Vrijdag 21 augustus: San José - Tortuguero
« When it rains, it pours », een countrylied dat net zo goed in Costa Rica had kunnen geschreven zijn. Volgens Steven, de gids voor de komende dagen, konden we er maar beter aan wennen, en was het niet zozeer of we nat gaan worden, maar wanneer. We werden opgehaald in een klein busje waar al een tiental mensen in zaten, maar we waren gelukkig de laatste stop voor de rit echt begon. Die bracht ons naar de startplaats van de bootshuttle, want er is niet echt een andere manier om in Tortuguero te geraken. De rit verliep nagenoeg constant in de gietende regen, met ook nog eens een behoorlijke vochtigheidsgraad. Tot aan die startplaats was het allesbehalve saai. Een prachtig groen divers landschap. De eerste stop met de bus was om te ontbijten in de brousse, erg mooie stop. De tweede stop, de startplaats van de boottocht naar onze lodge, was dat evenzeer. Daar zagen we voor het eerst ook wat fauna: een rode gifkikker, slingerapen en wat vogels. En de zon begon zowaar te schijnen.
De boottocht zelf was ook indrukwekkend, daarvoor alleen al zou je naar Tortuguero gaan. Het begon smal, net plaats genoeg om te draaien, om vervolgens op een kanaal uit te komen waar het aan volle snelheid ging. Tot de gids een dier had gespot dat de moeite was. En dat waren er wel wat: alligators, krokodillen, nog meer soorten slingeraapjes, vogels van allerlei pluimage.
Rond 12u30 kwamen we aan in onze lodge, Mawamba. Die ligt tussen het meer en de oceaan. Net op tijd voor de lunch ook, handig.
Om 15.30 gaf Steven een rondleiding op het domein. Toen ging het dieren spotten crescendo. Op anderhalf uur tijd kan je minder dieren zien in de dierentuin dan hier gewoon al wandelend: iguana’s, gekko’s, gele toekans, nog meer slingerapen, grote krekels, een mierenkolonie druk aan het werk,… En een bobtail die net uit het water lijkt gekomen te zijn: zijnde mezelf. David heeft me die benijdenswaardige benaming gegeven omdat de lucht hier zo vochtig is dat mijn haar constant wak is. Dat belooft voor de komende dagen. Tot groot jolijt heeft mijn reisgenoot dan ook opgezocht wat je best niet doet met een natte bobtail: één van de dingen is die niet te laten drogen in zijn mand. Point taken ;).
Die vochtigheid wordt nog een dingetje de komende dagen. Die is zo overheersend dat je gewoon staat te zweten nog voor je ook maar iets doet. Het alternatief is regen, maar dat belooft dan ook niet zo droog te worden natuurlijk. Dus ja, Steven had gelijk, nat worden zullen we…
Na het zien ondergaan van de zon op het ponton van de aanmeerplek gingen we nog cocktails drinken en avondeten in het hotel, het ligt zo afgelegen dat er ook niet echt een alternatief is. Maar dat is prima, nog zo makkelijk en het is best lekker hier allemaal.
Morgen gelukkig iets minder vroeg op (hoewel het had gekund als we de ochtendtoer hadden gedaan, die vertrekt om 5u30), om 9u30 hebben we een boottocht in het nationale park, en om 13u30 bezoeken we het stadje zelf, te bereiken per boot, want de lodge ligt er toch even buiten. Of hoe de werkelijkheid toch een stuk genuanceerder is dan Google Maps je doet geloven. Op naar morgen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten