nummer, en dan gezocht op hotels in de buurt. En het klopte spijtig genoeg. Een straat die 78km doorloopt, het kan... Aan de andere kant was het toch een geruststelling dat het effectief midden in de natuur lag.

Dus besloten we inkopen te doen in die Wallmart, ik wist niet zeker meer of de Lodge ook een restaurant had.

Om 20u30 kwamen we aan in het hotel. Er was dan toch een restaurant, spijtig. Aan de receptie zeiden ze dat ze al mensen hadden gehad die vanuit yellowstone helemaal naar Cody rijden, het dan pas ingeven in de gps en dan merken dat ze 80 kilometer terug moeten. Dat had ons ook kunnen overkomen.

De mensen waren heel vriendelijk, de cabin zelf is heel charmant en typisch. Het avondeten hebben we gezellig opgegeten met een glaasje wijn op onze porch. Het kon erger :).

Deadwood - Sheridan

Spijtig dat dit het laatste ontbijt was in de Springhill Suites, het ontbijt was wederom heerlijk.

Na het ontbijt ging de weg via de scenic route van Spearfish Canyon naar Cheyenne Crossing. De bedoeling was de route in de omgekeerde richting te doen, maar de gps wilde even niet meewerken. De route was mooi, maar eigenlijk niet echt de omweg waard.

De eerste echte stop vandaag was Devils Tower NM. We waren net op tijd voor het ranger program van 13u. Eigenlijk zijn die korte uiteenzettingen altijd interessant. We hadden anders niet geweten dat de monoliet ondergronds ontstaan is door gestold lava, en dat later de grond errond weg is geërodeerd. Daarnaast vertelde de vrouw dat er zo'n 200 klimroutes zijn uitgestippeld, dat de snelste beklimming ooit op 18 minuten staat (freeclimb, dus zonder touwen), en dat de gemiddelde klim 5-6 uur duurt. Er is een kant van de rots die ons doenbaar lijkt omdat hij niet recht omhoog gaat, maar wat wij dan weer niet zouden zien zitten is dat je je moet zekeren met klemmen die je in spleten moet verankeren (en dus niet met boorgaten zoals bij ons). Dus houden we het bij kijken :). Ooit was er een trap, in de jaren 20, maar die is er al lang niet meer. Op de top is het blijkbaar een kom, dus moet je aan de rand blijven staan om van het uitzicht te genieten. Ooit is er eens een parachutist op geland, maar omdat hij geen verstand had van klimmen heeft hij zes dagen moeten wachten tegen dat klimmers uit New York hem van de top zijn komen halen. Niet echt doordacht dus :).

Er loopt een trail van 2 kilometer rond de monoliet, en omdat we beiden wat nood hadden aan beweging na het lang in de auto zitten hebben we die afgelopen. Het was leuk de rots van alle kanten te zien.

Na de wandeling geluncht op de parking. Bij het uit het park rijden even trager gereden bij de prairie dog village. Er zat een kolonie van 550 hondjes. Omdat het me tot nu toe nog niet gelukt was een hond te fotograferen die rechtop staat (ze doen het nochtans genoeg, maar net niet als ik mijn fototoestel bovenhaal), wilde ik nog eens proberen. Ik vind het zo'n schattige beesten. En ja hoor, deze waren duidelijk meer aan mensen gewoon en lieten zich graag in alle poses fotograferen. Eindelijk! :)



