Zaterdag 4 oktober: Ushuaia

Zaterdag 4 oktober: Ushuaia

Wat een gevulde fantastische (koude) dag! Starten deden we met - hoe kan het ook anders - ontbijt in het hotel. Het was de afgelopen dagen al goed, deze overtrof het nog net dat ietsje meer, met nog een extra uitgebreide kaart eieren en pannenkoeken en wafels. 

De gids kwam ons om 8u20 ophalen, Santiago vandaag. Hij reed zoals zijn collega Mathias van gisteren in een Toyota 4x4, die het geluid maakte van een ambulance, t is te zeggen, met iets in zijn ophanging. Het leek alsof er de hele tijd hulpdiensten in ons zog reden, nog zo veilig ;). 

15 minuten later stopten we aan het hotel van Pierre, een Zwitserse man die alleen reisde, en ook deze trip had geboekt. Hij was best sympathiek en had zo de goede mix van afstand houden en toch tegelijk sociaal zijn :). Hij vertrok op de middag voor een 4-daagse cruise, maar wel eentje die niet zo decadent is als wat je je voorstelt bij cruises. Het zou me ook nog wat zeggen, ik ga het eens opzoeken, maar pas na de vakantie ;). 

We gingen via Route 3, de route die stopt op het meest zuidelijk met de auto bereikbare punt, het nationaal park Tierra del Fuego binnen. In dit park eindigt de route ook. De eerste stop was aan Lago Roca, waar we een korte wandeling van 3km maakten, halverwege opgevrolijkt door koffie/thee met beenharde koekjes. 

Santiago wist veel, en wilde dat ook graag met ons delen. Over de bergen, planten, bomen, wildlife (niet veel, en al zeker geen gevaarlijke). Hij had een interessant verhaal over de bevers, die hier naartoe geïmporteerd zijn. Men had namelijk gedacht die te kunnen kweken voor hun vacht, net zoals dat destijds in Canada ook gebeurde, alleen was het klimaat hier te mild (daar wil ik nog wel een boom over opzetten, maar goed, voor bevers was het klimaat dus te mild ;)). Door het mildere klimaat werd hun vacht echter minder dik, waardoor het niet interessant was om ze daarvoor te slachten. Dus werden ze in leven gelaten en hadden de bevers vrij spel. Bevers maken dammen, ook ter bescherming van natuurlijke vijanden. Wat die bevers echter niet weten (en iemand zou hen dat toch eens moeten duidelijk maken ;)) is dat ze in Ushuaia eigenlijk helemaal geen vijanden hebben, dus is heel dat dambouwen redelijk nutteloos. En bovendien nog schadelijk voor de natuur. Gevolg: veel te veel bevers, die bomen blijven aanvreten voor hun dammen…

Vervolgens ging het naar het echte eindpunt van de Route 3, ook zo aangegeven door een bord. Voor ons was het wel speciaal, omdat we nu zowel in het noorden ter hoogte van Fairbanks hebben gestaan, als nu zowel in het Zuiden. In principe kan je die hele route afrijden, als je 17.000 km ziet zitten natuurlijk. Santiago liep hier een deel met ons mee, om vervolgens terug te keren naar de auto, zodat hij ons kon komen ophalen op het eindpunt van deze wandeling. Goed geregeld. 

Vier uur later zat onze excursie erop, zetten we Pierre terug af aan zijn hotel, en werden wij bij de pier afgezet. We hadden nog ruim anderhalf uur om te lunchen, voor de boot vertrok voor de volgend excursie. Dat klinkt vermoeiend, maar was het eigenlijk niet ;). We volgden de suggestie van Santiago en gingen naar Ramos Generales El Almacén. Authentiek interieur, met voor David de gevulde pasta met lam, voor mij een groot stuk rob met groenten. En terwijl ik even niet aan het opletten was bestelde David er nog een appeltaart bij. De desserts waren gigantisch, van de meeste kon ik gemakkelijk 3 dagen eten. Dan was dat appeltaartje nog het minst grote van alles.

