Reis- en foodieblog David en Delfien: Donderdag 27 augustus: Tenorio (Parque Nacional Volcan Tenorio)

Horizontale regen, het is een ding. Hier dan toch. Het is de mist die hier bijna constant hangt, het verklaart veel. Geleerd van een gids (niet de onze, wij deden het op ons eentje) in het nationaal park vandaag. Die horizontale regen lijkt dan eens in de zoveel keer dan toch neer te vallen op het dak van onze lodge, maar echt regenen is dat niet. Als het echt regent, zoals daarnet, dan plenst het ook, en dat is wel degelijk een verschil in lawaai.

Dit was na San José de meest verkwikkende nachtrust. Het was voor het eerst dat de kamer ook echt dicht is. Geen kieren, spleten, maar stevige ramen en vliegenramen, wat de kans op onaangename verrassingen reduceert. En voor het eerst ook geen gevecht met de vochtige buitenlucht, mede door de goed afgesloten kamer en een ontvochtiger in de kamer. Het ontbijt was à la carte, lekker. Ik nam de omelet met ham en tomaat, David havermout.

Voor het bezoek aan het nationaal park werken ze met tijdslots. Dat van ons was tussen 8 uur en 8u40. Het was maar 4 minuten rijden van het hotel, dat kwam dan goed uit. Om 8u30 checkten we in aan de balie, even daarvoor werden we er naar ons gevoel opgelicht met de parking. Er was zogezegd geen keuze volgens hen die ons naar de parking leidden, maar tegen dat we dat goed en wel door hadden, waren we al 7 dollar lichter. Ach ja…

Het doel vandaag was een blauwe waterval zien. David had op voorhand al gezegd dat dit nu wel de laatste waterval is in ons leven waar we bewust een omweg voor gaan maken, want uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer: water dat valt. Been there, done that. Klopt als een bus ;). Dat blauw van de waterval zie je ook maar als het al minstens een uur of 6 zonnig is. En laat dat nu nog werkelijk geen enkel moment van deze vakantie voorgevallen zijn. 6 minuten moet het record zijn. Dus nee, blauw ging het niet zijn, volgens Google zou het eerder bruin zijn. Google kreeg gelijk. En met een beetje toeval hebben we ze überhaupt gezien, want we hadden ze net zo goed kunnen missen door alle mist. Je hoorde hem wel, al redelijk snel. Op een bepaald moment stonden we aan een bord, na zo’n 25 minuten wandelen. Maar gezien we niets zagen, gingen we door tot aan de “mirador”, dat klonk veelbelovend. Die mirador lag een 500 meter verder, maar wel via een serieuze klim. Ook daar was niet veel te zien. Iets verder wel een borrelend sulfiet-waterstukje. De geur van zwavel was herkenbaar van in Yellowstone, maar daar stopte de vergelijking ook wel. Beetje een ontgoocheling dat we die hele waterval niet eens hadden gezien. Maar het was wel de eerste keer dat we iets deden dat op een hike leek, goed! De terugweg tot het eerste bord was makkelijker. Daar was een interessante trappenconstructie, die ik nog wel wou aflopen. David zou wel wachten, maar na een trap of 10 naar beneden was wel duidelijk dat dit niet echt realistisch was zonder een half uur te moeten wachten. Dus ging hij dan toch maar mee, met enige tegenzin (het moet gezegd ;)). Wat een geluk ;): dat bleek de trap te zijn naar de waterval. Volgens ChatGPT zijn het 250 trappen, dus begin ik te tellen. Tot het abrupt stopte aan een hek bij 96 treden. Je zag het pad verder lopen naar beneden, weliswaar half overwoekerd, maar het hek was onverbiddelijk en leek er al even te staan. Van daar kon je de waterval dan toch even zien, hoera :)! Verder opzoeken tijdens het schrijven van deze post leerde me dat het pad al sinds juni 2025 afgesloten is door zware storm-en regenschade. Het is sindsdien maar gedeeltelijk heropend. Jammer, het is niet anders.

Rond 10u waren we terug aan de auto, klaar om terug te keren naar het hotel en wat te fitnessen en te lunchen, voordat we moesten vertrekken naar de tweede uitstap van de dag: de Tree Chocolate Tour, op 35 minuten rijden van het hotel.

Fabian, de gids op de chocoladeplantage kwam ons vriendelijk tegemoet. Ik had een toeloop verwacht met een grote groep op een groot domein. De borden naar de locatie stonden immers al aangegeven vanaf ons hotel, maar niets daarvan. We waren gewoon alleen, het was een privé-tour. Het begon met een rondleiding in de omgeving van de plantage, naar een rivier, met een 400-jaar oude boom, met een mega-schommel, met een opgezette pop, en heeeeeel veel soorten planten. Die mochten we allemaal ofwel “crushen en ruiken”, ofwel “crushen en proeven”. Het was een blinde test elke keer, maar wel tof. Van munt (makkelijke start) tot limoengras, koriander, kaneel, kruidnagel, een verdovende plant, een “sleeping plant” (die ging in de “dood-stand” als je die aanraakte, echt apart), kokosnoten, tot waar we uiteindelijk voor gekomen waren: de cacaobonen. Hoe de vruchten om de 15 dagen worden geplukt, tot het drogen van de bonen, malen en persen ervan. We konden vervolgens de pasta proeven, 100% cacao. Apart, want heel bitter en korrelig. Afsluiten deden we met een chocolademelkje, met haast geen toegevoegde suiker.

Deze plantage was volledig ambachtelijk: 6 mensen kappen de vruchten, waarna zelfs het verpakken manueel gebeurt. Ze exporteren niet en verkopen ook niet aan externen, alles verkopen ze in hun winkeltje. Ze produceren een ton cacao per maand trouwens. De tour eindigde in het winkeltje, maar het was geen opdracht hier iets te moeten kopen ;). Met koffiebonen, veel cacaopoeder en een reep 70% met stevia konden we terug naar het hotel.

Bij het afrijden van het domein moesten we nog creatief zijn om de 2 huishonden niet te overrijden, gevaar zagen ze niet echt… Vervolgens had ik geen zin in exact dezelfde route terug, dus namen we ergens halverwege een andere optie. Dat bleek een onverharde weg te zijn, langs een dorp (mét supermarkt), en slingerend berglandschap. Het werd nooit echt onmogelijk, maar het was wel goed dat we een 4x4 hadden.

Eens terug in het hotel nog even in het hete zwembad gaan zitten, ook al was het bewolkt, echt koud was het niet.

Het avondmaal was in stijl, erg lekker. Ik nam zoals gisteren terug een cocktail, maar een andere, David bleef bij zijn glas wijn (dat meer kostte dan mijn cocktail ;)). Vervolgens carpaccio en Caesar salad, en een hartige pannenkoek-canelloni met kip en curry, en respectievelijk kip met curry en rijst. Topafsluiter hier.

Morgen vervolgen we onze reis naar Monteverde, naar het volgende nevelwoud, op 2u30 rijden van hier ongeveer. Waar we hier op 600 meter hoogte zaten, gaan we morgen naar 1500 meter. Dat gaan we voelen, het is daar “maar” 21 graden. Zal eens deugd doen.

De foto’s van vandaag: