Maandag 10 juni: Amesbury (MA) – Bretton Woods (NH)

We hebben het gehaald, 2 jaar getrouwd J!

De dag begon rustig met bagels, ei en pindakaas, voor ons beiden dé ontdekking van de afgelopen maand. Gewoon puur, zalig!

Er stond een kleine trip op het programma, zo’n 4 uur via scenic routes rijden naar Bretton Woods, voor de overnachting in het Omni Mount Washington, waar het IMF in 1944 werd opgericht. We keken ernaar uit er ook effectief te overnachten.

We reden eerst nog een stukje Route 1 af, tot ongeveer Ogunquit, een leuk dorpje, om daarna het binnenland in te gaan richting Conway.

David nam even het stuur over, voor het eerst deze reis. In Conway nam ik het weer over, want vanaf dan begon de Kancamagus Highway en had hij weer zijn rol als reisleider op te nemen.

Het was nog warmer dan gisteren, 29 graden, en onze armen beginnen toch af te zien van de zon J.

Op de Kancamagus Highway stopten we bij de parkeerplaats van de “lower falls”. Daar was een kabbelend bergriviertje. Mooi om te starten. Ik wilde graag op een steen gaan staan in het midden van het beekje, maar versukkelde me al bij steen 2, met een natte voet tot gevolg. Dan maar niet deze keer ;). Al snel bleek dat het er stikte van de muggen, en werden we meermaals gestoken. Ook bij terugkomst aan de auto vloog er nog een zwerm achter ons aan, dus deden we maar het dak dicht. De bug spray ligt thuis, handig.

De volgende stop was Sabbaday Falls. Eerst vond David het wat ontgoochelend, maar draaide dan toch bij toen hij effectief de waterval zag. Die was toch wel mooi inderdaad. Ik had het graag op foto gehad, waar David voor zorgde. Later op de avond bleek dat schijn, hij had er maar eentje genomen en t bleek ne slechte.

De muggen waren hier nog erger, zonder bug spray ging het vandaag niet meer lukken om ook maar iets deftig af te wandelen. In Lincoln kochten we er dan.

De Flume Gorge, voorzien voor vandaag, gaan we morgen doen, we wilden toch ook wat van het hotel genieten. Om 16u checkten we in, sloegen de valet parking over, en begonnen aan de verkenning van het hotel. Het is een prachtig gebouw, maar tegelijkertijd zie je hoeveel het moet kosten om dit te onderhouden.

De kamer is ontzettend klein voor wat het kost, evenals het bed. Het voelt alsof je op een boot ligt, dat wordt morgen wat slaap inhalen J.

We begonnen aan onze festiviteiten voor ons 2-jarig jubileum op de patio, met een glaasje rosé schuimwijn.

Vanavond hebben we gegeten in de “budget”-restaurant van het hotel, al is dat relatief. Craig, de ober, was ontzettend attent en gaf ons updates over de stand van zaken in de keuken. Het was on-Amerikaans traag getimed, maar wij vonden het prima. We hadden zowat de beste plaatsen in het restaurant, met prachtig uitzicht op de bergen.

We begonnen met mosselen, daarna nam David de pasta alfredo met scampi, ik nam een halve kip met rozemarijn. Daarna deelden we de appeltaart met vanilleslagroom. Ongelooflijk lekker allemaal!

Morgenochtend gaat het regenen, dus gaan we het rustig aan doen alvorens te starten. We gaan starten met fitnessen. We zijn alvast even gaan checken, en het is een verbazingwekkend goed uitgeruste fitness voor een hotel.

Nog wat impressies van het hotel:

Zondag 9 juni: Gloucester (MA) – Amesbury (MA)

Twee rode kreeften in een cabrio, zo zagen we er vandaag niet uit, maar morgen met zekerheid wel ;). Toepasselijk voor deze regio.

Vanochtend waren we beiden om 6u klaarwakker, dus stonden we maar op. Bij het opentrekken van de gordijnen bleek het uitzicht niet gelogen, dat was wel even een “waw”-momentje.

Het was gisteren en vandaag prachtig weer, zon en 25 graden, dat zit dan ook weer geweldig mee.

Om 7u30 zaten we aan het ontbijt, voor Davids eerste bagel van de vakantie (en ook ik nam er eentje). Het was best al warm in het zonnetje op het terras, zalig.

Daarna gingen we Gloucester te voet verkennen, een goede ochtendwandeling van een uurtje. Rond 10u checkten we uit en begonnen we aan de scenic route 127 rond Cape An. Natuurlijk met open dak, wat een zaligheid.

Na Gloucester ging het naar Rockport, Ipswich, Essex, Newbury en Newburyport. Onderweg kwamen we nog een hele serie Dodge Vipers tegen, en een Lamborghini Diablo, die aan een rondritje gingen beginnen. We hebben ze nog allemaal zien vertrekken.

In Ipswich stopten we bij Clamb Cake, voor Fried Clams, zelfs volgens de Lonely Planet is dit dé regio voor onions rings en fried clams. Het was een leuk zaakje, maar de vertering is nog steeds aan de gang. En dan nam ik nog de zalm sandwich en geen fried clams… Ik had nog nooit onion rings gegeten, en als dit de beste van het land zijn, dan moeten we er geen andere meer checken ;). Ook David heeft duidelijk lang werk gehad met de vertering van zijn plaatselijk gerechtje.

Iets voor 13u30 ging de toch verder naar Plum Island, waar het Parker River Wildlife Refuge is, om vogels te spotten. Blijkbaar vonden wij niet alleen dit zo’n leuk idee, want we mochten het park niet in vanwege de overvolle parkings. We konden later op de dag terugkeren, maar ze konden niet zeggen hoe lang het precies zou duren vooraleer er weer nieuwe auto’s het park in mochten. Dus weer een aanpassing van de plannen, dan gingen we alvast maar naar Amesbury om alvast in te checken in het hotel, de Hampton Inn.

Ik ging dan maar fitnessen, terwijl David wat verder relaxte. Om 17u deden we een nieuwe poging. Het was nog wel speciaal dit dan bij valavond te doen, want nu waren de parkings effectief zo goed als leeg.

We wandelden naar een uitkijkpunt op één van de “pools”, en deden de dune loop (“slechts” 1,3 km, maar goed genoeg om een idee te krijgen van het gebied). Op dit moment was ook veel afgesloten omwille van het broedseizoen, dus echt veel meer was er ook niet te doen.

Gezien de vetrijke hap van deze middag hadden we beiden niet zoveel zin in nog meer troep. Wat groentjes, kip en melk uit de supermarkt was meer dan voldoende. In de supermarkt reed er een robot rond, die aan alle kanten uitgerust was met camera’s, en die blijkbaar de klanten in de gaten moet houden. Al gaat dat niet bepaald onopgemerkt, het ding biepte om de 2 seconden redelijk luid. Of het nu toeval is of niet, maar dat ding volgde uitgerekend ons van het binnenkomen tot het buitengaan, soms wat op afstand, maar dan ineens kwam hij weer afgebiept. We hadden veel zin om hem bij de rayon van de tandpasta’s om te leggen ;).

Volgens David was zonnecrème overbodig in te pakken voor deze reis, maar dat moeten we dan toch na vandaag herzien. Al is het hem vergeven en we nemen het er graag bij, deze reis is ideaal voor een cabrio: korte afstanden, prachtig weer en allemaal scenic routes.

Zaterdag 8 juni: Brussel – Zürich – Boston

Gisterenochtend begon alles vlot. Mooi op tijd geparkeerd op Zaventem, nadat David 20 keer had gecheckt of hij zijn paspoort bij zich had, en bijna geen rijen aan de security.

