Maandag 23 mei: Soldotna - Talkeetna

Een echte rijdag vandaag. We hebben het gevoel het echte Alaska in te trekken nu we richting Denali gaan. 

Vanochtend heb ik nog 2u gefietst alvorens de fiets in te leveren. Geen geslaagde lus, de route ging langs een privé-weg, waardoor ik moest terugkeren. Maar wel een singletrack op het eind. Ik had schrik zo vroeg op de ochtend van elanden en beren (en ook van slechte mensen ;)), maar uiteindelijk was het leeg.

Om 10u begonnen we aan onze rit, langs terug mooier wordend landschap, en over Anchorage. Om tegen 16u aan te komen in Talkeetna. Een apart dorpje met een even aparte sfeer, David vindt het een extreem hippe nederzetting. Maar gelukkig goedkoper dan we tot nu toe gewend waren, ook eens aangenaam.

Straks nog naar onze cottage, die op een kwartier van het stadje ligt. Eerst pizza eten met rendier en wijn uit blik, njammie :).

Samenvattend door David: een oersaaie dag ;).

De cottage voor de komende 2 dagen is erg schattig. Bij het aanrijden was mijn naam aan de deur gezet, en hebben we een hele cabin voor ons alleen in een rustige gravelstraat. 

Paraderondje op de parking vanochtend ;)

Californische "champagne"

Zondag 22 mei: Soldotna

Een gesplitste ochtend vandaag. Na het ontbijt ging ik fietsen, David ging terug naar zijn walhalla in de stad: Sportsman's. Hij kocht er wat schietschijven (alles is beter dan de schrijfster van dit blog ;)), en iets om geweren mee te kuisen (geen idee, maar t ziet er professioneel uit). 

Mijn fietstocht was leuk, afgezien van een 5km was er steeds een apart fietspad, ver van de hoofdbaan af. Want die 5km was even verstand op nul, met enkel een fietspad op eigenlijk de pechstrook en zwaar vervoer dat je aan 90km/u voorbijraast. Die weg ga ik morgen vermijden. De route ging naar Kenai, verder ook niet echt een interessant stadje, maar wel met een vliegveld. Daarna ging het terug naar Soldotna, met wat hellingetjes. Exact 2 uur later was ik terug aan het hotel. 

Veilige fietspaden

Kenai airport

Niet gecrasht ;)

Na de lunch op de kamer gingen we rijden, op weg naar Happy Valley. Dat klonk interessant van naam, en leek aan een inham te liggen van de oceaan, en was een uur rijden. Er was niet zoveel om te wandelen onderweg en ook al niet in Soldotna, dus was dit het alternatief. De weg ernaartoe was "gewoon", niet veel te melden. We stopten bij Ninilchik, het eerste echte dorp op de weg. Het oude dorp was erg ruig, triest en half verlaten. En het lag aan wat volgens David "Het lelijkste strand dat hij ooit gezien heeft"-strand. De bergrug erachter maakt veel goed, maar verder was het leeg. 

Ninilchik

Verderop op de hoofdweg was een koffiezaakje, The Buzz. De man was erg vriendelijk en vroeg ons wat onze plannen waren. Toen we meldden dat dat Happy Valley was, zei hij ons dat daar geen klap te beleven viel. Daar konden we ons wel iets bij voorstellen. De zee hadden we nu al gezien, op zich was de rit al geslaagd. Hij raadde ons aan, als we dan toch geen plannen hadden, dat we dan beter de Oil Well Road konden doen. Daar was kans op beren, en op elanden met jongen. Hij vertelde dat de jongen elk moment geboren zijn, en dat ze nog schattig wankel op hun poten staan. Dan deden we dat maar. De weg was de moeite, en net toen we terug op de hoofdweg waren, zagen we dan toch waar we het voor deden: een eland met wankel jong. Erg schattig inderdaad. De foto's trekken op niets, maar ik vermoed dat we nog genoeg elanden gaan zien op de weg.

Oil Well Road

Vandaar reden we terug naar Soldotna, een dik uurtje. Omdat David nog niet veel bewogen had en graag wilde wandelen, keerden we terug naar het Kenai Wildlife Refuge. Daar was een trail die we gisteren niet hadden gewandeld, van 3,2km. Het visitor center was net gesloten, maar Bill, de vrijwilliger van dienst, zag ons aan het begin van de trail staan en wilde ons - zeker nadat hij wist dat we van België waren - ons nog even rondleiden in een verplaatste cabin en gaf ons een korte geschiedenis van het refuge. Echt vriendelijk, en nog interessant ook. Om 17u17 vertrokken we voor de wandeling, mooi pad, en fijn dat we toch een uurtje hebben kunnen wandelen.

Het avondeten is sober, zelfgemaakte mozarella met tomaatbroodjes en een glas wijn. Nu, als het van David afhing, dan was daar een cheeseburger, bacon beans en mayonnaise-aardappelsalade bijgekomen. Hij had honger, en dan is blijkbaar alles goed ;). Beetje goedmaken ook van de droge zalm van gisteren ;). Want hoewel de eigenaar dus wild was van zijn eigen restaurant, memorabel was het niet (of memorabel duur, dat wel). We kunnen verder niet klagen van hem, hij heeft er alles aan gedaan David nog op een vistocht te krijgen vandaag, maar om 7u aan een boot staan voor een hele dag vissen was voor David van het goede teveel. 

Morgen verlaten we Soldotna, en gaan we naar Talkeetna. Dat lijkt op elkaar, maar ligt 5 uur rijden van elkaar ;). Ik ga morgenvroeg nog het maximale uit mijn fiets halen en nog even een tochtje doen voordat ik hem moet inleveren. We denken rond 10u te kunnen vertrekken.

Zaterdag 21 mei: Seward - Soldotna

Een rustige rijdag vandaag. Eerst nog een laatste keer ontbijt halen in de drive through, beiden ei met kaas, en voor David nog een extra calorierijke hap die er van mijn perspectief niet te eten uitzag. Het was iets met korsten brood en een dikke witte saus met vlees door. Het leek blijkbaar wel eetbaar te zijn en best lekker, ik nam het voor waar aan en liet David van de hele portie genieten ;).

Dit was het dan voor Seward, een leuke eerste echte stop in Alaska, op naar Soldotna. Terwijl ik reed, zocht David naar dingen te doen ter plaatse of langs de weg. We passeerden 2 kleine dorpjes langs de weg met elk 3 straten. Onderweg passeerden we ook immense oppervlakten die door een bosbrand in 2014 waren verwoest. Dat triest landschap leek maar door te gaan. Een 2 uur later kwamen we aan in Soldotna, een relatief grote stad in vergelijking met Seward. Ondertussen kwam David erachter dat er niet zo erg veel te doen was in Soldotna, behalve het national wildlife refuge en misschien vissen (voor hem dan toch). Het hotel bleek ook op de hoofdweg te liggen, en is wel een totaal andere sfeer dan gisteren. 

We reden eerst door naar het wildlife refuge, waar je een korte wandeling kon doen naar een meer. Best mooi. In het visitor center stond een opgezette grizly, die willen we dus niet tegenkomen als hij niet is opgezet ;). Het was weer een herinnering dat we bear spray moesten kopen, in Seward mochten we die van het hotel gebruiken, maar die waren we nu dus terug kwijt.

Daarna ging het naar een fietsenverhuur, waar ik een MTB voor 2 dagen huurde. David liet de huur aan zich voorbijgaan, dus zal ik morgen en maandag alleen fietsen. We stonden snel buiten met een coole Trek, maar die kon natuurlijk niet mee in de koffer. Dus reed ik alvast naar het hotel met de fiets terug, en David met de auto. Ik kijk er wel naar uit, fietsen in Alaska, we zien wel hoezeer het meevalt. Het zullen sowieso korte tochtjes worden van max 2 uur, zodat we nog genoeg samen kunnen doen. 

Voor inchecken was het nog wat te vroeg, maar ze wilden dat toch al voor ons doen. De eigenaar leek op het eerste zicht nors, maar was dat uiteindelijk totaal niet als hij begon te babbelen :). Hij gaf David 2 adressen mee om te vissen, maar jammer genoeg is er morgen geen plaats meer bij beide... 

Voor de rest hadden we niet veel plannen, wat inkopen doen, bear spray zoeken, veel pillen kopen tegen reisziekte (wat de man van Walgreens deed vermoeden dat we gingen vissen :)), en gestopt bij Sportman's voor bear spray. Daar hadden ze een hele rayon van, net zoals van alles wat maar met outdoor te maken heeft. Wat een winkel, we keken onze ogen uit. David nog meer, want hun collectie wapens en alles wat ermee gerelateerd is, is ongelooflijk. Rayons vol kogels, koffers, schietschijven, gehoorbescherming,... Als je het daar niet vindt, bestaat het waarschijnlijk niet...

De hotelkamer is erg groot, en er is terug TV (al hebben we dat niet gemist), maar het uitzicht is niet hetzelfde als de afgelopen dagen ;). We kijken uit op alle badkuipen die afgedankt zijn doorheen de jaren in het hotel. Dat is wel apart, want je kan zien dat er modekleuren zijn geweest die je nu niet meer vindt ;). 

Straks eten in het restaurant naast het hotel, iets met "Catch", de eigenaar was alvast erg enthousiast over het restaurant (ha ja...). Binnen 9 minuten gaan we naar de bar.

Het uitzicht vandaag, vs...

Het uitzicht gisteren...

Vrijdag 20 mei: Seward

Vandaag was een geslaagde wandeldag met: een poging tot wandeling tot aan de gletsjer, de kortste wandeling ooit (nog een geluk dat we onze wandelschoenen toch al aanhadden), en een wandeling van anderhalf uur waarbij we het eindpunt evenmin gehaald hebben, al was dat nooit het doel. En toch was het geslaagd, het waarom volgt ;).

De ochtend begon - na opnieuw 12 uur slaap - met gehaald ontbijt bij de drive through zaak waar we gisteren koffie en smoothie haalden. Het is ongelooflijk wat ze in zo'n klein kotje nog allemaal kunnen bereiden, maar dus ook een omelet met kaas en een breakfast burrito, toch ook nog een smoothie en een koffie. David zei dat het er druk was, fijn om te horen. 

De weg naar Exit Glacier

Om 9u50 begonnen we aan onze wandeling bij exit glacier. Het eerste stuk was goed te doen, waarna al snel de keuze gemaakt moest worden voor de Harding Icefield trail. Dat is een trail van 8.2 mijl, waarbij elke mijl 300 hoogtemeters moeten worden overwonnen. Daar wilden we zien hoever we zouden geraken gezien de sneeuw, en laten we wel zijn: dat was niet ver. Het pad begon al snel ruig te worden, met dikke ijspakken waar je nog steeds diep in kon zakken. Dat zag ik niet zo zitten, ondanks de peptalk van David als "Het is echt niet ver meer tot het uitzicht" (jawel hoor ;)), of "Het is goed te doen" (Hmmm... ;)). Hoewel het weer bewolkt en koud begonnen was, was het hier ook stralende zon geworden, ook al iets waar we niet op voorzien en gekleed waren. Terug dus, naar het populairdere Exit Glacier trail, die ons ook een mooi zicht zou geven op de gletsjer. 

Exit Glacier

Dat was zeker zo, maar nog verrassender was dat we daar opnieuw Mark en Leslie tegenkwamen, het koppel van gisteren van de boottoer. Dat was erg leuk, we praatten wat bij over de fantastische ervaring gisteren, ook zij waren nog aan het nagenieten. Mark liet ons het filmpje zien dat hij had gefilmd van de orka's die onder onze boot doorgingen. Machtig om opnieuw te zien. Hij beloofde het door te sturen naar David. Daarna ging het terug wat over politiek, lastig thema toch hier. Maar hij is wel een voorbeeld van iemand die er erg ruig en onwrikbaar Republikeins uitziet, maar eigenlijk best gematigde ideeën had en wiet rookt (ook gisteren op de boot, waar hij op aangesproken werd door Abby, ook al ontkende hij. Gezien de orka's afvielen als verdachten, schoot er niet veel over als er ineens vol op het water de hele boot naar wiet ruikt ;)). Maar goed, na 2u30 en 5,35km kwamen we terug aan bij de auto. Ook al is de poging mislukt, de exit glacier hike was best een mooie troostprijs. 

Op naar een volgende wandeling, maar eerst middageten halen in de supermarkt, en dan kijken wat we zouden doen. De keuze viel op de Iditarod trail, een trail die we tegenkwamen langs de grote weg. Rond deze trail waren er ook nog restanten van onderhouden langlauftrails die nu goed aan het smelten waren, maar nog steeds vol sneeuw lagen. Deze trail werd dus de kortste ooit, en wel hierom: al snel na de start zagen we overal berenhaar in het ijs, wat op zich nog interessant was. Iets verderop zagen we verse berensporen (ik vond ze in de goede richting, van ons weg, maar David was er minder enthousiast over), gevolgd door 2 plaatsen in de sneeuw waar oranje restanten van bear spray in de sneeuw te zien waren. Dat was voor David het moment om de hike af te blazen. We moesten er even over reflecteren, omdat ik hier niet echt het gevaar zag (ik heb dat niet zo met beren, maar dat is dan misschien erg naïef), maar wel vanochtend (daar schatte ik de kans op gebroken of verwrongen ledematen hoger in dan David). Hier stonden we dus wat sneller terug bij de auto: na 20 minuten, goed voor 0,87km ;).

Herkansing dan maar om toch wat kilometers in de benen te hebben, en die vonden we bij toeval bij de lost lake trail. Deze trail was erg mooi en redelijk begaanbaar. De volledige lengte (13,8 mijl) zat er niet in, maar we wilden wel tot de waterval geraken waar mensen aangaven in het logboek dat ze er een uur over deden heen en terug. Dat deden wij ook, al wilde David daar ook voorbij. Je kon die oversteken, maar dat was voor mij te ruig, je moest het ook nog terug, en het was me niet duidelijk wat er na dat oversteekpunt zou komen. Terug dus! Om aan de waterval te geraken moest je de "summer trail" nemen, maar onze nieuwsgierigheid was wel gewekt voor wat dan de "winter trail" moest zijn. Eigenlijk net hetzelfde, maar dan zonder de waterval en drassiger ;). Na anderhalf uur waren we terug aan de auto, 4,51km gewandeld. 

Winter trail

Hierna was het gedaan met wandelen, terug naar Seward, voor de start van het mermaid festival. Dat begon vandaag met een marktje met allemaal handwerken en dergelijke. We kochten er een mooi zeepje met een berenlandschap in verwerkt, en een zeep in de kleuren van de Oekraïense vlag. De volledige opbrengsten hiervan gaan naar Artsen Zonder Grenzen in Oekraïne. We praatten nog wat met de vriendelijke vrouw over de oorlog zelf. Ze zit in een groep op Facebook met zeepmakers wereldwijd, en houdt zo contact met een vrouw in Odessa, die nu moet schuilen voor de bommen. De rest van de markt was wat triest, weinig volk en weinig kraampjes voor de oppervlakte...

Cocktailtijd dan maar, die vonden we bij Ray's. De cocktails waren straf, geen slechte eigenschap, maar zoals alles hier duur. Je kon hier ook eten, maar ook dat was erg duur. Op zoek naar iets anders, maar hoezeer we ook probeerden, we kwamen opnieuw uit bij Lone Chicerone van de eerste avond. Waarom naar iets anders gaan als het goed was ;)? 

Vandaag is de eerste dag dat we het later maken dan 20u30. Het is hier ook lastig om in een ritme te komen, het is hoop en al 5 uur donker 's nachts. Het is apart niet bezig te moeten zijn met hoe laat het donker wordt, je kan zelfs om 20u nog aan een wandeling beginnen en nog voor het donker terug thuis zijn. Dat moet hier echt deprimerend zijn in de winter, als het omgekeerd is... In Fairbanks wordt dat zelfs maar 4 uur, daar gaan we al helemaal geen donker zien.

Donderdag 19 mei: Seward

Donderdag 19 mei: Seward

Wow, wat een dag vandaag...

Het begon erg rustig, met 12 uur slaap, rustig ontbijten op de kamer, een koffietje en smoothie halen bij een schattige drive-in-koffiezaak aan het begin van de straat, tot het even schrikken was. David werd prompt aan de kant gezet door een sheriff met een dikke SUV bij het binnenrijden van Seward. De sheriff was erg vriendelijk, maar liet weten dat David te snel reed, dat het allemaal wel ok was, en dat hij enkel een waarschuwing zou geven. Daar had hij wel het rijbewijs van David voor nodig, waarmee hij terug naar zijn auto keerde. We vermoeden wel dat het is geregistreerd nu. We beloofden de sheriff dat het nooit meer zal gebeuren. Het hele gebeuren was wel indrukwekkend, als je ineens al die zwaailichten in je achteruitkijkspiegel ziet opduiken waan je je bijna in een film (waarop David nog vroeg "Moet ik nu stoppen?" Goh, zou ik toch doen ;)).

Vanaf het centrum keerden we terug naar het beginpunt van de exit glacier hike in het Kenai Fjords NP, het hoogtepunt van Seward volgens veel gidsen. De rit ernaartoe was ook al geen straf, erg mooie landschappen met best nog veel sneeuw. Het visitor center was open, maar leek gesloten. Buiten kon je op een bord lezen welke dieren er de laatste dagen gespot zijn, en daar stond onder andere een grizzly op, gelukkig op de gletsjer zelf. Morgen zullen we hier de hike starten, en zien hoever we geraken. Volgens velen is de trail nog maar gedeeltelijk toegankelijk en ligt er veel ijs op het pad, we zullen het morgen effectief zien.

Om 13u30 vertrok de boottocht, we hadden tijd genoeg om nog een broodje te halen bij de Subway en bij de plaatselijke hardware store even rond te kijken naar de wapens die uitgestald lagen, de immense voorraad visgerief en allerhande ander outdoor- en kampeermateriaal. Om 13u20 meldden we ons aan bij de winkel, waarna kapitein Abby ons kwam ophalen. Ze wilde niets beloven, maar de ochtendtour had veel walvissen in petto gehad. Ze dekte zich onmiddellijk in dat niets een garantie is, en dat ze alleen maar haar best kan doen. We zouden alleen zijn op de tour vandaag, wat wel erg apart was. We waren net de veiligheidsbriefing voorbij, toen ze werd gebeld met de melding dat Mark en Leslie van Louisiana zou aansluiten. Damned, ik gunde dat Mark en Leslie natuurlijk wel, maar het aparte gevoel van een private boottocht is op 2 minuten na mislukt ;). Mark liep niet hoog op met zijn staat, en zei letterlijk "don't waste your money on it" om naar daar te gaan. Daar moest ook Abby om lachen, want de meeste mensen zijn net erg trots op hun staat :). Verder waren het wel vriendelijke vijftigers met een ongelooflijk zuiders accent, maar dat laatste hoeft niet te verbazen.

Het was al snel raak met wat kleinere orka's, een wat nerveuzere soort die erg snel was ook. Dat begon al goed. Daarna was het snel opnieuw raak met grotere orka's, machtig om zien. Die bleven we een hele tijd volgen, langer dan de andere boten die errond waren komen cirkelen, tot ze ineens op 1 meter van de boot opdoken. Ze kwamen nog dichter en doken dan ook onder onze boot door van achter naar voor. Je kon hun rug haast aanraken. Dat was schrikken, en tegelijkertijd een "wow"-momentje. Zo dicht had zelfs Abby ze nog niet gezien in de 5 jaar dat ze dit doet. 

Op dat moment was de boottocht al geslaagd, temeer omdat mijn maaginhoud duidelijk beslist had te blijven waar hij was. De man in de winkel heeft dan toch gelijk gekregen, ik ben niet ziek geworden. Het was eerder een schokkerige rit dan een deinende, en dat maakt effectief een groot verschil. Al moest ik wel uitkijken en geen foto's beginnen nemen of zo. Dat liet ik dan met plezier aan David over.

Daarna ging het nog langs een kudde zeeleeuwen, een tweede bald eagle, puffins en berggeiten. En het landschap errond is gewoon prachtig, zo ruig en omvangrijk, met gletsjers ertussen ook. Prachtig zicht om dit vanaf het water waar te nemen.

Om 17u waren we terug in de haven, bedankten Abby voor haar gegids en Mark en Leslie voor het gezelschap. Het weer was ook prachtig, weinig deining op het water, stralende zon, en tegelijkertijd toch kouder dan verwacht. Gelukkig kon ik even terug opwarmen in het hotel. 

Daarnet nog gegeten in de stad, deze keer werd het de Seward Brewing Company. Gisteren was het de Lone Chicerone, erg lekkere fajita's voor weinig geld. Voor vanavond waren het burgers, bij David een rundsburger, bij mij een kipburger. Mijn gerecht klinkt met deze uitleg gezonder, maar dat was het niet ): er zat een gefrituurd korstje rond. Ik nam nog pastasalade met veel look erbij, David nam een salade. Dus bij deze: mijn gerecht was vettiger by far, maar eigenlijk wel lekker.

Het was een afmattende, maar de-moeite-waard-dag. 

Woensdag 18 mei: Anchorage - Seward

Woensdag 18 mei: Anchorage - Seward

Even terug naar gisteren: ergens halverwege de vlucht tussen Seattle en Anchorage zag ik dat David aan het afschakelen was, en ook ik had het knap lastig. Wat een lange dag, met dan toch niet opluchting 4 op het einde: onze gehuurde auto was de auto zelf, zonder verzekering. Mét verzekering kwam er 700$ bij. Het verklaarde het goedkopere tarief, maar niet dat het dus mogelijk is om bij avis.be een auto te boeken zonder de benodigde verzekeringen in de VS. Het is ook de eerste keer dat we dit aan de hand hebben... Omdat we beiden rijp voor de sloop waren (dat bleek met enige overdrijving de auto zelf achteraf gezien ook ;)), namen we het voor lief en slikten ons protest in. Zelfs met deze extra kost was het nog steeds goedkoper dan alle tarieven die ik eerder heb zien passeren. De auto zelf was een Mazda CX-5, niet slecht, maar behoorlijk opgereden en vuil voor een huurwagen die zonet meer dan de helft duurder was geworden met verzekering... Ook hier: geen zin in discussies, we wilden gewoon slapen. Dat was mogelijk 3 mijl verder, in het hotel voor de nacht. Tegen 22u hield ik het voor bekeken en ging het licht uit, het is lang geleden dat ik zo snel in slaap viel. 

Wat resulteerde in klaarwakker zijn om 5u, waarna ik me zorgen begon te maken over een extra verzekering die we hadden laten schieten de avond ervoor. Want ja, zelfs met 700$ verzekering kan je eigenlijk nog steeds lousy verzekerd zijn. Het is er eentje die er normaal ook standaard moet bij zitten, maar ook nu niet was. We besloten na het niet zo superontbijt terug te keren naar Avis en bijkomend te verzekeren. Ik moet zeggen dat ik érg veel heb bijgeleerd over verzekeringen de laatste 2 dagen (gaap ;)). De bijkomende verzekering, waardoor we ook ongelimiteerd zouden ingedekt zijn voor lichamelijke schade aan derden (geen overbodige luxe hier), kostte nog eens 350$. Geen ontkomen aan, en ook niet over te onderhandelen. Dat zette wel de deur open voor onderhandelingen over een upgrade, waar ze eigenlijk niet lastig over deden. Zo komt het dat we nu met een erg coole Toyota 4-Runner off-road versie rijden, met 600 mijl op de teller. Het blijft een zure appel, maar hij werd wel wat zoeter nu we toch iets in de plaats kregen voor al die verzekeringen...

Op naar Seward hierna, eindelijk. De eerste indrukken zijn prachtig, het landschap is zoals het ook op foto's is. Op veel plaatsen ligt er nog veel sneeuw, en is de natuur aan het ontwaken. Ook veel zaken zijn pas deze week terug aan het open gaan.

Na 5 wegenwerken met de nodige vertraging kwamen we aan in Seward. Op het eerste zicht een leuk plaatsje met een haven. We deden onze eerste inkopen voor de lunch en verdere proviand voor de komende dagen en aten de lunch op aan een picknicktafel aan de haven. Daar besloot David inlichtingen in te winnen voor een whale watch tour. Onze keuze viel op een kleinere zaak, met kleinere boten en een tour van 3u30. Morgenmiddag om 13u is er nog plaats. Ook voor mij trouwens, en ik heb me laten overhalen om mee te gaan. De man zelf zegt dat de meeste mensen niet ziek worden, en heeft daar een aparte theorie over. Iets met kleinere boten, niet in volle zee gaan en dichter op het water zitten. Ik dacht "YOLO", en hoop van harte dat ik morgen tegen 16u30 nog beschik over mijn volle maaginhoud ;).

Het hotel voor de komende drie nachten is alvast wel een topper: de Steller Inn. Het inchecken ging erg persoonlijk en met een enthousiaste uitleg van Maja. We kregen ook bearspray te leen, die we hopelijk niet gaan nodig hebben natuurlijk. Met de wijze raad de spray niet te testen, en dat waren we zeker niet van plan (ooit eens geprobeerd in Canada, daar had tot 5 minuten na de test een half parkeerterrein nog last van ;)).
De Inn is één en al rust, zalig. Er is een BBQ aan een kampvuur, waar we gebruik van mogen maken, en misschien ook wel gaan doen.

Deze eerste volle dag in Alaska is verder nog bekomen van de reis, we zullen een dagje ouder worden zeker. Straks in de stad op zoek naar eten, het zal waarschijnlijk een Mexicaan worden. 

Dinsdag 17 mei: Amsterdam - Anchorage

Dinsdag 17 mei 2022: Amsterdam - Anchorage

Eigenlijk begon onze reis gisterenavond al, met de rit naar Amsterdam. Bij het Van Der Valk-hotel was alles prima geregeld, een gigantische kamer met uitzicht op de vertrekkende vliegtuigen in de verte, en lekker eten. We namen de shuttlebus om 7u20, we wilden toch graag 3 uur op voorhand zijn op Schiphol, om ons nergens druk in hoeven te maken. Na 3 jaar terug zo lang en ver op vakantie gaan zorgde toch bij ons beiden voor stress, rond alle benodigde papieren en attesten, en of we wel alles meehadden. De vriendelijke dame aan de incheckbalie bij KLM checkte onze vaccinatiecertificaten, herstelcertificaten, de positieve test van een tijd geleden en het attest dat moest uitgeschreven worden door een arts en keurde alles goed. Opluchting nummer 1, want het was qua administratie niet de makkelijkste weg de VS binnen te geraken (een negatief testresultaat is minder rompslomp...). Dat zou een man een uur of 2 later ervaren aan de gate, hij mocht niet mee omdat hij wel een herstelcertificaat had, maar geen attest van een arts kon voorleggen dat hij mocht reizen. Vroeger was het ESTA-formulier het lastigste document, dat is nu slechts een bijkomstigheid...

Opluchting 2 kwam aan de gate, nadat ik er was uitgepikt voor extra controle, maar nadat alles opnieuw werd goedgekeurd. De eerste vlucht was lang, 9u30, maar erg aangenaam en rustig.

Opluchting 3 kwam bij de paspoortcontrole in Seattle, opnieuw mochten we door. Dat was even een juich-momentje, we zijn er!! Enfin, op het moment van schrijven nog niet helemaal op de eindbestemming, we moeten 6u wachten in Seattle voor onze aansluitende vlucht naar Anchorage. Maar we zijn op Amerikaanse bodem, ze zullen ons nu wel niet meer terugsturen ;). Het wordt sowieso een erg lange dag, met 10 uur tijdsverschil is het voor ons eigenlijk 8u s ochtends tegen dat we in ons hotel zullen zijn. Zo snel mogelijk slapen is het plan, gaat wel lukken, na wat nog de 4de opluchting moet worden voor we er echt klaar voor zijn: de bevestiging dat onze huurauto klaar staat (die zou nu op 6500 euro komen als die zou moeten herboekt worden)... Duimen ;). Over and out voor vandaag, straks nog 3u30 naar Anchorage.