Onze route eindigde vandaag in Sheridan, nog 200 kilometer te gaan. We hebben afgewisseld bij het rijden, we waren beiden wat moe. Het hotel, de comfort inn, is nogmaals een meevaller. Rond 17u30 zijn we richting centrum gegaan, ook dat viel beter mee dan verwacht. De main street heeft wel charme. Op het eerste zicht leek het niet evident iets gezonds te vinden voor het avondeten. Wat rondrijden op basis van de gps-voorstellen leek ons enkel bij vette happen en fastfood (of beide) te brengen. Tot we op main street "fine dining" op de ruiten van een zaak zagen staan. Het bleek "Frackleton's" te heten. Het was behoorlijk druk, en er was een vrouw die na ons was die duidelijk geen zin had om te wachten. Ze stak zonder verpinken voor op ons, toen we er wat van zeiden en uitlegden dat wij eerder waren (en dat wist ze maar al te goed, ze was ons voorbij gelopen) maar het systeem van toewijzing niet zo begrepen, antwoordde ze kortaf dat we onze naam maar eerder hadden moeten doorgeven in plaats van te zitten wachten. Heel bizar, dit is de eerste keer dat ik zo'n botte Amerikaanse vrouw tegenkom. Meestal zijn ze net heel vriendelijk en behulpzaam, dus spijtig dat wij net die ene zuurpruim uit heel Wyoming moesten tegenkomen. Toen we aan de bar wilden gaan zitten wou zij óns nog tegenhouden omdat ze dacht dat wij voorstaken. Daar reageerden we beiden nogal fel op, respectievelijk "my god, we were just going to drink something at the bar" tot "jeezes, mens toch, doe normaal". Daar had ze niet van terug :).

Het eten was ongelooflijk lekker, beide gerechten. David nam de gnocchi met champignons en kip, ik de cannelloni met kip, ricotta, spinazie, overgoten met een rijke tomatensaus. Alles was vers gemaakt, de pasta was heerlijk al dente. Naar Amerikaanse normen hebben we zeer lang moeten wachten, iets meer dan een uur. Omdat ze dat zelf te lang vonden kregen we het dessert aangeboden. We hebben een overheerlijke chocoladetaart gedeeld, en de ober een mooie fooi gegeven als dank. We hebben echt weer geluk gehad in onze op-goed-geluk keuze, 15 en 13 dollar voor 2 kraakverse gerechten, je kan duurder en slechter af zijn in een keten...

28 augustus: Wall - Deadwood

De bikers stonden vanochtend om 8u klaar om in groep te vertrekken. Vanaf half acht was het een drukte van jewelste in het hotel. We zijn naar buiten gegaan om hen uit te wuiven, het was een leuke rij om te zien aanzetten. Nadat zij weg waren waren we nog alleen in het hotel, op 1 biker na die zich had overslapen :). Dus hadden we plaats zat aan de ontbijttafel. Dit keer geen pancakes gelukkig, maar gewoon toastbrood en confituur. Dat smaakte. David waagde zich nog aan een cheese omelet, die hij eerst koud opat. Dat zag er niet smakelijk uit, en dat kon ook kloppen, want er stond een microgolf naast. Niet dat het veel verschil maakte warm :).






Omdat we gisteren Badlands NP al hadden bezocht, hadden we vandaag een heel rustige dag. Een van mijn back-up voorstellen was de Minuteman Missile launch facility Center. Dat is een oude lanceerbasis van kernwapens ten tijde van de koude oorlog, waarvan je de een van de ondergrondse lanceringsruimten kon bezoeken. David was minder enthousiast erover, maar ik wilde het heel graag zien. Na zowat alle ondergrondse schuilkeldertours en restanten Muur in Berlijn te hebben gedaan en gezien vond ik het wel een leuk idee een ander aspect van de koude oorlog te bekijken. De tickets waren gelimiteerd tot 6 per tour, en je kon niet op voorhand reserveren, je moest gewoon je tickets gaan ophalen in het visitor center. We hadden een beetje pech, de eerste tour die we samen konden doen was pas om 13u, en het was nog maar 9u30. Of we konden opsplitsen, wat we dan maar hebben gedaan. David nam de Tour van 10u, ik die van 10u45.

De lanceerbasis lag op 4 mijl van het visitor center, waar een interessante korte inleiding was. Tijdens de tour van David heb ik die rustig kunnen doorlopen. Het is op zich surrealistisch, de hele wapenwedloop. Er was 1 informatiebord over de keren dat de wereld had kunnen vergaan omwille van foute meldingen, storingen en ongelukken met vliegtuigen met kernwapens aan boord. John Oliver had er eens een item over, door hier te staan werd het iets tastbaarder.

Om 10u45 was het mijn beurt dus. De toer duurde 30 minuten, bracht je naar de ontspanningsruimtes en controlepost bovengronds, en tenslotte diep onder de grond waar de missileers zaten. Die waren steeds met twee, en moesten elkaar ook constant in de gaten houden. Zo zou de wereld alvast niet vergaan door een "lone wolf". Verder leek het leven van een missileer ons oersaai: shiften van 24 uur onder de grond, wachtend op een bevel dat maar niet komt. Dus hielden ze zich bezig met het herhalen van hun procedures of studeerden ze om zich om te scholen tot een betere job bij de luchtmacht. Grote rampoefeningen waarbij de missileers niet op de hoogte waren dat het een oefening was konden niet uitgevoerd worden vanwege de explosieve materie waarmee ze werkten. De enige simulaties konden ze doen in het trainingscentrum, maar dan was het duidelijk dat het een oefening was. Haast alle missileers waren jonge twintigers trouwens, die met twee drukken op de knop een atoombom konden lanceren. Als Rusland eerst een bom zou afvuren, had de VS 30 minuten om te reageren. Dat is dan een raket terugvuren. Een koppel dat ook de toer meedeed woonde in de suburbs van Chicago, waar ze een ontmantelde Nike-basis hebben bezocht. Die stonden blijkbaar rond elke grote Amerikaanse stad als luchtafweer, en worden nu pas stilaan ontmanteld. Net zoals de Cold War ondergrondse toer in Berlijn vind ik dit soort rondleidingen razend interessant, zoveel voorbereiding voor iets wat uiteindelijk gelukkig nooit is voorgevallen.
Hoewel David dus niet zo enthousiast was voor de start, was hij dat des te meer erna. Gelukkig, want ik vond het zeer de moeite :).

Na de rondleiding reden we door naar Rapid City. We zijn even door het oude centrum gereden. Mooi, maar beiden vonden we het genoeg er doorgereden te hebben. Daarna boodschappen gedaan in de buitenwijken voor de lunch. Dicht bij de supermarkt was een heel mooi parkje met bloemen en bankjes. Daar hebben we onder een boom gepicknickt. De temperatuur was ondertussen al opgelopen tot 33 graden, dus wat schaduw was welgekomen.

Na de lunch was het nog een uurtje rijden naar Deadwood. Om 15u waren we al in het hotel. De Springhill suites dit keer, een modern hotel met wederom grote kamers. We besloten te fitnessen en erna te zwemmen. Rond 17u zijn we naar het centrum gereden en hebben er even rondgewandeld.

Deadwood is een oud gold rush stadje, en de main street heeft charmante gevels. Het is een verzameling van casino's en bars. Op straat reden nog een aantal hotrods rond. Net zoals we gisteren een dag te laat waren voor de goldwing parade in Wall, waren we vandaag een dag te laat voor de oldtimer parade in Deadwood. Hopelijk zijn we deze vakantie ook nog eens ergens op de juiste dag van een evenement :).




We hebben een uitstekende steak gegeten in een steak house dat deel uitmaakte van het Franklin hotel. En helemaal niet zo duur voor wat we hebben gegeten.

27 augustus: Custer - Wall

Vanochtend begon exact zoals gisteren: met pancakes. Alleen was de zon deze keer wel van de partij. Het beloofde om 8u al een warme dag te worden. Ideaal voor de herkansing van Mount Rushmore.

Dit keer namen we de snelste weg ernaartoe, dus niet meer via de Iron Mountain Road. Het hele complex is voorzien op een massa publiek, de parking stond goed leeg. Niet dat daar tijdens het bezoek wat van te merken was, het was gezellig druk. Een heel pak Amerikanen trekt hun beste T-shirt aan met zoveel mogelijk vlaggen en symbolen erop. De eerste aanblik vanaf de parking was al indrukwekkend, en naarmate we dichter kwamen werd het dat nog meer. De laatste zuilenrij droeg de vlaggen van alle staten, met hun respectievelijke toetredingsdatum tot de United States. Mount Rushmore was voor mij de reden om de reisroute tot in South Dakota te laten lopen, en ik ben toch blij dat ik het gezien heb.

 Na het bezoek was het nog redelijk vroeg, half elf. Gelukkig, want we hadden nog een trail in te halen :). We kozen voor de lovers leep trail, een tocht van 5 kilometer door een ander landschap dan gisteren. De trail startte aan het education center. Op de parking raakten we aan de praat met mensen uit Minessota, die met hun dochtertje op vakantie waren in de streek. Leuke babbel, zij waren eigenlijk van de Oostkust afkomstig, maar waren door zijn werk in Minessota beland. Lijkt me nogal een aanpassing, en dat vonden zij ook :). Het meisje deed ook aan rotsklimmen, dus zij zag onze tip om onze tocht van gisteren te doen al helemaal zitten.

Voor de start van de wandeling nog even onze kennis getest met Thomas, de park ranger. Hij deed een reeks stellingen, waarvan wij moesten zeggen of ze waar waren of niet. David dwong respect af, hij wist meer dan ik. Nu weten we toch ook weer dat de tanden van bevers tot 1 meter per jaar groeien (vandaar dat ze constant op boomstammen moeten knagen), dat er vroeger 250 miljoen bizons waren in Noord-Amerika, dat de moose de grootste hertachtige is in Noord-Amerika, dat er nog 2 wolven waren in het state park. En hij kon razendsnel zijn veters knopen (maar wilde ons niet verklappen hoe).

De trail: het eerste stuk was best pittig, in geen tijd hadden we heel wat hoogte gewonnen. Aan het hoogste punt hadden we weer een prachtig zicht op de omgeving. David wilde eerst niet mee het laatste stuk klimmen, maar was achteraf toch blij dat ik hem heb overtuigd :). De afdaling bracht ons naar een riviertje, dat we meerdere keren moesten oversteken. Na anderhalf uur waren we terug aan het vertrekpunt, weeral niet slecht voor een trail waar ze 2-3 uur hadden voor geschat.

Het was een mooie trail om te wandelen, totaal anders dan gisteren, minder hoog, zodat we twee verschillende stukjes natuur van het park hebben gezien.

Na de trail gepicknickt op een bankje, en dan terug de weg op naar Wall, voor Badlands NP. De weg ernaartoe was minder spectaculair, we zaten in geen tijd weer in weidse vlaktes met weinig te beleven. Onderweg, op de rand met Badlands, zagen we een coyote, toch zeldzaam om te zien. Hij was te schichtig om er een foto van te kunnen nemen.

Het hotel vandaag is een Super 8. Op de parking was het een invasie van Goldwings. Het volk leek op het eerste zicht ruig, maar als je twee keer keek viel dat reuze mee. De helft ervan zijn veredelde driewielers, al zullen zij dat niet graag horen.

Omdat het nog maar 17u was stelde David voor om toch al een stuk van Badlands te doen, bij valavond zou dat misschien nog mooier zijn. Dat was een topideetje, het stond ook als tip in het Badlands-krantje. Badlands is meer een rijpark, maar het is er daarom niet minder indrukwekkend om. De uitkijkpunten zijn spectaculair. Al was David wat moe en vond hij het wat vermoeiend dat ik ze allemaal wilde doen :). We hebben heel mooie foto's kunnen maken.

Rond 20u waren we terug in Wall, waar verder niet zoveel te beleven valt. Ons avondeten namen we dan maar in de Subway, met een meatbal marinara broodje lijkt het bijna alsof je echt warm eet.

Bij terugkomst in het hotel bleek er nog een goldwing parade te zijn. We hadden eerst niet door vanwaar al dat getoeter kwam. Toen we het zagen zijn we onmiddellijk naar buiten gegaan, we konden nog net de laatste neonverlichte exemplaren zien passeren en wat snoep rapen die motards naar de mensen gooiden. De laatste had een megagrote Amerikaanse vlag achteraan hangen natuurlijk. Navraag leerde ons dat die parade eigenlijk gisteren had moeten doorgaan, maar dat ze uitgeregend waren. Spijtig dat we dat niet wisten. Het verklaart ineens ook waarom Wall overspoeld was door motards.