Reis- en foodieblog David en Delfien: Dinsdag 25 augustus: Boca Tapada

Waar zou ik beginnen voor vandaag? Bij het feit dat David voor het eerst deze vakantie geen honger had na 2 uur? Of dat we ook in Nicaragua zijn geweest?

Het eerste dan maar: vanochtend was het een ander principe ontbijt. Er was een kaart ipv een buffet vandaag, heel jammer, want zo was ik bijna met honger van tafel gegaan als we niets hadden gezegd. Bij David was het eerder het omgekeerde. Hij nam het volledig Costa Ricaans ontbijt met rijst, ei, ham, toast. Samen met koffie is dat blijkbaar zwaar gevallen, zodanig dat hij eigenlijk geen honger had bij de lunch, voor alles dus een eerste keer :).

Om 8u30 stond Jeff ons op te wachten voor de boottocht naar de Nicaraguaanse grens. Deze tocht deden we samen met John, de bootman, 2 mannen die sfeerbeelden zouden maken als promofilmpje, en 4 Duitsers, een jonger koppel, en moeder en dochter. Moeder en dochter waren aan hun laatste dag bezig en hadden na 3 weken nog geen krokodil gezien, het jonge koppel was net aangekomen en vertrekt net zoals wij op 4 september terug naar huis.

De boot lag aan de rivier (verrassend, ik weet het!) die op 200 meter lag van de receptie. Dat we daar toch een half uur over gedaan hebben, had te maken met alle dieren die we op die 200 meter tegen kwamen. Het was al snel duidelijk dat David niet voor elk dier geduld had om te blijven staan, ze moesten toch wel spectaculair genoeg zijn vandaag. Later op de boot herhaalde hij dat, als in “Ja, die reigers hebben we nu wel gezien ze”, of “Waag het niet je vinger op te steken als je een vogel ziet, want ze keren voor alles terug”. Want dat deed John effectief. Door het slechte weer, het heeft opnieuw de hele tijd geregend, was er minder wildlife te zien. Weliswaar hadden we nu een dak boven ons hoofd en was de regen te overzien. Maar daardoor is de kans op vogels, krokodillen en andere reptielen minder.

De tocht naar Nicaragua was mooi, glooiend groen landschap langs beide kanten van de brede rivier, die we ook voor ons alleen hadden. Zoals daarnet gezegd was Jeff bereid om bij elke vogel, reptiel of brulaap te stoppen. David zijn maag begon achteraf gezien toen al op te spelen, want hij was wat sarcastisch: “Allez, nog een vogel die we moeten gaan afchecken”, of “Aan dit tempo zijn we rond middernacht wel in Nicaragua” (zo’n 15km), “Oh nee, hij heeft weer iets gezien”,… De lijst van vandaag: veel reigers (de favoriete vogel van David ;)), groene basilisten (een soort iguana, maar dat mochten we niet zeggen, want basilisten zijn totaal iets anders, én ze hebben witte stippen), brulapen (voor het eerst hebben we dat geluid gehoord, indrukwekkend). Desondanks kwamen we redelijk op tijd, rond half twaalf, aan in de cocktailbar van Boca San Carlos, het laatste dorpje voor Nicaragua. Net voor het aanmeren waren we heel even in Nicaragua geweest via het water, iets met lijnen langs het water waardoor er geen grenscontrole was. Nu ja, dat dorpje had effectief een politiekantoor, wat nu gesloten is, maar wat ze wel opnieuw leven willen inblazen. Er is wel nog wat werk aan, zie de foto’s…

Het hele dorpje was interessant, vooral dan om te zien hoe die 250 mensen daar leven. Die 250 wonen aan beide kanten trouwens, ze hebben allemaal een boot of kano om over te steken. Dat oversteken is dan nodig voor bijvoorbeeld de middelbare school, met 25 leerlingen, ook uit Nicaragua, dat aan onze kant lag. De cocktailbar valt ook in dat licht te zien: een houten barak met afdak (zeer belangrijk hier), meer was het niet.

Op de terugweg kamen we dan toch in vol ornaat de krokodil tegen die we eerder al half hadden gespot. Daarvoor alleen al was het de moeite, John kon er ook echt dicht rondvaren zodat we genoeg konden kijken en foto’s nemen.

Rond 13u waren we terug aan het restaurant, waar Jeff specifiek van ons afscheid kwam nemen en ons bedanken, vooral de wandeltocht gisteren met hem was wel memorabel. Later kwamen we hem tijdens het lunchen dan toch opnieuw tegen, hij was opnieuw vogels aan het spotten (hij kan het niet laten ;)) aan de voederplekken daar. Vandaag was er best wat te zien, een eendachtige, een duifachtige, parkietjes en 3 gele toekans, en nog een arakari (een kleinere toekan met een veelkleurige bek). Die bek weegt trouwens niet zwaar, en gebruiken die toekans vooral om hun lichaamstemperatuur te regelen via poriën. Het was nog een fijne babbel met Jeff, hoe hij pas 5 maanden gids is hier, niets wist van vogels tot hij hier kwam werken en hoe het nu een passie is geworden. Dus is hij vooral nog veel aan het bijleren.

Voor de lunch zelf: dat zal deze vakantie ingaan als “die lunch waar David geen honger had”, dus nam hij het lichtste op de kaart, wat ik ook nam: een kipsalade met groentjes. Zuivere stukjes kip met pure groentjes, lichter kan het niet.

Verder stond er nog 1 activiteit voor mij op het programma: massage op het meer waar we zonet de cayman terug zijn tegengekomen. Dat was wel een hele belevenis: op een eilandje op het water rond je de brulapen horen brullen, vogels horen fluiten, en heel in de verte mensen. Geheel onthaast, iets losser en zo glad als een paling kon ik recht doorlopen naar het aperitief.

Net voor de massage raakte ik opnieuw aan de praat met de baas van de lodge, die ons vanochtend ook al uit de nood was komen helpen tijdens het ontbijt. Hij was opnieuw oprecht begaan met feedback, maar nu wou ik vooral toch positief zijn, want dat is het ook. Prachtige locatie, prachtige boomhut, een oase van rust. En het was ook het moment om complimenten te geven voor Jeff, wat hij ook apprecieerde als feedback. Daarnaast vertelde hij ook dat hun lodge de eerste in de buurt was 17 jaar geleden, dat 85% van hun personeel uit de buurt komt, en dat ze in de maanden september/oktober, als het rustiger is, opleidingen voorzien aan locals om airco’s te leren herstellen (die wil ik ook wel komen volgen, we zijn hier nog even in september ;)), om te leren boekhouden, Engels te leren, kortom alles wat hen leert om ook in de toeristische sector aan de slag te kunnen. Ons verblijf hielp daarbij bijvoorbeeld. Een heel mooi concept.

Restte ons nog “het laatste avondmaal” in deze lodge. Ik nam terug hetzelfde als de eerste dag, soep en kip teryaki, David, die zowaar nog steeds niet veel honger had, nam kip met dragon en mosterd. Zijn legendarische stalen buizen van darmen kampen even met metaalmoeheid blijkbaar ;). Morgen hopelijk beter, na wat tabletten tegen misselijkheid en een Oriri-tablet is hij hopelijk morgen weer de vrolijke Frans die ik gewend ben van hem.

Om af te sluiten nog een grappige anekdote van gisterenavond bij het diner: na al die spinnen spotten tijdens de woudwandeling stond ik precies wat op scherp. Op het moment dat David zijn soep kreeg, slaakte hij een kreet. Ik schrok me kapot, want ik dacht dat hij een eng beest had gespot. Bleek dat zijn soep te heet was. Dit tot jolijt van hem en de ober…

Morgen is het tijd om verder te gaan: richting de watervallen van Tenorio. Dat is zo’n 3 uur rijden van hier. Als het weer het toelaat gaan we hier nog even kano varen op het meer, dat is er vandaag niet van gekomen door de vele regen, duimen dat het morgenvoormiddag droog blijft zodat we hier kunnen afsluiten met de full experience. En vooral: met droge schoenen en droge kleren! Na 3 dagen intensief drogen, haardroger inclusief, is het gelukt ons gerief terug droog te krijgen. Hopelijk was Tortuguero het vochtigste van de reis, dat zou toch moeten.

De foto’s van vandaag: