De langste rijdag van de vakantie, samengevat door David in “Triestig, triestig”, en “Intriest”, maar ook “Wat een trieste aanblik, allez zeg”. De eerste 2 sloegen niet op het landschap, want dat is prachtig, maar wel op de stadjes die we vandaag onderweg tegenkwamen. De trieste aanblik refereerde naar de palmboomplantages de laatste 50km op de weg naar Uvita. Hij heeft het blijkbaar niet zo voor aangelegde palmboomrijen ;). Vandaag daalden we af van 1600 meter in Monteverde naar zeespiegelniveau in Uvita. Dat hebben we ook gemerkt in temperaturen: van 20 graden vanochtend tot 36 halverwege de dag, toen we van de Berg waren afgedaald.
In Monteverde moesten we nog even stoppen bij de apotheek voor David zijn spijsverteringsstelsel dat nog steeds niet tiptop is. Aan 10 euro per latje geneesmiddelen kan hij er 2 dagen tegenaan, hopelijk is het dan voorbij.
Onderweg kwam we vast te zitten in het megaproject-wegenwerken “Ruta 1”, één van de hoofdwegen in Costa Rica. Gezien de stand van de werken en de omvang ervan zullen waarschijnlijk mensen hun hele carrière aan die weg hebben gewerkt.
Over de 250km hebben we 5uur gereden. De lunchstop niet ingerekend. Die was ergens halverwege in een soort fastfoodachtige zaak, die 24 uur per dag open is, maar waar je wel deftig en goedkoop respectievelijk kip met rijst en rijst met kip kon eten ;). Toen we daar zaten begon het te stortregenen, wat op zich wel goed was voor de temperatuur. Die zakte dan naar een vochtige 29 graden, veel beter ;).
Het hotel voor de komende 3 nachten, de Oxygen jungle villa’s en spa, is enkel te bereiken met een 4x4, dat werd ons duidelijk als we aan de klim ernaar begonnen. Maar wat een prachtige locatie, een kleinschalig adults only hotel met 12 villa’s. Wij hebben een villa met junglezicht, er zijn er ook met zeezicht, al is dat met het huidige weer geen meerwaarde.
Dat brengt me even terug bij het hotel in Monteverde: het zat dan toch niet tussen mijn oren, dat trillen van de lodge. David stond gisterenavond rond 22u30 ineens naast bed, met de melding “dat hij het ook voelde”. Hij voelde het gisteren eigenlijk ook al, maar hij dacht dat ik het was die gewoon zeer beweeglijk was. Vervolgens zijn we beginnen zoeken (root cause analysis-gewijs) naar de oorzaak van het getril. De bedden waren 2 naast elkaar gezette 1-persoonsbedden, die we dan maar wat uit elkaar trokken. Dat hielp enigszins, maar weg was het niet. Wel voldoende om enigszins te kunnen slapen. Bij het opstaan zei hij wel “deze plek heeft een rare vibe”. Dat was eigenlijk wel zo, als we er nog een dag langer waren gebleven had David een duiveluitdrijver besteld ;).
Niets daarvan in de lodge voor de komende 3 dagen. We werden verwelkomd met een welkomstcocktail, maar deze keer werd hij live gemaakt voor ons. Een spicy jungle, met plaatselijke rum, erg lekker. Gezien de indrukwekkende klim en ruige weg naar het hotel besloten we vanavond alvast hier te eten. Dat was geen slechte keuze: gegrilde zoete aardappel als starter, daarna gegrilde tonijn met puree voor mij, David ging voor de kip met extra puree.
Voor morgen staat er een whale & dolphin watch op het programma. Ook al denkt ChatGPT dat hij doenbaar moet zijn voor mensen met tere magen, ik ga toch het zekere voor het onzekere nemen en deze overslaan. Je weet immers nooit hoe lang ze gaan zoeken naar die beesten. En gezien ze 2 soorten gaan zoeken, is de kans op een lange zoektocht ook net iets groter. Om tien na acht zet ik David af aan zijn startplek, ik ga dan maar Uvita verkennen denk ik.
Geen echte foto’s vandaag, mijn co-piloot vond niet veel onderweg het fotograferen waard duidelijk ;).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten