woensdag 2 september 2026

Woensdag 2 september: Uvita - San Gerardo de Dota

“De vogel teveel zeker?”, of “Die vogel kan zichzelf maar beter laten zien morgen”. “Die vogel”, dat is de quetzal, door David steevast “Zwitsal”-vogel genoemd. Door de abrupte verandering van luxe naar barakken (er is bij nader inzien niet veel luxe aan, maar aan 90 euro per nacht kan je dat ook niet echt verwachten) heeft David de lat hoog gelegd voor de quetzal. En al zeker omdat we om 5u15 aan de receptie moeten staan. Dus quetzal, je kan maar beter de moeite zijn!

Uitchecken in de oxygen villa’s deden we rond een uur of 11. Het was alweer stralend heet weer, met een gevoelstemperatuur van 38 graden. Toch wilden we nog even de waterval van het huis zien, die was onder het spagebouw gelegen. Het was nog geen 10 minuten wandelen, maar tegen dat we terug aan de kamer waren, droop het zweet ons af. Het was wel een heel mooie waterval, en maakte deel uit van een langer wandelpad in het domein van het hotel. Als het nu niet zo warm was geweest…

We stopten beneden de berg nog voor een drankje bij Maka, voor David opnieuw iets met whey en veel calorieën, voor mij opnieuw iets digestief. Dat van gisteren had alvast zeker zijn werk gedaan. Verder kochten we ook nog een magneet en een sticker iets verderop.

De route vandaag was 117km, niet ver in kilometers, opnieuw wel weer in tijd door de aard van de weg. Heel mooi, de moeite waard om langs hier te rijden, maar ook erg hoog. In anderhalf uur gingen we van zeeniveau naar 3000 meter via een kronkelende weg, met veel oponthoud door zwaar vervoer. Ergens rond de 2500 meter voelde ik de misselijkheid opkomen, ook al reed ik zelf. Na een korte stop was het gelukkig wel voldoende beter om de weg verder te zetten. David geloofde er geen snars van dat we op 3000 meter zaten, ook al zeiden de iPhone, onze beide Garmins én mijn maag dat het wel degelijk zo was ;). 

San Gerardo de Dota ligt op 2200 meter, waardoor de laatste 10km naar het dorp (als je het al zo kan noemen) steil kronkelend naar beneden ging om die 800 meter lager uit te komen. 

Bij het inchecken werd het verschil met de Oxygen villa’s al snel duidelijk. Het prijsverschil is ook navenant, dus op zich logisch. Maar als je dit hotel wel iets kan verwijten, is dat ze de barak waarin wij slapen de “junior suite” hebben genoemd. Dat is een flagrante aanfluiting voor de terminologie en zou moeten verboden worden ;). Het doet denken aan de nette, maar heel verouderde en overpricete ketenhotels in de VS. Alles straalt jaren 70 uit, zonder warm water komen we zonet achter, dat hadden ze toch wel al toen…

Bij het zoeken naar een late lunch (niet in het hotel) kwamen we erachter dat dit dorp 2 restaurants heeft. We stopten bij het dichtstbij gelegen, de Alma de Arbol. Beiden gingen we voor de gegrilde kip met rijst, onze klassieker. Daar begon bij David het idee te broeden dat niets ons verplichtte om hier 2 nachten te zijn. Op zich is dat ook niet zo heel handig, want we zijn nog steeds 3 uur verwijderd van de luchthaven, als alles goed gaat. Ook al gaat de vlucht pas om 19u, echt ontspannend maakt dat onze laatste anderhalve dag niet. En nadat we morgen hopelijk rond 5u50 die quetzal hebben gezien is er hier ook niets meer te doen. Het is te koud om aan het zwembad te liggen (dat er niet is, maar theoretisch gezien), want het is hier maar 14 graden. Na wat brainstormen kwamen we uit bij het hotel dat bij de eerdere reisvoorstellen van Evaneos werd voorgesteld, het Xanderi resort. Dat ligt op slechts 22 minuten van de luchthaven, heeft wel meer faciliteiten om ook vrijdag in stijl en ontspannen af te sluiten. Dat werd het dan, morgen checken we na de ochtendwandeling en het ontbijt onmiddellijk uit. We kijken er beiden wel naar uit om zo deze vakantie af te sluiten.

Voor het avondeten gingen we bij het andere restaurant, de soda Dona Marlen. Wat een lieve mevrouw was dat. We moesten ons wel nog serieus haasten, want het sloot om half acht, en we kwamen er om tien na zeven toe. Net genoeg tijd om nog een gefrituurde forel en een broodje met kip te kunnen wegwerken. Heel lekker, geen geld.

En zo eindigen we onze voorlaatste avond, met een heel vroege avondklok. Dus quetzal: je bent bij deze gewaarschuwd en kan jezelf maar beter snel tonen morgen!

De foto’s van vandaag:




dinsdag 1 september 2026

Dinsdag 1 september: Uvita

Eens een volledige dag geen excursies, het kan ook eens deugd doen. Vandaag was zo’n dag. Niet dat we gaan plannen hadden, we wilden fitnessen en ik had een wellness-sessie gepland, maar niets om vroeg voor op te staan. 

Na het ontbijt, 2 variaties op eieren, gingen we op zoek naar de Sharks Gym. Daar kon je volgens de reviews voor 4 euro een dagpas kopen. Het was even zoeken, want het lag in de tweede lijn, en mijn reisgenoot dacht het nog maar eens beter te weten (NOT!), maar goed, niets wat ik hier nu breed wil gaan uitsmeren. Uiteindelijk lag hij naast een sportterrein van een school. We hadden de hele sessie de fitness voor ons alleen. Het was een belevenis van “eerste keren”: een openlucht gym, een loopband die dienst deed als staander voor de jukebox, een roeitoestel waar het scherm van ontbrak, een tricepstouw waar je soep van kon koken. Maar hij was best goed uitgerust, en beiden hebben we alles kunnen doen van ons schema. Bieden content van de training. 

Omdat David na een training alweer honger heeft, stopten we bij Maka. Dat is in de lange straat naar ons hotel aan het begin. Daar kan je een selectie whey-shakes, gembershots en fruitsapjes krijgen waar we bij ons jaloers op zijn. David nam een shake met zo maar eventjes 500kcal, ik hield het op een detox-sapje met een niet nader bepaald aantal kcal (voelt dan altijd beter ;)). Davids drankje was effectief eten en drinken tegelijk (voor mij dan toch), heel vol van smaak en lekker. Dat van mij was ook lekker, meer verfrissend. Desalniettemin had ik voor de rest van de middag niet al te veel honger meer. De eigenares heeft 3 honden, waarvan er eentje wel erg aanhankelijk aan me was. De andere twee waren ook schattig, maar eerder in de buurt dan echt schooiend om aandacht.

Om 14u30 had ik een “body renewal” geboekt in de spa. Die ligt een stukje verder van het hoofdgebouw, te bereiken met een golfkar langs een rotsige weg. Eens daar was de rust compleet: je hoorde enkel de waterval, verder niets. De body renewal was een scrub met een hoofdmassage erbij. Was heel fijn, leuke ervaring weeral. In de tussentijd was David op zoek gegaan naar eten, en dat heeft hij gevonden beneden onze berg. De gebruikelijke kipfilet, dit keer met frietjes. 

Restte ons nog wat verder te hangen aan het zwembad, nog een cocktail te drinken als aperitief alvorens weer van onze berg af te dalen voor het avondeten. Dat vonden we in het dorp aan de andere kant van de weg. Kip aan het spit was signature dish, daar gingen we voor. Een hele kip met zijn tweeën, inclusief side dishes. Ook de ober vond dat we het goed hadden gedaan, bij het afruimen zei hij “well done” :D. Het was duwen, maar heel lekkere kip.

We hebben de afgelopen 2 dagen enorm geluk gehad met het weer. Gisteren was een zonnige dag, vanochtend begonnen we met regen, en hoewel de zon nooit echt is doorgebroken, het is na 9 uur wel de hele dag droog gebleven. De timing kon niet beter.

Morgen verlaten we dit oord van rust, volgens David voor “barakken”. Het volgende hotel ziet er inderdaad minder gezellig en luxueus uit dan dit, maar het is wel 4 sterren. Dus hoop ik op een toch iets meer high end barak ;). Dat is dan ook meteen het laatste hotel van de vakantie. Het is ook het hoogst gelegen, op 2200 meter, en dat gaan we terug voelen in temperaturen: 19 graden overdag en 12 ‘‘s nachts. 

De foto’s van vandaag:


Stoere fitness


Stoere fitnesser


Elk zijn groen drankje 

Schattig dier