Grand Teton NP

Het was de bedoeling vroeger op te staan vandaag, er stond immers een hike van 24km op het programma, de hike naar Lake solitude . Maar omdat we beiden wat slechter hadden geslapen lukte het ons niet het vooropgestelde startuur van 9u te halen. We zaten om 9u10 pas in de auto. We besloten ter plaatse te beslissen wat we zouden doen, er was ook een kortere hike naar Cascade Canyon van 10 mijl. Vanaf dat eindpunt was het nog 2.5 mijl verder naar Lake Solitude.

Eerst bracht een shuttlebootje ons naar de start van de hike. Om 10u25 begonnen we eraan. Volgens de schipper van dienst waren alle beesten "chill", en moesten we geen stress hebben om wildlife tegen te komen. Zolang we maar geen fotocamera recht in hun neus duwen. Point taken :).

Het eerste stuk was best steil, tot aan Inspiration point, een mooie uitkijkplek op het meer. We lieten een foto van ons 2 nemen door mensen uit Wisconsin. Die staat zei me wat, maar ik kon er niet onmiddellijk opkomen. En dan viel het me in, dus vroeg ik "Dat is toch de staat van Steven Avery?". De vrouw moest erom lachen, maar vond het tegelijk triest dat Wisconsin daardoor tot in België nu bekend is door de zaak. Ze woonden op 40 minuten rijden van Manitowoc County...

Daarna werd het glooiender. Het landschap was prachtig. Watervalletjes, kolkend riviertje, omringd door hoge Tetons, het landschap is alvast veel minder ruig en gevarieerder dan Yellowstone. Het was een druk begaan pad, maar gezien de kans op beren of moose was dat nog niet zo heel erg. We waren om 12u30 aan het eind van cascade canyon, veel eerder dan verwacht. Dus was de keuze snel gemaakt om ons vooropgesteld doel af te maken. Het pad werd al snel rotsiger, en het ging weer steiler omhoog. De laatste mijl was zwaar, ik had een hongerklop en er iets te laat aan toegegeven, waardoor mijn benen even niet meer mee wilden klimmen.

Het meer kwam geen meter te vroeg, maar er staan was het wel waard. We waren er niet alleen, de hike is populair, maar dat deed er niet toe. Het meer was groot genoeg. Het was er wel steenkoud, zodat we er niet al te lang konden blijven staan.

Om kwart na twee begonnen we aan de afdaling. Die ging natuurlijk een stuk makkelijker, al bleef het uitkijken voor uitstekende rotsen. De hele afdaling duurde net drie uur, en opnieuw was de laatste mijl de zwaarste. Die bleef ook maar duren, terwijl alles zeer begon te doen.

Op de weg hebben we weer heel wat wildlife gezien, daarvoor alleen al was het de moeite: een zwarte beer, een elk, een vrouwtjes moose, een marter, een marmot en natuurlijk weer heel wat eekhoorntjes en chipmunks. De grote beesten gelukkig op afstand, de bear spray konden we ongebruikt terug droppen bij de verhuurzaak.

Zonet gegeten bij Noodles kitchen, van dezelfde keten als de hamburgerzaak gisteren. Het was heerlijk en vrij goedkoop, je kon voor 14$ je eigen gerecht samenstellen. We namen beiden rijst met kip, enkel de saus was lichtjes anders. Meer moest dat niet zijn, we zijn allebei doodmoe, maar wel blij van onze lange wandeling. We zijn het er gelukkig beiden over eens dat dit zo ongeveer de daglimiet is :).

Even wat statistieken:
- totale lengte: 15.3 mijl, of 24.5 km
- hoogteverschil: 791m
- hoogste punt: 2754m
- totaal aantal stappen vandaag: 36.141

Yellowstone Lake - Jackson

Vandaag hebben we Yellowstone verlaten en daarmee doorbraken we ook onze cocoon van geen gsm-bereik, geen WiFi, geen tv. Dat was toch apart, sinds woensdag diende onze gsm enkel als zaklamp en uurwerk.

Bij het uitchecken kwamen de bizons ook nog eens goeiedag zeggen. Er liep een kudde op de parkeerplaats, en ze waren niet van plan zich te laten opjagen. Tussen onze legerkabines lagen er ook bizonvlaaien, apart te weten dat die 's nachts langs je grazen. Er liepen weer kalfjes tussen, die heel schattig zijn, maar sinds gisteren vinden we het ook triest. Volgens Don zijn de kalfjes ongewoon laat in het seizoen geboren en als ze geen dikke vacht kweken zullen ze de winter niet overleven. De harde wetten van de natuur...




We namen nog een laatste keer de route van Lake naar Grant en West Thumb. Onderweg is er een stuk dat heel desolaat is, een duidelijke restant van de branden. We zijn er een aantal keer langs gereden, en het wende niet, brand is toch een ravage. Een hele strook verbrande stokjes, met nog bijna geen nieuw bos.

Ontbijt gekocht in Grant, opnieuw dat niet zo lekkere witbrood verrijkt met honing. Het was het enige brood wat nog wat betaalbaar was in het park. Een wijze les voor onszelf: als we nog eens dagen in een park gaan logeren, doen we ervoor grote boodschappen in de stad ervoor.

Rond half elf waren we het park uit. De route ging verder naar Grand Teton, en de eerste zichten vonden wij alvast indrukwekkend. Het klimaat is minder ruig dan in Yellowstone, en dat merk je aan de vegetatie. Er is ruimte voor meer diversiteit, meer kleur. De Tetons springen uit het landschap uit. We namen de John D Rockefeller Highway, reden tot aan het Moose visitor center en reden daar het park binnen. Achteraf gezien was het beter geweest het park omgekeerd binnen te rijden, dus vanaf Jackson Hole Junction. Maar de weg die wij reden was niet minder mooi.

In het Moose visitor center vroegen we waar we bearspray konden huren. In tegenstelling tot yellowstone doet de park service dat niet zelf, maar wel een zaak in Jackson, aan 8$ per dag. We besloten dat te doen voor onze hike van morgen. We vinden 50€ echt veel geld voor iets wat park rangers zelf in 23 jaar nog niet hebben moeten gebruiken en wat je niet mag meenemen op het vliegtuig.

Onze hike voor morgen wordt er eentje van 15 mijl, start aan Jenny Lake, de lake solitude hike. Een bootje brengt je naar de start. Je kan dat stuk ook wandelen, maar dan wordt de hike ook een stuk langer. We zijn aan Jenny Lake al gaan kijken naar waar we morgen moeten zijn, zodat we met een gerust hart kunnen vertrekken.

De lunch namen we op een picknickplaats aan De cathedral loop turnout. De picknickplaats was druk aangedaan door eekhoorntjes en vogels. De vogels lustten het brood wel en kwamen in alle vluchtroutes aangevlogen om een stukje vanop de tafel mee te grissen. Ze waren echt niet bang. Ondertussen was er een eekhoorntje constant dennenappels aan het afvoeren voor de winter, van de boom recht voor ons. Schattig, hij had meerdere putjes gemaakt om ze in te gaan verstoppen.

Na de lunch deden we nog de Signal Mountain Road, die je met een top van 2314 meter een mooi uitzicht geeft over de vlaktes en de Tetons.

Daarna ging het richting Jackson, waar het druk was. Het is een leuk stadje, en je merkt dat het een mondaine plaats is. Maar er is voor elk budget wat te vinden om te eten. De affiches van de makelaars tonen aan dat dit een heel dure streek is: 19 miljoen dollar voor wat landbouwgronden, 3,5 miljoen voor een villaatje,...

We logeren in de Virginian Lodge, een heel groot complex. De dame aan de check-in was wat nors, maar we hadden gezien haar imposante bouw niet veel zin haar veel in de weg te leggen :). Mijn kredietkaart werd geweigerd zei ze, dus moest ik de andere nemen. Ik kreeg een sms'je van Beobank dat ik hen moest bellen omdat er een frauduleuze transactie met mijn kaart was vastgesteld. Gelukkig zijn die 24 uur per dag bereikbaar, dus belde ik maar meteen. De man aan de lijn was al even nors, het is mijn dag niet blijkbaar :). Bleek de verdachte transactie van het hotel te zijn. Mijn kaart werd gedeblokkeerd, gelukkig, want het kon net zo goed wel fraude zijn geweest en dan werd mijn kaart definitief geblokkeerd. Niet zo makkelijk als je op reis bent...

Het avondeten namen we bij Liberty Burgers. Erg lekkere burgers voor weinig geld, zeker gezien de rest van de zaken in Jackson.

Zonet nog even deftig boodschappen gedaan voor de komende dagen, wij zijn klaar voor morgen!

Yellowstone dag 3

Yellowstone dag 3

Vanochtend moesten we echt de wekker zetten, de adventure hike vertrok al om 8u in Canyon. Het was koud, 6 graden. We waren mooi op tijd aan de wapiti trailhead.

De ranger stond er nog mooier op tijd, hij stond om 7u45 al te wachten in de kou. Tegen 8u begonnen we eraan. De groep was weer voornamelijk Europees: 2 Duitsers, 2 Nederlanders, 2 van Minessota en wij. Hoewel de hike dus volzet was kwamen er maar 8 van de 15 opdagen. Volgens Don, onze stillere, maar wijze en voorname ranger op leeftijd, was dat doordat de hikes nu gratis zijn en mensen gewoon niet komen opdagen. Vroeger moest je betalen, en toen waren er minder afzeggingen. Hij had zelfs al eens een hike gedaan met slechts 1 deelnemer.


Tijdens de eerste stop kwam er vanuit de verte een vrouw en zoon aangerend, duidelijk om ons in te halen. Ze waren niet ingeschreven, maar kwamen op goed geluk - te laat - om te zien of er nog plaats was en of ze mochten aansluiten. Don zei al grappend "daar zal de groep over moeten stemmen", en retrospectief gezien had ik nee gestemd :). Ze eiste Don op, liep steeds strategisch vooraan en stopte geen 2 seconden met kwetteren. Alles was "oh fabulous!", nog voor hij zelfs zijn zin had afgemaakt. Van zoveel positivisme kreeg David het zelfs op zijn heupen, dat wil wat zeggen :).

Rond 9u kwamen er nog 2 aansluiten, die hadden zich wel ingeschreven, maar waren meer dan fashionably late...

Het eerste deel van de trip ging over glooiend graslandschap, waar nog wat bizons stonden te grazen. Het eerste uur zijn we drie keer heel dicht bij bizons geweest, twee keer liepen ze op onze trail en zijn wij moeten afwijken van het pad om er in een boog rond te lopen. Het was wel magischer de beesten zo in de vrije natuur te zien dan langs de kant van de weg. En zoals wij ons al meerdere keren verbaasd hebben over het gebrek aan vrees bij mensen om dichterbij te komen, was het nu ook weer opmerkelijk hoe ver een ranger afstand houdt van wildlife.

Het werd nog magischer toen we een kudde elks vanop afstand zagen. Om het met de woorden van Don te zeggen, beesten kijken niet lang naar mensen om uit te maken of we gevaar zijn, die lopen gewoon weg. Wat ze ook deden. Het mannetje maakte hele schelle geluiden, daar is het nu de tijd van het jaar voor, de paartijd.

Het tweede deel, naar Ribbon Lake, was een route door boslandschap, wederom lodgepole pines. Onderweg was er een klimmetje, en wat geiseractiviteit.

Don had het tijdens zijn praatjes vaak over zijn lange staat van dienst. Niet om op te scheppen, gewoon om het contrast tussen pakweg 1961 en nu aan te tonen. Het was zijn zestigste jaar bij de National Park Service, hij is van Maryland en kiest ervoor in het seizoen in yellowstone te werken. Hij is ook aardrijkskundeleraar geweest. We waren al aan het tellen hoe oud hij dan moest zijn, en kwamen dus minstens op 80 uit, hoewel je het niet zou zeggen. We besloten het hem te vragen, maar niet in groep, als we de kans hadden. Hij had veel wijsheden, zoals "als je in nationale parken of staatsparken bent, wandel de trails, het geeft je een veel beter idee waarom het een beschermd gebied is", of "door deze hikes te doen nemen jullie iets mee naar huis wat je in geen enkele gift shop hier kan kopen en wat veel waardevoller is: mooie herinneringen".

Het laatste stuk bracht ons naar mudpots, waar we even van de trail zijn afgeweken om hem van dicht te zien. Don vertelde gruwelverhalen over mensen die het gevaar niet inschatten van de dunne korst die er soms is rond geisers, er dus invallen en levend gekookt worden. Of in de canyon vallen. Verrassend was net dat het voornamelijk parkpersoneel is dat ongelukken voorheeft. Waarschijnlijk omdat zij denken te weten wat ze doen. En laat dat net nu zijn wat we met Don ook deden, van het pad afwijken :). Het was een berekend risico, er waren bizonsporen. En als het een bizon kan houden, dan ons zeker.


Rond half een waren we terug aan de start. We hadden Don nog even alleen en dus vroeg ik zijn leeftijd. Hij was 86, wordt volgende maand 87. Dit is zijn laatste zomer in Yellowstone, in oktober keert hij voorgoed terug naar Maryland. Daar zou hij nog wel iets vinden om zich bezig te houden tot hij naar het "mooiste National park, hierboven" werd geroepen. Zo mooi omschreven weeral. Hoe hij het omschreef leek het hem wat te doen, logisch, ook al leek dat eerst niet zo. Hij was dankbaar voor zijn goed leven dat hij heeft gehad, en die rust straalde hij ook uit. Opmerkelijke man, blij met hem deze tocht te hebben gedaan. We wensten hem het allerbeste en bedankten hem voor de tocht. Dit was weer zo'n ontmoeting die even aan je ribben blijft plakken.

Terug naar de drukte. Inkopen gedaan in Canyon, gepicknickt op weg naar Grand Prismatic Spring. De parking van GPS beloofde al niet veel goeds, auto's stonden al in de berm van ver. Wij besloten door te rijden tot de parking zelf, daar was het even file, maar vonden we uiteindelijk toch snel een parkeerplaats. De bussen Japanners waren niet bij te houden. Wat een overrompeling, wat een contrast met vanmorgen... De spring zelf was indrukwekkend en moet je gezien hebben, maar die massa is verschrikkelijk. Japanners die je in de rug duwen, al lopend foto's nemen omdat ze op tijd terug in de bus moeten zijn, het neemt veel van de magie van de plaats weg. Echt spijtig. We zijn erna nog gestopt aan de Black Pools, waar geen bussen waren toegelaten, daar was het ook druk, maar toch was dat een verademing en ook heel mooi.

Vanavond aten we weer stijlvol in het Lake Hotel restaurant. het was weer heel lekker, David nam terug de zalm en ik de kip. We zouden eerst geen dessert nemen, maar namen toch opnieuw de moelleux, die was overheerlijk.

Yellowstone is voor ons - en dat is gelukkig door de hikes - meer dan het park van de geisers. Ik ben heel blij dat we dat aspect van het park ook hebben gezien, anders zou ik minder positief geweest zijn. Zoals alle rangers het zegden, "behoor tot die 1% van de bezoekers die verder gaat dan de parkings, beton, boardwalks en gift shops, en dan zie je het echte Yellowstone".

Yellowstone dag 2

Vanochtend een sober ontbijt, bestaande uit een energiereep.

Om 9u30 startte de ranger led hike via lake overhead trail. We waren er mooi op tijd, de parking stond nog redelijk leeg. Maar natuurlijk waren er al een aantal bussen Japanners voor ons. De groep was Europees, afgezien van 1 New Yorkse vrouw. Er waren twee verdwaalde Japanners komen aansluiten, die het na 5 minuten ook alweer voor bekeken hielden. Ellen, de ranger van dienst, was van Minnesota, is in de zomer park ranger en doet in de winter geleide uitstapjes met de snow mobile vanuit West Yellowstone. Ze had een interactieve manier van uitleggen, wat het levendig hield. Op haar eentje kon ze met haar klokkenstem beren op mijlen afstand houden! Ze wist ook enorm veel, geen vraag kon ze niet beantwoorden. Halverwege de trail hadden we een mooi uitzicht op Lake.



We hebben heel veel bijgeleerd van haar:

• Dat de branden in het park niet gecontroleerd worden, tenzij ze grote wegen of dorpen bedreigen.
• Dat de branden nodig zijn voor de regeneratie van het bos. Lodgepole pines hebben dennenappels (waar de zaden in zitten) die maar opengaan als ze worden verhit.
• Dat de branden van 1988 veel bos hebben verwoest. Ongeveer 1/3 van het park is toen in vlammen opgegaan, ook ouder bos.
• Dat ouder bos is belangrijk voor moose. Door de branden zijn ze weggetrokken uit het park.
• Dat we op een vulkaan staan, de Caldera. Er zijn 1 à 2 aardbevingen per dag, die weliswaar zo klein zijn dat enkel seismografen ze kunnen waarnemen.
• Dat er dit jaar in verhouding meer branden zijn dan andere jaren.
• We kregen ook een demonstratie over het juiste gebruik van bear spray.

Tijdens de tocht ben ik aan de praat geraakt met Pat, de New Yorkse. Ze reisde alleen. Alhoewel ik nooit zelf een gesprek laat uitdraaien op politiek of religie, ging het al snel over Trump. Ze had er een zeer Europese en vrijgevochten kijk op, wat wel een opluchting was. Ik zou niet weten wat te zeggen mocht ze pro-Trump zijn geweest :). Ze houdt haar hart vast voor de verkiezingen, maar kan zich niet voorstellen dat hij zou winnen. Ze was zeer Obamagezind en ziet Hillary ook liever geen president worden, ze is destijds nog veranderd van een onafhankelijke kiezer tot democraat om vóór Obama te stemmen toen Hillary het opnam tegen hem.
Ze had ook een Oostkust-manier om naar de rest van de VS te kijken. De midden-Amerikaanse staten noemen zij blijkbaar de fly-over states. Grappig :).
Het was waarlijk een leuk en diepzinnig gesprek.

Na deze tocht ging het naar Old Faithful. We hadden geluk, terwijl we bezig waren in te kopen voor de picknick zagen we dat de volgende uitbarsting 14 minuten later was, om 12:53. Dus gingen we naar de bankjes errond. Het was een enorme drukte, dat zag je ook al op de parking... Bijna klokslag 12:53 begon de uitbarsting. Het was mooi, maar niet overweldigend. Of om het met de woorden van een zesjarige toeschouwer te zeggen: "What a rip off!" :).

We hadden nog tijd genoeg tegen dat ons volgende led ranger program begon, dus hebben we rustig gepicknickt. We keerden ook nog even terug naar West Thumb, naar de parking van vanochtend, daar waren nog geisers te zien. Die waren zeker de moeite, geisers en pools in alle kleuren en formaten.

De volgende hike werd geleid door Laurie, een lieve gepensioneerde vrouw van Florida die hier in de zomer hikes begeleidt. Ik vind het toch fascinerend hoe mobiel Amerikanen zijn voor hun job.

Deze hike startte aan Fishing bridge. De groep was groter en een stuk stiller dan vanochtend. Eerst gingen we door een jonger bos, vervolgens hadden we uitzicht op Lake, daarna gingen we een ouder bos in.

Ook Laurie heeft ons weer wat bijgebracht over de leeftijd van bossen, over de wortels (dat die niet diep kunnen gaan door de lavagrond eronder, waardoor ze ook sneller omvallen), over de vegetatie. En ze heeft nog nooit bearspray moeten gebruiken.

Op het einde van de hike zagen we nog een kudde bizons, eindelijk van dichtbij. Al zijn er altijd mensen die nog dichterbij willen voor die ultieme foto, echt zot soms.































Het avondeten was heel sober, maar daar hebben we zelf voor gekozen: noedelsoep met kip voor mij, en BBQ pork sandwich voor David. David zijn maag slaat er nog van op :). Aan tafel van de diner opnieuw een leuk gesprek gehad met mensen van Missouri, moeder en dochter met grootouders. Ze vonden het ook weer geweldig dat we van zo ver kwamen en wensten ons nog veel safe travels in Amerika.

Omdat het valavond was gingen we nog even op zoek naar wildlife, en het kon erger: opnieuw een kudde bizons, zelfs aan onze legerbarakken, elks van dichtbij en veraf, en een vosje. Al blijft de grizzly uit.

Yellowstone dag 1

Yellowstone dag 1

Vorige nacht/avond nog gewekt door een stel Russen dat zich van cabin had vergist. Het deed maar raar, David maakte me wakker en ineens gaat je hartslag de hoogte in als je merkt dat ze willen "inbreken". Er kon niet eens een sorry vanaf toen we riepen dat ze verkeerd waren. Russen...

Na een voor mij verkwikkende nachtrust - voor David wat minder, hij had naar eigen zeggen slecht geslapen - schoven we opnieuw aan bij Amanda voor het ontbijt. David nam terug eieren, dit keer met ham, ik nam french toast, ook met ham. Mijn hap kon spijtig genoeg beter, het was ontzettend vet... David redde me uit de nood en at een stuk mee van mijn toast.

Bij het uitchecken hebben we nog wat info gevraagd over de overnight paardentochten aan Jim, de sympathieke eigenaar. Het lijkt ons geweldig terug te keren voor zo'n trip. Werkelijk alles wordt voorzien, je moet enkel je eigen kleren meenemen. En niet onbelangrijk voor mij: 's ochtends worden vuurtjes aangestoken zodat wij niet in de kou moeten zitten. Zalig!

De Shoshone lodge was echt een aanrader, heel vriendelijke mensen, ongelooflijke rust en verzorgde cabins.

Vandaag bracht de route ons echt in Yellowstone. We begonnen onze route in Canyon, waar we ons hebben ingeschreven voor een halve dag wandelen met een ranger rondom Canyon, Ribbon lake, op zaterdag. De tour start om 8u, we zullen vroeg moeten opstaan :(.

Ondertussen de north rim van de grand canyon of the yellowstone meegepikt, waar het behoorlijk druk was. Daar kon David een arendsnest spotten, de vogel zat te ver om er een deftige foto van te kunnen maken.

Daarna ging het richting Lamar Valley, waar we opnieuw veel bizons hebben kunnen spotten, zelfs met hele kuddes. Leuk, maar voorlopig is het nog wachten op elks of ander groot beestengeweld...

Na Lamar Valley hebben we een korte trail gewandeld rondom Mammoth Hot springs, waar een verzameling geiseractiviteit te zien was. Mooi.

Vanwege wat wegenwerken kwamen we later dan verwacht aan in Norris, waar nog een verzameling geisers te zien was, waaronder steamboat geiser. We hebben de langste trail gelopen, en die was zeer indrukwekkend. Alle soorten geisers en kleurenformaties kom je op de weg tegen.

Het was ondertussen al na half zes, en we moesten nog richting Lake, ons inchecken in de frontier cabins en eten, wat gereserveerd was om 19u. Tussen Norris en Canyon stonden we in de file. Eerst was niet duidelijk waarom, tot we tweehonderd meter zagen waarom: er was een beer de weg overgestoken. Dat veroorzaakt onmiddellijk een grote opstopping, waarbij rangers het verkeer moeten regelen en mensen moeten aanmanen de weg verder te zetten. Wij zagen hem nog net de bossen intrekken.

Het Lake hotel is een groot en imposant historisch hotel, maar wij slapen dus in de frontier cabins. De naam doet veel verhopen, in werkelijkheid zijn het gele legerbarakken nabij de parking van het hotel. Aan een belachelijke prijs, dit zijn de duurste overnachtingen van de hele reis, maar dat zou je zeker niet zeggen.

We zijn net terug van het avondeten in het hotel, het kader is imposant, maar dat zijn de prijzen ook spijtig genoeg. We hebben lekker gegeten, daar niet van, maar net zoals alles in het park is het veel te duur.

Onze eerste indruk van yellowstone is dat het een mooi park is met indrukwekkende geisers, maar verder is het veel te druk naar onze zin. De parkings staan nagenoeg steeds vol. En het stikt van de Aziaten, die met hun selfie sticks en zware lenzen het als de zoveelste toeristentrekpleister afdoen. Het deed me denken aan de Grand Canyon, wat ondanks alle natuurpracht zeker niet mijn favoriete park was in het Westen. Onze wandelingen in Custer SP zijn minstens even memorabel als yellowstone. Misschien dat de ranger programs ons van gedachten kunnen doen veranderen. Morgen doen we er al eentje om 9u30.

Cody

Omdat David van mening is dat je niet op een paard kan zitten met een lege maag, hebben we er beiden een stevig ontbijt tegenaan gegooid. Eieren met respectievelijk bacon en ham. Vandaag was dus de langverwachte horseback ride. Ik was er licht nerveus voor, zag allerlei rampscenario's van nukkige paarden die mijn gezelschap op hun rug niet zo prettig vonden.

Na ons ontbijt stopte er op de parking een sympathiek koppel uit Cody. Ze logeerden hier niet, maar hadden hun camper in de buurt staan en kwamen hier ontbijten. De man had een deel van zijn carrière dagelijks rondgereden met de UPS camionette in Yellowstone en wou heel graag tips geven. Toen hij hoorde dat we gingen paardrijden, deed hij er ook ineens een filmsuggestie bovenop: Unbranded. Een film die gaat over een paardentocht van Canada tot in Mexico. Bij deze is het genoteerd :). Zijn vrouw was al even lief en vond het geweldig dat wij vanuit België helemaal tot in Cody waren gekomen. Ze hadden ook een mini schnautzer, wat David dan weer leuk vond. Nogmaals een leuke babbel. En we hebben alvast 1 tip van hen uitgevoerd, later meer.

Eerst het paardrijden. Het was behoorlijk koud vanochtend, maar tegen half elf begon het alweer aardig warm te worden. Na een basic uitleg van hoe een paard werkt werden we gelijk op een paard gezet. Ik had Titan, David Hondo. Het mijne was groter, maar dat had eigenlijk niet gemoeten, dan is de grond veel verder om op te vallen... We waren met 7, een man met zoon deed net zoals wij de tocht van twee uur, de andere drie hadden de lunch ride. Het eerste deel van de toer deden we samen, waarna de wegen zich zouden splitsen.

De trail waarlangs we gingen was prachtig. Rotspaden, riviertjes oversteken, hoogteverschillen overwinnen, nauwe bospaadjes, wat weidsere vlaktes, het zat er allemaal in. Titan was in het begin wat nukkig en wilde niet altijd direct vertrekken. Op een bepaald moment moest ze een paadje af, rotsen oversteken en terug een pad omhoog volgen. Daar had ze niet zoveel zin in, ze begon te steigeren en eindigde omgekeerd op het pad. Vraag me niet hoe ik dat gedaan heb :). Daar stond ik dan, met mijn neus richting Davids paard. Gelukkig was redding nabij en kreeg een van de cowboys me weer omgedraaid. Ik deed blijkbaar niet veel verkeerd, de paarden vonden dit niet zo'n leuk stuk... Tot daar toe Titans nukken, voor de rest van de trip zat ze braaf in het gat van mijn voorganger. Eigenlijk moest ik niet zoveel meer doen, ze stopte vanzelf en startte redelijk uit zichzelf na een stop. Het was wat rijden op automatische piloot.

Na iets meer dan twee uur zat de rit erop. Het was een fantastische ervaring, ik ben blij dat dit door David op het programma is gezet. Ik ben benieuwd of ik morgen stijf ga zijn, want alles deed zowat zeer op het laatst. Mijn knieën, omdat de voetbeugels wat te kort stonden, mijn achterste, en mijn benen zelf ook natuurlijk.

Om 13u geluncht op de porch van ons hutje. Het was opnieuw heerlijk weer. Omdat we toch nog tijd hadden zijn we toch al even yellowstone ingegaan, ook al stond dat maar voor morgen op het programma. Ik werd tijdens de rit ontzettend moe, het paard had me toch meer afgemat dan ik eerst dacht. Dus zouden we het rustig aan doen.