Klokslag 15u vertrokken we met de boot, we zouden naar een vuurtoren varen, en onderweg ook nog een korte wandeling doen op een onbewoond eiland. Juan, de gids van deze tour, wist eveneens heel veel, en wilde dat ook heel graag met ons delen. De nadruk lag op de geografische ligging van Ushuaia, de kunstmatige grens (die een meridiaan volgt) met Chili, de verschillende gebergtes,…

Juan raadde ons ook aan alles aan te doen wat we van kledij mee hadden, want dat het koud zou zijn. Dat was niet gelogen. Het is vooral de wind die het ijzig maakt, want op zich is 7 graden nu niet ijskoud. En toch voelde het zo.

David was niet te houden, van zodra Juan had verteld dat we het bovendek op konden, was hij al vertrokken (zelfs al was dat in het midden van de uitleg ;)). Ik wilde aan het begin van de trip niet té hoogmoedig gaan doen, dus bleef ik binnen zitten om dan misschien later toch even naar buiten te gaan. 

Varend op dit “kanaal” werd het duidelijk: dit zou mooi worden, het landschap is nu niet bepaald vervelend. Enerzijds de hogere en spitsere toppen van de Argentijnse bergen, aan de andere kant die meer glooiende bergen van Chili. Juan had verder geen kwaad woord over Chili te vertellen, het was eerder een neutrale vergelijking van A met B (of C, in dit geval eerder toepasselijk ;)). 

Halverwege de 4 uur (dat is effectief na 2 uur varen ;)) kwamen we aan bij waar het allemaal om te doen was: een vuurtoren met eronder slapende (stinkende) zeeleeeuwen. Rond dat eiland waren we niet alleen, zeker niet. Er cirkelden grote catamarans en andere boten rond. Maar de onze was kleiner, waardoor we toch dichter konden varen dan de andere. Dat was het toffe eraan, de kapitein was er zo behendig in dat hij ons haast aan de over kon stationeren. Het was echt de moeite, én we hadden geluk, want tussen al die roepende en stinkende zeeleeuwen was er zowaar ook een zee-olifant. Dat is eerder uitzonderlijk, vertelde Juan ons. Nu ja, als hij het ons niet had gezegd, dan hadden wij gewoon naar een “heel grote zeeleeuw” staan kijken ;). Dat beest verschilde niet zoveel van een zeeleeuw, alleen was hij 4 keer zo groot. Een erg groot en lomp dier eigenlijk. 

Na toch een dik half uur rond dat eiland dobberen ging het terug naar af. Doordat we nu tegenwind hadden, was de zee een stuk ruiger geworden, met golven die tot ver boven de kabine heen kwamen. De paar waaghalzen die in deze omstandigheden nog op het dek stonden, waren nu wel ineens gezegd met een pak zeewater. 

Na nog een laatste stop langs het onbewoond eiland, waar we stopten omwille van de speciale vegetatie rond rotsen, die met slechts 1 mm per jaar groeit. Je mocht eraan komen, maar ze niet vertrappelen. In tegenstelling tot wat je zou verwachten, waren die bulten erg hard, en. volgens Juan was dat nodig om tegen de wind en ruige omstandigheden te kunnen (ze hebben rostsen, wind en koud weer nodig, ideaal ;)).

Tegen 18.45 waren we terug in de haven. Het einde van een prachtige en gevarieerde dag, maar ook eentje waardoor we toch even moesten bij warmen in het hotel. 

Voor het avondeten gingen we langs bij één van de suggesties van Juan: La Cantina de Freddy. David koos de zwarte merluza (ik moet hem gezien mijn nickname ook zeker nog eens bestellen ;)), een specialiteit van de streek, ik ging voor de risotto met seafood). Lekker was het wel, maar wel al een pak minder goedkoop dan in Buenos Aires.

Restte ons nog een Uber te nemen tot ons hotel, op te warmen en dit verslag te schrijven ;). 

Morgen is een “vrije dag”, we gaan de trail doen naar Esmeralda Lake, een op papier “gemiddelde” route van 9km. Maar eerst slapen, en dat iets langer dan vanochtend :).

Argentijnse toppen

Groene bulten 

Van gratis koekjes word ik blij 

Lunch time

Schooien voor churros 

Ook op vakantie ziet David toekomstige werkjes voor mij: dit maken voor thuis (makkelijk volgens hem  ;))

Vrijdag 3 oktober: Buenos Aires - Ushuaia

Vrijdag 3 oktober: Buenos Aires - Ushuaia

Vandaag is een reisdag en begint het écht (of t is te zeggen: Argentinië buiten Buenos Aires dan ;)). Eerst goed ontbeten, waarna dezelfde taxichauffeur van eergisteren ons kwam ophalen. Hij zwaaide al als hij kwam aangereden. Het was wel fijn hem terug te hebben, het is een erg vriendelijke en charmante man. Hij kon zijn job als chauffeur best combineren met gidsen als hij dat zou willen, want bij grote gebouwen vertelde hij ons wat we zagen. Toen ik dan zei dat we de Plaza Bélgica hadden bezocht gisteren, maakte hij prompt een klein omwegje om ons de andere ambassades in de buurt te tonen: Portugal, Spanje, Griekenland, Polen,… Maar geen spoor van Nederland. Die bleken in een andere wijk te zitten, een minder dure, samen met Duitsland ;).

Relaxt op tijd afgezet aan de lokale luchthaven (Jorge Newberry), voor onze 3 uur durende vlucht naar Ushuaia. We kijken beiden erg uit naar dit deel van de vakantie, “the end of the world” zoals iedereen hier ook zegt, en naar wat minder lenteweer: eerder 8 graden, met kans op buien. Sowieso hadden we 2 dagen topweer in Buenos Aires, 22 graden en een strakblauwe lucht, dat was vandaag ook alvast al anders, met een bewolkte half mistige dag.

(Later meer voor het vervolg van deze reisdag).  

Toevoegingen 4 oktober:

Rustige vlucht gehad, en 3 uur later waren we er dan, “El fin del mundo”. Het is de laatste stad voor de Zuidpool, met 80.000 inwoners en nog 1000 km verwijderd van Antarctica. Eens aangekomen in het hotel, het Arakur Resort, viel een intense moeheid over me. Eentje die resulteerde in comateus slapen al vanaf 21.30. Het hotel zelf ligt op een heuvel die uitkijkt over Ushuaia, het is wel prachtig qua locatie. Enig nadeel is dat het toch een 7km verwijder is van het centrum van Ushuaia. Dat betekent dat we aangewezen zijn op de shuttlebus, of op taxi’s. Dat zien we morgen dan wel, voor vanavond gingen we lekker makkelijk in het hotel zelf eten. David ging voor een steak, ik voor kip met wokgroenten (opnieuw: enkel dat kreeg ik ;)). Wel genoeg op zich, en best lekker. Zoals eerder gezegd verviel ik daarna in comateus slapen ;).

Nog een laatste blik over Buenos Aires

Idem, in de taxi ;)

Donderdag 2 oktober: Buenos Aires

Donderdag 2 oktober: Buenos Aires

Vandaag begon het misschien pas écht écht: de eerste volledige dag in Buenos Aires. En het was een pittige dag, met 24.000 stappen, maar ook met een heel interessante gegidste rondleiding én een ontmoeting met Juan, die de hele reis voor ons in elkaar heeft gestoken.

De ochtend begon rustig, met redelijk vroeg wakker zijn, en rustig ontbijten. David had schrik de wandeling tussen 11u en 15u niet goed door te komen, dus was het van cruciaal belang een goede eerste laag te leggen. Rond 9u waren we klaar met ontbijten, dat gaf ons nog 2 uur de tijd om alvast zelf eens op verkenning te gaan richting de Plaza Bélgica, aangegeven door onze taxichauffeur gisteren van de luchthaven. Onderweg was het van park naar park, een fraai calesthenics park, het park van Uruguay, het park van Chili, om dan bij een pietluttig, maar wel erg mooi park van België uit te komen, de plaza Bélgica dus. De grootte van het park kan je op zich symbolisch beschouwen, we zijn als land tenslotte ook niet groot, maar toch belangrijk genoeg om hier een heus park te hebben ;). In dat parkje stond een beeld ter ere van koningin Astrid. Daar moesten we toch 2 keer goed naar kijken: ik heb op school geleerd dat koningin Astrid werd gezien als één van de mooiste vrouwen van haar tijd, aanbeden door de hele Belgische natie omwille van haar elegantie en schoonheid. Die schoolboeken zijn duidelijk niet tot hier geraakt, want simultaan kwamen we tot de vaststelling:  “Dat lijkt eerder een boerin”. Jammer jammer, maar goed, al lang blij dat we een park hebben dus ;). Eén blok verderop was ook de Belgische ambassade, even thuiskomen in een miljoenenstad. 

Het valt ook op dat hier enorm veel honden leven, overal zie je dog walkers met minstens een hond of 8 aan hun lijnen. Dat gaat vaak goed, tot het spannend wordt als er een andere dog walker met nog eens 8 honden passeert. 

Klokslag 11u begonnen we aan de rondleiding met Sandra, de gids van vandaag. Los van alle prachtige gebouwen was het ook fijn 4 uur een privé gids te hebben, aan wie je gewoon alles kon vragen wat in je opkwam over de stad of Argentinië. David vond dat ik daarin zo ver ging dat hij me een slijmbal van de lerares vond en vragen stelde a la Tom Waes, maar daar kan ik wel mee leven ;). We startten op de plaza de Mayo, waar het Casa Rosada zich bevindt. Dat is het kantoor van de president, die er vandaag niet was blijkbaar. Daartegenover was het monument van 25 mei (1810), de revolutie die leidde tot de onafhankelijkheid van Argentinië van de Spanjaarden. Interessant waren de afbeeldingen van de witte hoofddoeken, het symbool van de “Dwaze Moeders”, het vreedzame protest van de moeders wiens kinderen werden opgepakt en vermist werden tijdens de dictatuur van 1976 tot 1983. Dat vond ik best interessant om over door te vragen, hoe dat bijvoorbeeld door Sandra en de gemiddelde Argentijn werd ervaren. Zij herinnerde zich als kind dat haar tante vertelde dat er iemand uit diens omgeving ineens verdween, en hoe dat op haar indruk had gemaakt als in de vrees dat bijvoorbeeld net zo goed haar moeder plots zou kunnen verdwijnen. Dat zijn zaken uit een best recent verleden en waarvan ik flarden meekreeg als kind, dat vind ik er zo fascinerend aan. Heftig is het wel. Ook het verhaal over zwangere vrouwen die werden opgepakt, bevielen in gevangenschap, waarna de kinderen werden afgenomen en werden “weg” geadopteerd. Daar bestaan nu programma’s voor om mensen die twijfel hebben over hun afkomst kunnen geholpen worden om die te achterhalen. Tot op heden is er weet van 135 dergelijke gevallen.

Vervolgens ging het naar een kerk die van buitenaf eerder een beursgebouw of een operagebouw leek. Volgend interessant weetje is dat de meeste Argentijnen niet zo praktiserend katholiek zijn, iets wat we wel hadden verwacht op één of andere manier.

De volgende stop was de obelisk, in 30 dagen gebouwd (ja, dat vond ik indrukwekkend, David moest lachen om mijn enthousiasme daaromtrent ;)) en alle gebouwen rond de  Plaza Lavalle (Theatro Colon, het congres, het gerechtsgebouw). Allemaal indrukwekkende gebouwen die best wel aan New York doen denken, qua omvang en statigheid. 

Net voor de Barolo building zag ook Sandra dat David nood had aan eten. Ik had dat ook wel gemerkt, maar vond dat hij nog best 2 uur op zijn tanden kon bijten ;). Gelukkig voor hem was er net op de hoek een typische zaak met empanadas. We namen er 4, 2 voor hem, eentje voor mij en Sandra. Erg lekker, en efficiënt om de hongerklop te boven te komen. Je zag David opkikkeren.

Daarna ging het naar het congres, waar een vreedzame betoging aan de gang was. Dat gebeurt meer en meer de laatste jaren, tegen het beleid vooral. Als dat het geval is, zoals vandaag, dan worden de permanente dranghekkens volledig afgesloten waardoor je niet meer rond het gebouw kan lopen. Sandra had het ook over de lerarenlonen die bijvoorbeeld niet waren meegestegen, waardoor veel leraren het best lastig gekregen hebben als het hun enige beroep is. Zelf geeft ze ook les, aan de hogeschool voor toerisme, maar slechts 1 vak, en eerder uit passie, dan dat het dus goed verdient.

Eindigen deden we in het kerkhof van Recoleta, aan ons hotel. Het is een indrukwekkende aaneenschakeling van mausolea, waarvan er toch minstens de helft aan het verloederen is of niet goed onderhouden wordt. Sandra vertelde ook dat veel van die mausolea verkocht werden “voor de eeuwigheid”, in de veronderstelling dat dat ook zo was. Maar soms houden families op te bestaan, of wordt het zo verre familie dat onderhoud geen prioriteit is, waardoor er dus best wat graven staan te verkommeren. In sommige van die “huisjes” zie je dan ook de kisten gewoon opgestapeld liggen, mysterieuze trappen naar kelders waar nog meer kisten liggen, want in sé wordt er niet echt begraven, enkel “opgeslagen” om het oneerbiedig te zeggen. De houten kisten zijn trouwens ook maar een “schelp”, de lichamen zelf zitten in een afgesloten metalen kist. 

Na dit bezoek eindigde de toer met Sandra. We namen afscheid en gingen laat lunchen bij het restaurant op de hoek dat ze had aanbevolen: Rida. Ik nam gegrilde kip met citroen (en ik kreeg ook enkel dat, al was ik er heel blij mee), David nam tong “in de boter gebakken”. Dat klopte, maar ze hadden er ook een korstje mee rond gebakken, eerder een fish stick. Hij kreeg er puree bij, en had ook nog spinazie erbij besteld me kaas. Goed vullend comfort food. 

Dat was nodig, want we (of t is te zeggen, ik) was nog niet uitgewandeld. We namen een Uber naar de wijk Palermo, een wijk met een heel andere vibe. Het was een aaneenschakeling van leuke koffiezaakjes, restaurants, een hele eetboulevard bijna. Na nog een stop in de botanische tuin namen we terug een Uber naar het hotel. 

Tegen 20u kwam Juan even goeiedag zeggen. Het was echt fijn hem in het echt te ontmoeten, er is tenslotte de laatste maanden best wat over en weer gechat. Het is een klein reisbureau met 3, wat het nog persoonlijker maakt. Op het einde van de vakantie komt hij ook nog eens langs om de reis te doorlopen.

Restte ons enkel nog het avondeten, op deze intensieve dag. Gezien we niet zoveel fut meer hadden, besloten we in het hotel te blijven. Het restaurant staat tenslotte ook vaak vermeld in tips voor Buenos Aires. Het begon alvast goed: ons aperitief - 2 procescco - was aangeboden door de barman/ober. Diezelfde man bediende ons ook in het restaurant. We hebben lang moeten wachten op onze gerechten, kip met patatjes en een salade met avocado en garnalen, er was iets mis gegaan met onze bestelling. Dat werd ook niet ontkend, we kregen als zoenoffer kuipen met wijn met gratis refill (al sloegen we dat laatste af). Het was het wachten waard, ook al waren we erna helemaal op.

Op het moment van dit schrijven zitten we op het vliegtuig naar Ushuaia. Dit relaas is er gisteren dus maar deels nog van gekomen.

De foto’s van Buenos Aires, blij dat we op het einde van de vakantie nog 1 volle dag hier hebben.

90 euro in Argentijnse peso’s, je voelt je wel rijk zo

Uitwandelen in de botanische tuin

Botanische tuin bis

Volg het ijsje

De fish stick ontleden

Recoleta 

Graf van een jonge turnster (een van de laatste die is toegevoegd op het kerkhof)

Vreedzaam protest

“Nunca mas”, de legendarische laatste woorden van de rechter van de processen na de dictatuur

Barolo-gebouw (net na de empanada’s)

Deze obelisk werd in 30 dagen gebouwd (indrukwekkend toch he ;)?)

Plaza de Mayo, voor het casa rosada

Casa Rosada

David en de gids

Belgische ambassade 

Rubberbomen, met hun indrukwekkende stammen

Uitsloven bij de calesthenics

Typische schoolbus

Plaza Belgica met boerin Astrid

Woensdag 1 oktober: Buenos Aires

Woensdag 1 oktober: Buenos Aires

Na een lange vlucht waarvan we het positieve zullen proberen onthouden: stil en vlot (en dan vergeten we hopelijk op termijn de erbarmelijke service van ITA Airways, en een kapotte stoel). In tegenstelling tot onze laatste ervaringen in de VS voel je je hier als toerist iets meer welkom: vriendelijke man bij de paspoortcontrole, er kon zelfs een grapje vanaf, en vooral: in 2 minuten waren we het land binnen, het was bijna doorlopen naar de bagage. Die ook al op de band lag, razendsnel.

De transfer was ook al geregeld door Juan van Evaneos, en toen we aankwamen in het hotel bleek ook onze grote kamer al klaar te zijn. Dat is allemaal wel erg relax. Onze eerste indrukken zijn alvast erg positief: vriendelijke mensen, behulpzaam en met een mix van Engels en mijn school-Spaans komen we er wel om elkaar te verstaan.

Gezien we morgen pas een gegidste rondleiding hebben in de stad, is vandaag relatief een rustige dag. Relatief, want hoe dan ook is een stad verkennen vermoeiend.

David was al vanaf de luchthaven enkel vragen aan het stellen over het eten, hoe en wat en vooral wanneer, dat ik de boodschap begreep: zo snel mogelijk eten zoeken.

Ons hotel ligt in La Recoleta, een toffe wijk met - gelukkig maar - veel eetmogelijkheden op wandelafstand van het hotel. We vonden lunch bij Panera Rosa, een lekkere wrap en toast avocado/kip. Met een gevulde maag begonnen we te stappen, op zoek naar peso’s ook. Dat blijkt volgens Evaneos - en ChatGPT - toch het beste te wisselen via Western Union, of via mannetjes die je aanspreken op straat (illegaal, maar het wordt gedoogd, en met een kans dat je er toch wordt opgelegd). Die geven je zomaar eventjes tot 50% meer peso’s dan een gewone bank. En zo hebben we uiteindelijk een heel goeie deal gedaan met Western Union voor het omwisselen van een deel van onze euro’s. Het was een test, morgen wisselen we vrolijk verder ;).

Ook al is de dag lang voor ons vandaag, het voelt alvast niet zo (of tenminste, dan spreek ik voor mezelf, David heeft het al een uur of 2 lastig (21.08 plaatselijke tijd op het moment dat ik dit schrijf)). Toen ik zonet zei dat ik het nog een uur wil uithouden, zei hij “Is goed jong, veel succes daarmee” ;).

Voor het avondeten hadden we echt een voltreffer: Winston’s Club. Beneden tapa’s, boven een volwaardig 5-gangenmenu. Er was ook een liveband jazz vanaf 21u, die hebben we net niet gehaald ;). De tapa’s, onder andere empanada’s, lam met bloemkoolpuree, foccaccia’s met olijven én de topper die we 2 keer bestelden, bloedworst met stukjes appel. En elk een glas wijn. Met heel attente bediening. De lat is hoog gelegd voor de rest van de vakantie alvast.

Morgen komt onze stadsgids Sandra ons oppikken aan het hotel om 11u, ideaal. Dat geeft ons de tijd om rustig bij te slapen, en in het geval van David, om genoeg te eten om de cruciale etensuren tussen 11 en 15u goed door te komen. Eten, hoeveel en wanneer, het gaat duidelijk een thema worden deze vakantie.

Na wat eten kikker je terug op

Back to the 50’s

Mooi gebouw, morgen weten we hopelijk hetwelk ;)

Winston’s Bar

Dinsdag 30 september: Schiphol - Buenos Aires

Dinsdag 30 september: Schiphol - Buenos Aires

Gelukkig is dit een foto van gisteren, anders waren we niet eens op tijd in Schiphol geraakt vandaag ;). Gisteren heeft de aandrijving van mijn auto het dus (hopelijk tijdelijk) opgegeven en moest hij op de E40 in Beernem weggetakeld worden. Met een pak nieuwe inzichten over wie nu bevoegd is om je van de snelweg te slepen en over de onhandigheden van je telefoon als autosleutel in geval van panne. 

Hoe onhandig het ook was, toch erg blij dat het niet vandaag gebeurd is dus en dat we met Davids auto volgeladen en zonder technische mankementen naar de luchthaven konden rijden. Ik vond het vlot, al zei passagier David halverwege “Nederland schiet toch nooit op he, wat is dat nu, 100 per uur!”. 

Het is verder - nu we aan het wachten zijn op onze vertraagde vlucht van Rome naar Buenos Aires, ook nog het moment voor nog meer nieuwe inzichten:

• Een pizza met nutella is overheerlijk
• In het land van de Aperol is een vertraging niet eens zo erg
• Onze aankomende vlucht gaat 14u duren. Dat begint nu te dagen dat het érg lang is. Gelukkig worden we morgen gewoon opgehaald aan de luchthaven en zijn we de rest van de dag “vrij”.