Maandag 24 augustus: Boca Tapada

Het begint te lukken met de verrekijker;)

Op zoek naar creepy beesten

Wilde even passeren

Dankuuuu!

Niet te verwarren met de Gardena-slang

Cayman says hi!

Coconstadium van een blauwe vlinder

Maandag 24 augustus: Boca Tapada

Een goedgevulde dag vandaag. Die begon al vroeg, 5u10 opstaan voor een bird watching tour met Isaac. Isaac had geen ochtendhumeur en zag het helemaal zitten. Hij was één van de gidsen die ons gisteren bij aankomst in zijn lens liet kijken voor een toekan. We waren met 4, nog een koppel Fransen vervoegde ons. 

Hij legde de lat hoog, want hij zou ons allerlei vogels laten zien zei hij: een vogel in gedachten, you name it, hij zou hem vinden, papegaaien inclusief. Maar toen begon het te regenen en daar houden vogels niet zo van. Wij ook niet meer sinds Tortuguero trouwens, dus ik verstond die vogels wel ;). 

Niet dat we geen vogels hebben gezien, daar is dit indrukwekkend lijstje het bewijs van:

Tangers, Oropendula, Rougous breasted hermit, Broad tipped hermit, Colored aracari, Keel billed toucan, Tropical king bird, Blue black grass quit,  Giant cowbird, Melodious black bird,  Green ibis, Moscovy duck, Green Herron,  Red lored Amazon, Creepers, grey Herron, Spotted sandpiper, Flycatcher,  Social flycatcher,  Black cheeked woodpecker, hummingbirds,… En nog een aantal die ik niet kon oplijsten…

Hij droeg zelf zijn grote kijker overal mee, en bij het zien van een vogel zette hij zijn kijker goed zodat we hem nog dichter konden zien dan via onze verrekijkers. En nam dan zo een foto voor ons met onze gsm via zijn kijker. Isaac was een lopende vogelencyclopedie, en verwachtte dat van ons ook na een half uur. 1500 vogels in Costa Rica, begin er maar aan…Wij, de Fransen inclusief, konden hem alleen maar ontgoochelen. Op een bepaald moment zei hij met enige komische dramatiek “Komaan, ik heb jullie al eens gezegd welke vogel dat is, als je het nu niet weet, sterf ik hier ter plekke!”. Gelukkig wisten de Fransen hem van zijn gewisse dood te vrijwaren met een ultieme gok. En zo ging het komisch verder, met verwijzingen dat we 0 op 10 scoren voor de vogelherkentest, toen we hem op een fout betrapten met het herkennen van een zwarte vogel (die bij nader inzien een oranje staart had) zeiden wij dan weer dat hij ook niet zo goed zou scoren, dat een bepaalde vogel daar nooit landde, maar “hey, het is een vrij land”,… 105 interessante minuten later was het bird watchen voorbij, een leuke ervaring rijker. EN: afgezien van het begin is het uiteindelijk redelijk droog gebleven!

Na het heerlijke ontbijt, versgemaakte yoghurt, pancakes, bananenbrood, ei, en wat fruit was het nog maar 9u45. Even gaan uitrusten in de boomhut, er was nog tijd zat tot de tweede uitstap van vandaag, de wandeling in het woud van het domein, die was pas om 15u. Tot het zover was konden we nog uitgebreid lunchen, rondhangen en nog eens teruggaan naar de vogelkijkplek van vanochtend.

Om 15u zou Isaac ons opnieuw staan opwachten voor de tour in het woud, maar dat werd op het laatst veranderd naar Jefferson. Hij was de andere jongen die ons gisteren door de lens liet kijken. Isaac zei zelf al dat Jeff zijn Engels veel beter was, en toegegeven, dat was het ook. Jeff wist ook heel veel, en het begon al bij het restaurant, waar een lange groene slang was gespot. Niet giftig, maar zoals gezegd erg lang ;). Dat die zo lang was wil zeggen dat hij ook volwassen is, en dat is blijkbaar best uitzonderlijk. Dat begon al goed, de lat lag hoog. Ook Jeff beloofde ons ara’s, maar - spoiler alert - die hebben we opnieuw niet gezien. De tocht was mooi, we vertrokken langs dezelfde weg als vanochtend, maar gingen dan echt het woud in. Dat pad begon breed, maar het laatste stuk was smaller en echt avontuurlijk. Ergens ter hoogte van dat bredere pad kwam het ter sprake dat we later op onze trip nog een nachtwandeling zouden doen waarbij ze tarantula’s zouden gaan zoeken. Dat deed Jeff vermoeden dat we wel into spinnen waren, dat is half waar ;). De eerste spin was al snel gespot, eentje die ik ook nog wel aankon, maar toch liever vanop een afstandje. Het web dat deze spin maakte was wel indrukwekkend, sterk, goudkleurig en in meerdere lagen.

Jeff’s materiaal was ook indrukwekkend, zijn kijker was 1200 dollar waard, en zijn verrekijker was een maatje sterker dan de onze. Desalniettemin was hij ook blij voor ons dat we de verrekijkers hadden die we hebben gekocht, volgens hem heel goed voor vogels spotten en snel kijken. Goed voorgesteld dus van de collega van mij, ik zal het hem doorgeven dat zelfs in Costa Rica ons materiaal werd goedgekeurd :).

Dankzij zijn kijker kon hij die spin schrikwekkend dicht in beeld brengen, dat hoefde nu ook weer niet voor mij ;). 

Daarna zag David zijn kans om wraak te nemen op al die keren dat ik volgens hem zijn skileraars of gidsen heb “afgepakt”: de vraag naar tarantula’s spotten kwam opnieuw. Allemaal top voor Jeff, die ons halt liet houden op een plek die er bekend voor staat. Daar was het kwestie van in de juiste schuilgaten te gaan porren om te zien wat erin zat: schorpioenen, tarantula’s of een kruising ervan. Fantastisch ;)…

Terwijl zij zaten te porren, nam ik het allemaal voor waar vanop een veilige afstand. Tot ze effectief op iets stootten met zwarte lange poten. De foto haalt dit reisverslag NIET, die mag in de privé-collectie van David blijven staan. Daarna grapte hij er wel over dat het zijn nieuwe whatsapp foto ging worden en dat hij al uitkeek naar de whatsapp-stilte van mijn kant erna…

Vervolgens ging het nog naar dat eerder vernoemde smallere pad, waar het voornamelijk over schimmels en bacteriën ging, die in symbiose zorgen voor het opruimen van het woud. Net zoals alles in dit klimaat gaat dat allemaal een pak sneller door de vochtigheid. En ook over het perfect in elkaar zittende eco-systeem, dat elke schakel in dit woud van belang is voor de instandhouding ervan. 

Iets na 17u was de tour afgelopen, maar ook weer niet volledig. Want ook daar was er weer een dier gespot: een cayman. Nog een jong dier, maar al best schrikwekkend. Opnieuw dankzij de kijkers en trucjes hoe we dat zelf met onze verrekijkers konden nadoen, kregen we een scherpe foto van het reptiel. 

Toffe namiddag, hele leuke dag. Dit is een heel leuke plek om te zijn. Ook al is onze boomhut telkens 10 minuten wandelen naar de receptie en restaurant, je krijgt er wel de totale rust voor in de plaats. En hoewel het vanmiddag heel vochtig is geworden door de hitte (en af en toe zon zelfs) is het een andere vochtigheid dan in Tortuguero. Eentje die je je kleren en schoenen wél laat drogen alvast. Morgen zijn we hier nog een dag, tegen dan is die zorg ook achter de rug. 

Na nog een uitgebreid avondmaal, met soep en respectievelijk steak en “catch of the day’ (witte vis), konden we de terughike aanvatten naar onze boomhut. Morgen staat er een boottour op het programma die ons naar de grens met Nicaragua zal brengen, om 8u30 beginnen we eraan. En het zou ook dan wel eens helemaal droog kunnen blijven, laten we het hopen!