Eerst het uitkijkpunt boven Lake aangedaan, dat was dus een van de tips van ons Cody-koppel van vanochtend. Je reed er inderdaad zo voorbij als je niet oplette. Maar het was wel de moeite. Daarna het visitor center bezocht in Fishing Bridge. Daar gaf een ranger een interessante uitleg over elks.

Daarna nog even doorgereden naar onze eerste geiser: mud volcano. Heel interssant om te zien, en de stank die die potten produceert doet denken aan de toiletten van een bruin café. Het belooft alvast voor de komende dagen, dit is nog niet de meest indrukwekkende geiser van het park.

Mijn persoonlijke wildlife watcher heeft vandaag twee bizons en een vos gespot. Dat is al niet slecht.

Het avondeten op de ranch was lekker: forel met gebakken patat en voor mij reuzescampi met pasta en een pot lookboter.

Het is nu 21u15 en we gaan al slapen. Het is een ontzettend leuke maar vermoeiende dag geweest. Morgen trekken we voor drie dagen yellowstone in, ik kijk ernaar uit!

Sheridan - Cody

In de planning stond een stop aan Medicine Wheel en in bighorn canyon, maar die hebben we wat omgegooid. Voor Medicine Wheel moest je 5 kilometer wandelen vanaf de parking, en dat zagen we niet zitten. Er was een snijdende wind, en het pad ernaartoe leek ons niet zo uitdagend. Vandaar dat we snel besloten het niet te doen. Bighorn canyon was volgens ontdekamerika.nl leuk als je veel tijd had, maar geen must. En omdat we twijfelden vandaag toch nog de beartooth highway te doen, kozen we voor het laatste. Daardoor werd het ineens wel een drukke rijdag, maar het zou ons later meer tijd geven in Yellowstone zelf.

De weg naar Red Lodge was saai. Weer kilometers lang dorre velden, weinig te beleven. Het werd pas terug leuker toen Red Lodge in zicht kwam. We zochten een plaats om te picknicken, maar op een open vlakte aan 36 graden, dat was het toch ook niet. En plots was daar de oase Red Lodge, veel groener en met een riviertje. Aan dat riviertje waren picknickplaatsen, gelukkig.

Tijdens de lunch hoorde David de hele tijd iets. Ik was hem aan het plagen dat hij weer spookberen zag, maar bij nader inzien was het wel wildlife: er stond een hert in het riviertje.

De beartooth highway was indrukwekkend en mooi. Op een bepaald moment bleef de weg maar stijgen, en werd het ook beduidend kouder. Het hoogste punt was volgens de iPhone 3341 meter. Dat moet voor ons beiden het hoogste punt geweest zijn waar we al een voet op de grond hebben gezet. Ik merkte dat wel, bij het minste was ik buiten adem en ik voelde me vrij ijl.

Na de beartooth highway namen we de Chief Joseph Scenic byway naar Cody. Om 19u waren we daar. We zouden nog vlug even boodschappen doen en dan naar het hotel gaan. Tot David het adres van het hotel ingaf in de gps: nog 78 km. Dat geloofden we niet, dus gaven we enkel de straatnaam in, zonder nummer. Daar kwamen we uit op een Wallmart, dat leek al niet zo ydillisch voor een Lodge in de bergen... Dan maar terug met nummer, en dan gezocht op hotels in de buurt. En het klopte spijtig genoeg. Een straat die 78km doorloopt, het kan... Aan de andere kant was het toch een geruststelling dat het effectief midden in de natuur lag.

Dus besloten we inkopen te doen in die Wallmart, ik wist niet zeker meer of de Lodge ook een restaurant had.

Om 20u30 kwamen we aan in het hotel. Er was dan toch een restaurant, spijtig. Aan de receptie zeiden ze dat ze al mensen hadden gehad die vanuit yellowstone helemaal naar Cody rijden, het dan pas ingeven in de gps en dan merken dat ze 80 kilometer terug moeten. Dat had ons ook kunnen overkomen.

De mensen waren heel vriendelijk, de cabin zelf is heel charmant en typisch. Het avondeten hebben we gezellig opgegeten met een glaasje wijn op onze porch. Het kon erger :).