Vrijdag 4 september: Alajuela - SJO

 De laatste dag van de vakantie, altijd een beetje een wee gevoel van de vakantie die alweer voorbij is. Nu ja, “alweer” is relatief, volgens David duurde de vakantie langer dan ze in werkelijkheid was. 

Van het hotel mochten we de kamer gratis tot 15u houden, het moment dat we ook naar de luchthaven moesten vertrekken. 

Om 8u begonnen we aan ons ontbijt. Dat was deels buffet, deels a la carte. We namen nog een laatste keer het Costa Ricaans ontbijt, zijnde rijst met bonen, eieren, 2 sneden bakbanaan, wat aardappeltjes en een tortilla. En ook nog een pancake, ook voor het laatst in een tijdje waarschijnlijk. 

Na het ontbijt besloten we nog even de trail van het hotel af te wandelen, naar een aantal watervallen, en door een deel “jungle”. Heel mooi gedaan, en heel goed onderhouden. Je kon eigenlijk het hele pad zien dat er geharkt wordt om de kleigrond minder glad te maken. Dat is geen overbodige luxe, want glad was het zeker door de aankoekende klei aan onze schoenen. Na een klein uurtje stonden we terug aan de receptie, goed voor ons stappen- en trappendoel. 

Bij het terugkeren aan de kamer stonden we beiden serieus in het zweet. Maar verkoeling was nabij, voor mij dan toch: het onverwarmde zwembad recht tegenover onze voordeur van de kamer. Dat deed deugd.

Aansluitend gingen we nog wat verder zwemmen in het verwarmde zwembad met uitzicht over de vallei. Dit zwembad was recenter, en mooier. David zwom er naar eigen zeggen 15 officiële baantjes van 20 meter, dat doe ik hem niet na ;).

Beide zwembaden hadden we voor ons alleen, veel volk leek er niet te zijn in het hotel vandaag. Het is ook vooral een hotel voor aankomende of vertrekkende toeristen. Want ook navraag bij ChatGPT bevestigde dat San José of Alajuela niet bepaald memorabele bezoeken zouden zijn. Dus die extra moeite konden we ons ook wel besparen. Vooral San José heeft geen echt centrum met historische gebouwen, en is redelijk chaotisch gebouwd met een bovengrondse kabelnest om U tegen te zeggen. Fascinerend hoeveel lopende meters er hier zichtbaar zijn. 

Restte ons nog te lunchen in het hotel, nog zo makkelijk en een goeie wederdienst om de kamer zo lang te mogen houden. David nam voor de verrassing kip, ik nam een groentenmix met een heel lekkere tomatensaus overheen. En nog een appelcrumble met ijs om af te sluiten. 

Om 15u vertrokken we richting de luchthaven. Overal mooi op tijd, het is ook geen grote luchthaven. Om 19u05 gaat de vlucht, na nog een bagel met Cream cheese zijn we nu echt klaar om te vertrekken. Nog 40 minuten voor het boarden op het moment van schrijven.

Dit was een heel fijne vakantie, ik had er geen etappe uit willen schrappen. Ook al is het rudimentair begonnen in Tortuguero met de immense vochtigheid en de stortregens, daarna is het wel crescendo gegaan qua comfort en mindere vochtigheid. Het resultaat van die extreme start is een goede voorraad regenkledij voor extreme toestanden, tot plastic overlaarzen om over je schoenen te trekken. Of we het ooit nog nodig gaan hebben, we zullen het zien :). 
Het aantal vogels en andere dieren die we hier hebben gezien zijn niet te tellen. Daarvoor alleen al was het de moeite waard. 

Dit overtreft Argentinië niet qua totaalbeleving, maar deze vakantie staat wel hoog op de lijst met fijne vakanties. 

Pura Vida, Costa Rica!

Donderdag 3 september: San Gerardo de Dota - Alajuela

Die quetzal is best een toffe vogel ;). We hebben er niet 1, maar zowaar 3 gezien. Zelfs onze gids, Raul, was er van onder de indruk. De kers op de taart, een vrouwtje, hebben we uiteindelijk niet gespot, maar wel nog een nest andere vogels, én een coyote. Dat is zowaar nog lastiger te spotten dan een quetzal. 

Om 4u45 ging de wekker. Ik had redelijk goed geslapen, mijn reisgenoot zag er minder vrolijk uit vanochtend en had naar eigen zeggen barslecht geslapen. Komt daar nog bij dat hij sowieso al niet enthousiast was over het belachelijke uur om een bij nader inzien toch wel kleine vogel te spotten. 

