Reis- en foodieblog David en Delfien: Zaterdag 22 augustus : Tortuguero

Zoals de eskimo’s 100-en benamingen hebben voor sneeuw, zo moeten Costa Ricanen dat hebben voor regen. Vandaag valt onder de categorie « mega-stortregen ». Dat begon al vannacht. Rond een uur of 4 werden we uit ons bed gedonderd, bijna letterlijk. Het hele gebouw trilde mee, en dat heeft het een paar keer gedaan tot het tijd was om op te staan. Op het moment van schrijven van dit eerste stuk (12u10) is het nog steeds aan het stortregenen, met donder en bliksem erbij.

Er waren nog wel wat redenen waarom het geen fantastische nachtrust was:

de aanwezigheid van een gekko of 3 in de kamer. Volgens mijn reisgenoot is dat net goed nieuws, want die houden muggen en spinnen buiten. Goed geprobeerd reisgenoot, uiteindelijk zitten er nog steeds 3 gekko’s als gekken op de muren te lopen ;)
Het vallen van hard fruit van hoge bomen op het dak van onze lodge. Dat is zodanig luid dat het op een geweerschot lijkt en is behoorlijk schrikken als die om de 5 minuten minstens op het dak vallen. Dat gaat ook los door oordoppen heen.

Na een verkwikkende douche ging het richting ontbijt. Heel lekker, eieren op aanvraag, en voldoende keuze om er goed tegen te kunnen voor de dag (of tot de lunch alvast).

De eerst excursie begon om 9u30, terug met gids Steven, voor een bezoek aan het stadje. Dat begon met een boottochtje tot aan het centrum, vanwaar we te voet terug wandelden naar het hotel. Dat is met uitzondering van de boottocht en even een stop halverwege in de mega-stortregen geweest. Hoewel ik hoopvol begon dat ik mijn torso droog kon houden met mijn lange regenjas, heb ik die hoop toch na een uur moeten laten varen. Tegen zoveel regen is niet veel opgewassen.

Het dorpje zelf is arm, en door de regen werd je er ook niet vrolijker van. Er wonen permanent zo’n 1600 mensen, veel respect voor hen, tenslotte wonen ze in een gebied waar het 10 maanden per jaar bijna continu regent.

Na een stop halverwege voor een tropical-vers-sapje voor David en kokosnootwater voor mij konden we beginnen aan de laatste etappe van de wandeling. Langs het strand, waar Steven verlaten schildpadnesten toonde. En nog veel meer, maar de mega-stortregen ging nog crescendo zodat ik er niet veel meer van opgestoken heb. Desalniettemin deed Steven zijn uitleg verder alsof de zon scheen. Het laatste stuk tot aan het hotel was een zondvloed. Eens terug op de kamer was het schade overzien. Niet dat het koud is of zo, maar alles is gewoon klam. Het papier in de kamer, het beddengoed, wijzelf,… Het wordt een uitdaging om onze schoenen überhaupt nog droog te krijgen ooit deze vakantie.

Vanmiddag stond om 14u30 nog een boottocht gepland, waarvoor Steven ons al waarschuwde dat het kan afgelast worden als het zo blijft onweren. We besloten om toch te komen opdagen, al hab ik David daarvoor toch een beetje moeten overtuigen. Apart, meestal is het omgekeerd als het om regenachtige uitstappen gaat.

De groep was talrijker dan onze gebruikelijke groep waarvan we nu al anderhalve dag uitmaken, waardoor we werden opgesplitst in 2 boten. Wij werden in de andere boot gezet, met nieuwe mensen, de oude groep ging met Steven mee. Niet dat het uiteindelijk erg veel uitmaakte denk ik. Het begon licht regenachtig, maar door de regen was het woud stiller en minder dier-rijk dan als het droog is. Gedurende de tocht hebben we een aantal mooie vogeltjes gezien, een luiaard van achteren hoog in een boom, en een slingeraap. Op zich geen dingen waar je nu 2 uur voor in een boot had moeten zitten, maar de omgeving was wel prachtig en de ervaring was het wel waard. Het dense regenwoud is blijkbaar niet zo dens als het lijkt, het is zo ‘n 12 meter dik, daarachter is het weidser. Dat komt door de kap en het verbod daarop in 1975. De kant die het meeste zon ziet, de waterkant, kon zich daarom sneller herstellen dan midden in het woud. Maar dat komt nog, met de tijd.

Bijna gingen we het redelijk droog houden, het regende « normaal » goed door. Maar de verrassingsdoop zat net zoals vanochtend in de staart. De laatste 10 minuten kregen we opnieuw zo’n mega-stortregenbui over ons heen van een minuut of 10. Genoeg om de laatste sprankel hoop te doen vervliegen dat onze kleren droog zouden te krijgen zijn tegen morgen. Terug naar af, en naar dezelfde kletsnatte staat als vanmiddag.

De dag is geëindigd zoals hij begonnen is en eigenlijk de hele dag was: met mega-stortregenbuien gepaard met onweer. Indrukwekkend hoeveel water er de afgelopen 16 uur is gevallen, en het is nog niet gedaan. Hopelijk blijft het donderen vannacht wat uit, dan blijft het alvast bij vallende kogelinslagen en gekko’s op de muren om te trotseren…

Nog een laatste weetje van de gids vandaag om mee af te sluiten: die mieren die we gisteren aan het werk zagen met hun in stukken gesneden blaadjes-transport. Die eten die blaadjes niet op, ze krabben er zodanig tegen dat er na verloop schimmel op die plekken groeit. Dié schimmel eten ze. Fenomenale wezens zijn dat toch.