Jammer genoeg had onze eerste vlucht naar Zürich 1u20 vertraging. Dat was wat lastig, omdat we daardoor maar 35 minuten zouden hebben voor de overstap. Ze konden pas 5 minuten voor het landen zeggen of we de vlucht naar Boston zouden halen. Die bevestiging kwam er dan gelukkig wel, maar we zouden ons moeten haasten zei de steward, zeker omdat we 15 minuten voor vertrek van de vlucht naar Boston aan de gate stonden. We waren niet alleen voor die vlucht, maar toch. We hebben een spurtje getrokken, van de ene naar de andere terminal, in een recordtempo. En effectief, ze waren op ons aan het wachten. Om 12u57 zaten we in onze stoel, 2 minuten officieel te laat, met een licht astmatische aanval. Het was nog de vraag of onze bagage ook zo’n spurtje zou kunnen trekken, dat zouden we pas in Boston met zekerheid weten…

De vlucht duurde 7u45 minuten, maar verliep bijzonder rustig en in de mate van het mogelijke aangenaam. We besloten samen, maar dan elk op ons eigen scherm, naar The Green Book te kijken. Prachtige film over de rassenongelijkheid in de VS in de jaren 60. David keek daarna nog naar de film over de vrouwelijke rechter Ginsburg. Ik ben gaan binge watchen met The Big Bang Theory.

Aan de transportband werd bevestigd waar we voor vreesden: onze bagage had het niet gehaald. Ze wisten ons te zeggen dat die met de volgende vlucht mee was, die zou om 19u30 landen, terwijl het op dat moment 16u was. Beetje een tegenvaller, want we moesten nog een uurtje doorrijden naar Gloucester. Ze konden de bagage opsturen, maar we besloten om erop te wachten. Het kon al bij al erger. We besloten er ons verder niet in op te jagen. We zouden alvast de huurauto gaan ophalen, en in de buurt wat gaan shoppen.

De huurauto was een “standard” auto bij Budget, een VW Jetta or similar. De vrouw aan de balie vroeg of we interesse hadden in een upgrade naar een Ford Mustang. Natuurlijk hadden we dat, maar niet aan de 40 dollar per dag extra die ze aanhaalde. Toen we weigerden zei ze “Tja, ik zal hem toch moeten meegeven, ik heb niets anders meer staan, maar jullie krijgen hem zonder toeslag”. Dat maakte ineens het bagageprobleempje een stuk minder erg J! De auto bleek nog een cabrio te zijn ook, en was een maand oud. Wij volledig blij, en tegelijkertijd jammer dat we hem “maar” een week gaan hebben J.

Er bleken wat outlet shops te zijn in Sommerville, op 20 minuten rijden van de luchthaven. Dat was een goed begin, maar eerst eten natuurlijk ;). We kozen voor een Mexicaan, wat een goede keuze bleek te zijn. Eerst 2 tequilakuipen als aperitief, en daarna voor mij gegrilde zalm, David de fajita’s met kip.

We doen later deze vakantie nog een grotere outlet mall aan, dus deze was eigenlijk een opwarmertje. De Ralph Lauren vonden we eigenlijk nog redelijk duur, dus houden we de grote aankopen voor de tweede kans.

Om 20u stonden we terug op de luchthaven, en werd onze bagage er speciaal met spoed uitgehaald, zodat we 4 uur later dan verwacht toch nog naar Gloucester konden rijden, onze eerste stopplaats van deze reis.

De vrouw aan de incheckbalie was uitermate vriendelijk, en gaf ons ook een upgrade naar een kamer met zeezicht. Al moesten we haar op haar woord geloven, het was pikdonker.

Vrijdag 31 augustus - zaterdag 1 september (Chicago, IL)

We zijn de dag gestart met een wandeling in Millenium Park, langs de "bean", oftwel Cloud Gate officieel. Een chromé boon waar je de reflectie van de skyline ziet en Buckingham Fountain, bekend van de intro van "Married With Children".

Het was een pak warmer dan gisteren overigens.

Daarna namen we de "El", naar de Hancock Tower. We hadden Groupons voor het skydeck op de 94ste verdiepingen, inclusief de Tilt Experience. Dit is een stuk waar je kan inhangen, waarna de wand gaat kantelen. Zo lijkt het alsof je boven het gebouw hangt. Ik was er wat nerveus voor, hoogtevrees en al...

Het uitzicht vanop de bovenverdieping was indrukwekkend. Je kon vandaag ook redelijk ver zien, een ideale weerdag hiervoor.

We gingen in de rij staan voor de Tilt toen er niet volk stond te wachten. Na 1 rondje was het al aan ons. Het is zo voorbij, en je mag geen fototoestel meenemen tijdens de tilt. Natuurlijk kan je aan veel te belachelijke prijzen een foto van hen kopen die ze van je gemaakt hebben ;). Op zich niet zo erg, we hebben de herinnering. Al stonden we er goed op.

Er werd een video afgespeeld over het gebouw afgespeeld, die nog wel interessant was. Verdiepingen 44 tot 92 zijn woonresidenties. Er is een gigantisch verluchtingssysteem die het gebouw van gezonde lucht voorziet. Daardoor kan er geen raam open worden gezet. Op zich vonden we dat wat claustrofobisch, het gevoel geen raam te kunnen openzetten voor verluchting.
Het gebouw was in het begin niet zo populair bij de Chicago-ers, maar gaandeweg zijn ze van het gebouw gaan houden, dat ooit het hoogste is geweest van Chicago. De Sears/Willis Tower is hoger trouwens. Daar kan je op glas lopen en naar beneden kijken, ze proberen beiden hun volk te entertainen.

Bij aankomst op de grond lunchten we bij Starbucks en gingen we verder wandelen richting Gold Coast, een wijk met nog duurdere winkels en laagbouwhuizen.

Na een pauze bij Dunkin voor een thee en donuts gingen we terug naar het hotel, op zoek naar een plaats om te eten vanavond. Het leek niet evident, ofwel was het even duur zoals gisteren, ofwel leek je veroordeeld tot een keten. Na wat rondwandelen botsten we op Mercadito, een upscale Mexicaan. Het leek er gezellig uit, dus gingen we een tafeltje reserveren voor later op de avond. Dat leek nodig toen het tijd geworden was om te eten. Het zat vol. De decibels in de zaak waren koppijnverwekkend, echt. Amerikanen kunnen verschrikkelijk luid zijn. We hadden echt een rustig zaakje verwacht, maar al bij al was ook deze best groot.
We namen "haute dogs" als voorgerecht, die heel lekker waren. Daarna nam ik zelfgemaakte tortilla's met kip en attributen, David nam steak met bonen en rijst. Het was lekker.

Toen we hadden afgerekend en naar de deur liepen stond er een menigte aan de aanmeldbalie. We dachten dat er een wachtrij was om binnen te kunnen, maar het bleek er eentje om buiten te geraken: het was aan het stortregenen, met behoorlijk onweer erbij. Daarvan zouden we in 20 meter kletsnat zijn. We bleven een kwartier staan wachten om te hopen op beterschap, maar die kwam er niet. Dan maar een taxi, die aan de hoek stond.

Daar ging onze laatste avond op de rooftop bar van het hotel. Het was ook onverwacht, zo warm was het nu ook weer niet geweest vandaag. Dus bleven we in de hotelbar beneden. Er was een cozy tribune met kussens, waarvan je op een hoogte naar de mensen kon kijken. Dat was het dan, deze reis, en Chicago, we hopen dat het niet de laatste keer was in deze prachtige stad :).

Nog een grappige anekdote: gisteren zagen we in één van de winkels buttons om op je iPhone te kleven. Die kon je uittrekken, zodat je er je vingers kon onder steken. Volgens de ontwerper was dit een foolproof oplossing om je iPhone nooit meer te laten vallen. Vandaag zagen we een iPhone met zo'n button voor onze ogen op de grond kletsen. Toch niet zo foolproof dus ;).

Zaterdag 1 september

We hadden een rustige inpakochtend, met nog 1 to-do: ambachtelijke donuts bij Do Rite. Daar waren we gisteren nog gepasseerd. Ze zijn open totdat hun donuts uitverkocht zijn, en dat waren ze dus gisteren. Vandaag een nieuwe poging. We namen een vanilla glazed en een birthday cake. Ze waren apart, maar toch heb ik die van Dunkin' liever ;) (dat is net zoals met alle ambachtelijke speculaas, ik heb Lotus ook liever).

Ondertussen zijn we aan het wachten op het boarden, het vliegtuig heeft een beetje vertraging. Niet erg verder.

(foto's volgen ;))...