Aan de receptie stonden we nog met wat andere vogelaars bij 10 graden klaar om opgehaald worden door de gidsen. Wij hadden dus Raul, en ook nog eens privé. Hij had niet de coolste wagen van de bende, maar hij was wel de rustigste en deed het echt goed. Quetzals moet je spotten voor de zon in de vallei komt, en dat is rond 6u30. Quetzals haten namelijk de zon, het verandert de kleuren van hun vacht waardoor ze makkelijker opvallen als prooi. Dan is dat ook ineens uitgeklaard, dat ze het niet doen om toeristen te pesten ;). 

Het doel was om naar een aantal plekken te rijden waar we de meeste kans hadden, en dan te wachten op de quetzal (als hij al komt). Ze zijn vaak te vinden rond avocadobomen, een kleinere soort dan die die wij eten. Na 5 minuten rijden en 5 minuten wachten was hij daar al! Raul had hem als eerste gespot, en wij hebben hem uiteindelijk ook heel lang en goed kunnen bewonderen, getuige de 43 foto’s die hij maakte voor ons. Al snel kwamen de andere gidsen af met hun groepen, maar niet iedereen had hem gezien. Raul was blij, want we hadden de lat redelijk hoog gelegd voor hem bij de start, toen we vertelden dat we énkel voor die vogel naar San Gerardo de Dota waren gekomen. Om 5u30 was die stress dus al voorbij. Alles wat erna kwam was bonus. Een beetje verder spotten we nog een quetzal, een mannetje dat nog geen staart had ontwikkeld. Tegen november, de paartijd, zal hij er wel eentje moeten hebben als hij wil scoren. Gelukkig had hij volgens Raul nog tijd. Nog een beetje verder was het opnieuw prijs, opnieuw een mannetje. Die zat wel wat meer verstopt.

Quetzals zijn trouwens conflictvermijders, elke energie die niet naar het groeien van hun staart gaat, is verloren energie, dus mijden ze elkaar constant. Dat was ook de reden waarom we ze telkens op aparte locaties zagen.

Tussen de stops kwamen we ook nog te weten dat Raul effectief in het dorp woont, dat het soms té stil kan zijn, en dat het 2 uur rijden is naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Dat zou dus niet echt werken voor mij, omdat ik altijd wel iets vergeet. Hij vertelde ook nog over de levensduurte, volgens hem ook veroorzaakt door de gentrificatie in het hele land. Dat is een neveneffect van toerisme, wat cruciaal is voor Costa Rica, maar wat er ook voor zorgt dat het ook allemaal duurder wordt voor de gewone mens. Desondanks zei hij wel dat de levensstandaard hoger ligt dan in de omringende landen, ook net door dat toerisme. 

Verder ging het ook nog over een interessant verschil in vogelgedrag: bij ons in Europa zijn vogels veel banger. Dat komt volgens hem omdat er in Centraal Amerika nooit echt werd gejaagd op vogels. Integendeel, de quetzal was eerder een heilige vogel en werd beschermd. Dat kruipt in de genen van de vogels, of ze al dan niet schrik moeten hebben van mensen, en het kan honderden jaren duren voor dat er genetisch zou uitgaan.

Rond 6u50 zat de tour erop, we hebben de vogel gezien waarvoor we kwamen, dus heel blij. Het is een vogel met een heel schattige kop, zo’n beetje een net-uit-bed-kapsel, ik heb het daar wel voor ;). 

Tegen dan konden we ook ineens doorlopen naar het ontbijt. Voor de verandering eens een buffet, waarbij voor mij vooral de suikerwafeltjes eruit staken. Tegen half negen waren we klaar en konden we uitchecken. 

Ondertussen begon het ook lekker warm te worden door de zon, zo’n 18 graden schat ik. We hadden de hele ochtend geluk met het weer, want de hemel was volledig open al sinds de ochtend. Anders was de kans op de quetzal sowieso minder geweest. Het hele domein had wel wat (daar was mijn reisgenoot het niet zo mee eens), het was mooi aangelegd, en overal zag je vogeltjes. Maar het was niet ideaal geweest hier nog langer te blijven, sowieso.

De 117km lange rit bracht ons langs de bergruggen terug naar 3000 meter, om vervolgens af te dalen via Carthago, dwars door San José, om uiteindelijk in Alajuela uit te komen, het dorp waar het Xandari resort ligt. Het verstedelijkte stuk was interessant om te zien, maar niet echt iets om voor uit te stappen. Tegen half twaalf konden we inchecken, en we hadden geluk dat de kamer ook ineens klaar was. 

Het hele resort is apart ontworpen. Het heeft felle kleuren, elke villa heeft een ander kleurschema, en er is veel gewerkt met organische vormen. Niet echt onze stijl, maar het heeft wel wat en het is consequent doorgetrokken in heel het hotel. Het is door een gerenommeerde Amerikaanse architect en zijn vrouw ontworpen. Het heeft 3 zwembaden verspreid over de locatie, waarvan eentje uitkijkt over de vallei. die is wel de mooiste. 

De laatste uren hier kunnen we zo relaxed afsluiten. Ik kon nog een hoofd-en nekmassage boeken in de namiddag, en ervoor en erna konden we nog in 2 plaatselijke restaurants gaan eten die beiden “mirador” in de naam hadden, met uitzicht over dezelfde vallei van San José. We kozen geheel in de trend voor telkens 4 variaties met kip als thema :).

Morgen hebben we nog tijd tot 15u30 alvorens naar de luchthaven te gaan. In de tussentijd gaan we ons niet teveel vermoeien en in het hotel blijven. En vroeg slapen om de jetlag wat te temperen.

De foto’s van vandaag:

Woensdag 2 september: Uvita - San Gerardo de Dota

“De vogel teveel zeker?”, of “Die vogel kan zichzelf maar beter laten zien morgen”. “Die vogel”, dat is de quetzal, door David steevast “Zwitsal”-vogel genoemd. Door de abrupte verandering van luxe naar barakken (er is bij nader inzien niet veel luxe aan, maar aan 90 euro per nacht kan je dat ook niet echt verwachten) heeft David de lat hoog gelegd voor de quetzal. En al zeker omdat we om 5u15 aan de receptie moeten staan. Dus quetzal, je kan maar beter de moeite zijn!

Uitchecken in de oxygen villa’s deden we rond een uur of 11. Het was alweer stralend heet weer, met een gevoelstemperatuur van 38 graden. Toch wilden we nog even de waterval van het huis zien, die was onder het spagebouw gelegen. Het was nog geen 10 minuten wandelen, maar tegen dat we terug aan de kamer waren, droop het zweet ons af. Het was wel een heel mooie waterval, en maakte deel uit van een langer wandelpad in het domein van het hotel. Als het nu niet zo warm was geweest…

We stopten beneden de berg nog voor een drankje bij Maka, voor David opnieuw iets met whey en veel calorieën, voor mij opnieuw iets digestief. Dat van gisteren had alvast zeker zijn werk gedaan. Verder kochten we ook nog een magneet en een sticker iets verderop.

De route vandaag was 117km, niet ver in kilometers, opnieuw wel weer in tijd door de aard van de weg. Heel mooi, de moeite waard om langs hier te rijden, maar ook erg hoog. In anderhalf uur gingen we van zeeniveau naar 3000 meter via een kronkelende weg, met veel oponthoud door zwaar vervoer. Ergens rond de 2500 meter voelde ik de misselijkheid opkomen, ook al reed ik zelf. Na een korte stop was het gelukkig wel voldoende beter om de weg verder te zetten. David geloofde er geen snars van dat we op 3000 meter zaten, ook al zeiden de iPhone, onze beide Garmins én mijn maag dat het wel degelijk zo was ;). 

San Gerardo de Dota ligt op 2200 meter, waardoor de laatste 10km naar het dorp (als je het al zo kan noemen) steil kronkelend naar beneden ging om die 800 meter lager uit te komen. 

Bij het inchecken werd het verschil met de Oxygen villa’s al snel duidelijk. Het prijsverschil is ook navenant, dus op zich logisch. Maar als je dit hotel wel iets kan verwijten, is dat ze de barak waarin wij slapen de “junior suite” hebben genoemd. Dat is een flagrante aanfluiting voor de terminologie en zou moeten verboden worden ;). Het doet denken aan de nette, maar heel verouderde en overpricete ketenhotels in de VS. Alles straalt jaren 70 uit, zonder warm water komen we zonet achter, dat hadden ze toch wel al toen…

Bij het zoeken naar een late lunch (niet in het hotel) kwamen we erachter dat dit dorp 2 restaurants heeft. We stopten bij het dichtstbij gelegen, de Alma de Arbol. Beiden gingen we voor de gegrilde kip met rijst, onze klassieker. Daar begon bij David het idee te broeden dat niets ons verplichtte om hier 2 nachten te zijn. Op zich is dat ook niet zo heel handig, want we zijn nog steeds 3 uur verwijderd van de luchthaven, als alles goed gaat. Ook al gaat de vlucht pas om 19u, echt ontspannend maakt dat onze laatste anderhalve dag niet. En nadat we morgen hopelijk rond 5u50 die quetzal hebben gezien is er hier ook niets meer te doen. Het is te koud om aan het zwembad te liggen (dat er niet is, maar theoretisch gezien), want het is hier maar 14 graden. Na wat brainstormen kwamen we uit bij het hotel dat bij de eerdere reisvoorstellen van Evaneos werd voorgesteld, het Xanderi resort. Dat ligt op slechts 22 minuten van de luchthaven, heeft wel meer faciliteiten om ook vrijdag in stijl en ontspannen af te sluiten. Dat werd het dan, morgen checken we na de ochtendwandeling en het ontbijt onmiddellijk uit. We kijken er beiden wel naar uit om zo deze vakantie af te sluiten.

Voor het avondeten gingen we bij het andere restaurant, de soda Dona Marlen. Wat een lieve mevrouw was dat. We moesten ons wel nog serieus haasten, want het sloot om half acht, en we kwamen er om tien na zeven toe. Net genoeg tijd om nog een gefrituurde forel en een broodje met kip te kunnen wegwerken. Heel lekker, geen geld.

En zo eindigen we onze voorlaatste avond, met een heel vroege avondklok. Dus quetzal: je bent bij deze gewaarschuwd en kan jezelf maar beter snel tonen morgen!

De foto’s van vandaag:

Dinsdag 1 september: Uvita

Eens een volledige dag geen excursies, het kan ook eens deugd doen. Vandaag was zo’n dag. Niet dat we gaan plannen hadden, we wilden fitnessen en ik had een wellness-sessie gepland, maar niets om vroeg voor op te staan. 

Na het ontbijt, 2 variaties op eieren, gingen we op zoek naar de Sharks Gym. Daar kon je volgens de reviews voor 4 euro een dagpas kopen. Het was even zoeken, want het lag in de tweede lijn, en mijn reisgenoot dacht het nog maar eens beter te weten (NOT!), maar goed, niets wat ik hier nu breed wil gaan uitsmeren. Uiteindelijk lag hij naast een sportterrein van een school. We hadden de hele sessie de fitness voor ons alleen. Het was een belevenis van “eerste keren”: een openlucht gym, een loopband die dienst deed als staander voor de jukebox, een roeitoestel waar het scherm van ontbrak, een tricepstouw waar je soep van kon koken. Maar hij was best goed uitgerust, en beiden hebben we alles kunnen doen van ons schema. Bieden content van de training. 

Omdat David na een training alweer honger heeft, stopten we bij Maka. Dat is in de lange straat naar ons hotel aan het begin. Daar kan je een selectie whey-shakes, gembershots en fruitsapjes krijgen waar we bij ons jaloers op zijn. David nam een shake met zo maar eventjes 500kcal, ik hield het op een detox-sapje met een niet nader bepaald aantal kcal (voelt dan altijd beter ;)). Davids drankje was effectief eten en drinken tegelijk (voor mij dan toch), heel vol van smaak en lekker. Dat van mij was ook lekker, meer verfrissend. Desalniettemin had ik voor de rest van de middag niet al te veel honger meer. De eigenares heeft 3 honden, waarvan er eentje wel erg aanhankelijk aan me was. De andere twee waren ook schattig, maar eerder in de buurt dan echt schooiend om aandacht.

Om 14u30 had ik een “body renewal” geboekt in de spa. Die ligt een stukje verder van het hoofdgebouw, te bereiken met een golfkar langs een rotsige weg. Eens daar was de rust compleet: je hoorde enkel de waterval, verder niets. De body renewal was een scrub met een hoofdmassage erbij. Was heel fijn, leuke ervaring weeral. In de tussentijd was David op zoek gegaan naar eten, en dat heeft hij gevonden beneden onze berg. De gebruikelijke kipfilet, dit keer met frietjes. 

Restte ons nog wat verder te hangen aan het zwembad, nog een cocktail te drinken als aperitief alvorens weer van onze berg af te dalen voor het avondeten. Dat vonden we in het dorp aan de andere kant van de weg. Kip aan het spit was signature dish, daar gingen we voor. Een hele kip met zijn tweeën, inclusief side dishes. Ook de ober vond dat we het goed hadden gedaan, bij het afruimen zei hij “well done” :D. Het was duwen, maar heel lekkere kip.

We hebben de afgelopen 2 dagen enorm geluk gehad met het weer. Gisteren was een zonnige dag, vanochtend begonnen we met regen, en hoewel de zon nooit echt is doorgebroken, het is na 9 uur wel de hele dag droog gebleven. De timing kon niet beter.

Morgen verlaten we dit oord van rust, volgens David voor “barakken”. Het volgende hotel ziet er inderdaad minder gezellig en luxueus uit dan dit, maar het is wel 4 sterren. Dus hoop ik op een toch iets meer high end barak ;). Dat is dan ook meteen het laatste hotel van de vakantie. Het is ook het hoogst gelegen, op 2200 meter, en dat gaan we terug voelen in temperaturen: 19 graden overdag en 12 ‘‘s nachts. 

De foto’s van vandaag:

Stoere fitness

Stoere fitnesser

Elk zijn groen drankje 

Schattig dier