woensdag 4 september 2024

Woensdag 4 september: Monverde wine experience hotel

Woensdag 4 september: Monverde wine experience hotel

De laatste dag van de vakantie. Altijd eentje om te reflecteren over de voorbijgaande vakantie, en beiden zijn we enthousiast over Portugal, over de belevenissen en de ervaringen. Eerst en vooral: we komen ooit terug, want het is echt een aangenaam land om door te reizen (de diesellucht niet meegerekend), met oprecht vriendelijke mensen, in een land met een aangenaam klimaat en mooi landschap. Het eerste hotel zouden we overslaan, maar de twee andere waren elk op hun manier "wow".

Het laatste hotel is "aan ons gaan groeien", zoals ze in het Engels zeggen. De shock van de totale rust was eerst abrupt (lees het verslag van zaterdag ;)), maar dit hotel heeft dan weer andere troeven die Lavandeira niet had. En laat die net hét belangrijkste zijn in de criteria van mijn reisgenoot: goed eten.

Dat brengt me bij de kernwoorden van vandaag:

OBERS

De eerste avond was dat Carlos, de jonge gast die ons door de wijnkaart loodste (zie het reisverslag van zaterdag ;)). De afgelopen dagen kwamen daar ook Bruno bij (de baas van Carlos, zo leerden we vandaag) en Joao, de humoristische man van gisteren die zei dat we echt wel eten gingen krijgen, en die ook beiden vandaag present waren. Maar vooral Carlos ging letterlijk de extra mijl om ons te helpen. De tweede dag waren we aan het kijken naar de flessen porto in het uitstalraam van het restaurant. Om een lang verhaal kort te maken: Carlos heeft ervoor gezorgd dat wij een redelijke prijs betaald hebben voor 2 flessen porto die we graag wilden meenemen. Compleet zonder verwachtingen, want hij wilde niet eens een fooi, en gaf ons een deel terug waarvan hij vond dat het teveel was. We hebben zijn nummer, dus als we ooit terugkomen, kunnen we hem contacteren voor goede suggesties. Het afscheid van hem was heel hartelijk, echt zo een ontmoeting die je bij blijft, en ik denk wij ook bij hem. Hij vroeg ons een goeie review te schrijven, dat heb ik alvast gedaan in het "book of compliments" (een "book of complaints" is verplicht in Portugal, als tegengewicht is er dan een boek voor positivo's ;)), en ik zal nog een goeie review op Tripadvisor achterlaten.

LOOM

Verder was het een lome dag, heel warm al vanaf vroeg op de dag. Ik ging een half uurtje lopen, maar dat viel dik tegen in de brandende zon en de hellingsgraad van wijngaarden. David ging het later op de dag wandelen. De rest van de dag sleten we aan een laatste supermarktbezoek om de restjes mee op te eten, een lunch onder de boom, en wat bakken rond het zwembad. David merkte op dat ik me duidelijk verveelde, en ja, dat stemmetje "je zou beter wat doen" was hier wel terug present... Vandaar misschien.

ARCHITECT

De bouwheer van dit complex heeft er dus 16 jaar over gedaan. In die 16 jaar heeft die de architect nooit tegengesproken dat zijn inplanting van het zwembad en de wellness elkaar opheffen: tot 13u heeft het zwembad namelijk zon, daarna valt het in de schaduw van het gebouw van de welness. Onnodig te zeggen dat een onverwarmd zwembad in de schaduw retekoud is als het na 13u geen zon meer krijgt. Een gemiste kans die niet zomaar op te lossen valt ;). Desondanks heeft ijsbeer David gezwommen, met felicitaties van 2 Amerikaanse dames, terwijl de schrijfster van dit blog het hield bij "plonsen voor de afkoeling en dan terug snel opwarmen".

BIDET

Onze badkamer is er voorzien van eentje. Maar we gebruiken hem niet waarvoor hij gemaakt is vrees ik: bij gebrek aan kleerhangers is het voor mij een plaats om kleren op te leggen (en drogen). Het spoorde David aan tot een google-zoektocht, en kwam tot de vaststelling dat je al een bidet hebt voor 48 euro. Gezien dat goedkoper is dan een kleerkast, stelt hij voor dat we een bidet kopen voor mijn kleren thuis ;).

CULINAIR

We hebben de vakantie afgesloten met een bang: het 4-gangenmenu in het hotel. Dat was een afsluiter in stijl. Het hoofdgerecht (eend) en dessert (zwart vanille-ijs met een warm gebakje) waren zeer geslaagd. Het kader, de bediening, de avondzon met quasi geen wind, maakten het plaatje compleet. 

Apero op het boventerras
Laatste zicht op de wijngaarden
"Golden hour"


Terugkerend van bovenstaande foto ;)

Voorgerecht 1: vis en kikkererwten

Voorgerecht 2: kabeljauw


Hoofdgerecht: eend en patatjes

Dessert: hemels gebak met vanille-ijs

Het book of compliments volschrijven

dinsdag 3 september 2024

Dinsdag 3 september: Alvao Natural Park

Dinsdag 3 september: Alvao Natural Park

Dit natuurpark ligt op 50 minuten rijden van ons hotel, en deze keer voornamelijk via een aangename brede weg. Dat maakte de rit ernaartoe wat minder vermoeiend alvast. Ook was het er een pak minder druk dan in Geres.

De kernwoorden van vandaag:

ERMELO

Geen Tremelo, geen Almelo, ERMELO. Vanaf dit slaperig dorpje vertrok de wandeling. De helft van het dorp was een bouwval, de andere helft leek daarop. Een uitdaging om hier te wonen, doe dan maar Tremelo of Almelo ;).

BERGGEITEN

Dat zou op ons kunnen slaan, we hebben tenslotte opnieuw 695 hoogtemeters in de beentjes voor een afstand van 12,4km, maar het slaat wel degelijk op een kudde berggeiten. In tegenstelling tot de bergkoeien van 2 dagen geleden hebben deze dieren onze wandeling niet doen afbreken. De berggeiten werden vergezeld door 5 honden en een geitenhoeder, dus dat was alvast iets gecontroleerder. Eén van de 5 honden had ook wel interesse in ons, en kwam olijk onze kant uit om goeiedag te zeggen. Lief beest.

VERBRAND

Tijdens het jaar krijg ik best veel opmerking over "je moet je gezicht insmeren he", maar mijn reisgenoot slaat op vakantie zijn eigen adviezen serieus in de wind. Vandaag is zijn nek in een halve maanvorm verbrand (noot van de redactie/reisgenoot: hij smeert wel degelijk, maar vergeet al eens een stukje ;)). Dit komt na zijn verbrande rug eerder deze vakantie. Bij mij gaat dat eerder omgekeerd: op vakantie smeer ik braaf, tijdens het jaar laat ik me meer verrassen door een straal zon en vergeet ik al eens een heel stuk :).

VERGEZICHTEN

Wil je vergezichten, dan heb je beter geen dichtbebost gebied. Dat was het geval bij deze wandeling, het nadeel is dan dat er geen schaduw is natuurlijk. De start was onder een staalblauwe hemel, waardoor de eerste 2 km schroeiend begonnen. Daarna werd het wisselend bewolkt waardoor het ideaal wandelweer was. Nu ja, bij 28 graden in de niet-bestaande schaduw dan :).

De wandeling was erg mooi, in ruiger gebied dan we tot nu toe hadden gezien. Rotsig, mooie single trails, met uitzicht op watervallen, uitdagende stijgingspercentages, en dito dalen. Het was de langste wandeling voor deze vakantie, en ook de mooiste. 

CULINAIR

David heeft een "coffee from the machine" gescoord vandaag bij het ontbijt. Daar was hij blij mee (of dat denk ik toch).

De lunch, lekkere broodjes uit de Intermarché - ze kunnen hier overal echt goed brood bakken - met tonijn aten we op met uitzicht op de waterval. Op dat moment zat het zwaarste van de wandeling er op, na anderhalf uur klimmen. Een idyllische stop.

Voor het avondeten googelden we wat naar restaurants in de buurt. Dat was uiteindelijk een theoretische zoektocht: na een glas schuimwijn van het huis, een cocktail en een broodje zalm met philadelphia, nog een glas schuimwijn van het huis, besloten we maar in het hotel te blijven en enkel een hoofdgerecht te nemen. Toen we dat gingen vragen - we hadden niet gereserveerd - zei de vriendelijke ober van vanavond "Relax, sit down, have a drink on the house, and don't worry, you will get food tonight". Oef :D!

Opnieuw klimmen met de glimlach


Berggeiten

De vriendelijke hond


Op afstand blijven van de overstekende berggeiten


Ruig (terrein)

Lunchplek



Overdramatisering van de klim


Laatste stuk in de schaduw


maandag 2 september 2024

Maandag 2 september: Amarante - wine tasting

Maandag 2 september: Amarante - wine tasting

De kernwoorden van vandaag:

AMARANTE

Stadje op 20 minuten rijden. Mooi compact centrum, mooi klooster en dito kerk.

WINE TASTING

Om 16.30 in het hotel. Het meisje van de wine tasting waren we al eerder tegengekomen, en ze deed de tasting erg goed. Veel uitleg gekregen, zoals dat dit wijndomein jaarlijks 7 miljoen flessen produceert. De tasting bestond uit 5 wijnen van de single blends, 3 witte, 1 rosé en 1 rode. De food pairing was interessant, omdat je effectief proefde dat de wijn er anders door ging smaken. Niet beter echter ;). De witte waren wel oké, maar de rosé en rode wijn waren echt niet ons ding. De rosé was te vettig, de rode was gewoon niet goed. Alle flessen gingen rond de 6 euro per fles.

Het hotel biedt meerdere tastings aan, waaronder eentje waar je je eigen blend kan maken. Doordat we bij elk glas wat over hadden, deden we na de tasting dat gewoon even zelf, slecht was onze blend niet ;). 

Nog interessante weetjes: de bouw van dit hotel heeft 16 jaar geduurd, eerst met het restaureren van het hoofdgebouw, daarna met extra kamers te creëren in bijgebouwen, waaronder ons gebouw (het east house). Op dit moment heeft het hotel 46 kamers, ze willen er nog maximaal 10 bijbouwen in de toekomst.

CULINAIR

Lunch in Amarante, heel lang moeten wachten op een caesar salad met een beetje kip, en op een bowl met kikkererwten en kabeljauw. Niet dat we verder grote plannen hadden hoor :).

Het avondeten was in "O Monasteiro", aan een kerk in Monasteiro. Voor 37 euro hadden we een tomatensalade (specifiek om gevraagd), kalfsvlees met aardappelen en rijst, en een appelsien als dessert. Met water en cola zero. Zoals gebruikelijk was het bijna leeg bij aankomst, goed vol als we weggingen.

OFF-DAY

De mededeling van mijn reisgenoot, dat hij een off-day had. Dat viel best mee, het was gewoon in tegenstelling tot gisteren een wat slomere dag. Dat halen we morgen zeker in ;).








Ons racemachien


Onze eigen blend! (patent pending)

Even uitwaaien na de tasting


Het hotel by night


zondag 1 september 2024

Zondag 1 september: Geres Nationaal Park

Zondag 1 september: Geres Nationaal Park

Dit nationaal park ligt op 1u40 rijden van ons hotel, maar stond toch in de suggesties van Caractère. Beetje apart, dat is alsof je bij ons mensen in Gent logeert om ze dan naar het Nationaal Park in Limburg te sturen. Maar goed, vakantiekilometers zijn anders zeggen ze dan, dus begonnen we toch aan de tocht. De heenreis was zeker een tocht, 20 kilometer korter via binnenwegen, maar o zo vermoeiend... De terugweg deden we via tolwegen, ook al is het langer in kilometers, het was toch een pak aangenamer.

De kernwoorden van vandaag:

WAGENPARK

Dat is ons wagenpark van 25 jaar geleden. De oude nummerplaten (de nieuwe zijn er gok ik sinds 2020) geven ook aan van wanneer de auto is, en dat is werkelijk voornamelijk tussen 1996 en 2005. Vandaag reden we bijvoorbeeld lang achter een VW Passat, 1.9 TDI van 1996, dat is gewoon een aanslag op je longen. Hoewel het weer het toeliet om cabrio te rijden, had ik na een half uur barstende koppijn van in zwarte diesellucht te zitten, dat we de kap terug dicht moesten doen. Hier is nog een grote inhaalbeweging nodig om de klimaatdoelstellingen te halen.

HOOGTEMETERS

Dat was het doel voor vandaag: wandelen met hoogtemeters. David wou immers een uitdaging. Hoewel hij zich dat halverwege toch leek te gaan afvragen, waarom hij dat als doel had gesteld ;), want het was ook best warm. Op het eind van de dag klokten we af op +700 hoogtemeters, waar we best blij mee waren.

MECKY

De aandoenlijke hond op de parking aan de start van de wandeling. Het was de hond van de omgebouwde hippie-camionette die naast ons stond geparkeerd. Mecky had door dat wij gingen lunchen op de parking en kwam al snel richting ons bankje gelopen. We hebben in het half uur daarop wel 50 keer "Meckyyyyyy" op een zeurderige toon gehoord door het baasje. Want Mecky was wel gehoorzaam, maar was in tweestrijd met zijn baasje gehoorzamen, en ons opengetrokken blik tonijn waar hij ook wel zin in had. Na de tiende keer verontschuldigde de man zich dat Mecky steeds naar ons kwam, maar het was te schattig om daar nu niet van gecharmeerd te zijn.

BERGKOEIEN

Die hebben ervoor gezorgd dat we 2 opgebroken stukken hebben moeten wandelen. Onze vooropgestelde lus was 10km, waar we na de lunch met Mecky aan begonnen. Het profiel van de wandeling was pittig in het begin, na 3,5 km hadden we de top bereikt en zou het glooiend naar beneden gaan. Dat was de theorie. Want na 2,3km stond David oog in oog met een bergkoe met jongen. Op zich was die niet agressief, eerder nieuwsgierig, maar hun indrukwekkende geweien en het nauwe pad dat we dus nu deelden (we wisten niet wat erna kwam, maar de top hadden we nog niet bereikt) maakte het toch maar eng. We hebben lang getwijfeld, maar gingen dan toch maar terug. Het was het niet waard.

Zo stonden we vroeger dan verwacht terug op de parking, en Mecky was er ook nog steeds :).

Na een koekjespauze besloten we nog een ander deel van een wandelroute van 12 km te doen die ook van deze parking vertrok, de andere richting uit. Omdat alles hier heel goed staat aangegeven, hadden we niet eens een GPS-kaart nodig en begonnen we eraan. Het doel was 30-45 minuten te klimmen, om dan om te keren en te zien waar ons dat zou brengen. Dit pad was ook pittig en was duidelijk minder bewandeld, maar het had net iets meer rustmomenten bij de klim. Na 50 minuten keerden we om, anderhalf uur later stonden we terug aan de auto, waar nu ook Mecky vertrokken was.

CULINAIR

Ook het ontbijt is beter in dit hotel. Al gaat David morgen zijn zoektocht naar betere koffie verder zetten.

Voor het avondeten stopten we onderweg bij "Forneria da villa", op goed geluk gevonden door David, halverwege de terugtocht van Geres. Dat was een gelukstreffer, eerst een Aperol met smaakvolle bruschetta's, gevolgd door een pizza met ham en spek voor mij, een penne al forno voor David. Toen wij aankwamen, net na 19u, was het zoals overal hier dus op dat uur, erg rustig, maar tegen dat we weggingen was het volle bak. Een hot spot in een verder minder aantrekkelijke buurt, goed gevonden. 


Mecky!

Af en toe een zicht op de vallei



Met de glimlach :)

En zweten








Zaterdag 31 augustus: Baiao - Teloes

Zaterdag 31 augustus: Baiao - Teloes

Het moest ervan komen, de dag dat we moesten vertrekken uit Lavandeira Douro... Eerder in de week hoorde ik onze buren van de naastgelegen lodge zeggen "I don't wanna leave", dat gevoel was enorm herkenbaar. En tegelijk: het was ook misschien tijd om te vertrekken, terug naar de realiteit... Die realiteit lag al een uur verderop, zo kort kan het van elkaar verwijderd zijn.

KOFFIE

Dat is een terugkerende strijd in Davids reizen, de koffie en of die goed gaat zijn. De afgelopen dagen was die dat niet: de standaardkoffie kwam uit een kan die klaarstond bij het ontbijt, en die blijkbaar niet goed was. Dus vroeg hij telkens om koffie uit de machine, maar de instructies gingen de helft van de keren lost in translation, want of hij was te klein, te sterk, en 2 keer ook gewoon goed. 

REALITEIT

Die kwam vandaag binnen toen we aankwamen in het volgende hotel, Monverde Wine Experience. Tuurlijk is dit een mooi hotel en is het een prachtig domein, maar alles wat na Lavandeira komt moest gewoon even een zure appel zijn. Het zwembad is hier een postzegel groot, was bij aankomst pokkedruk met gillende kinderen, grote groepen, een beetje terug naar het gevoel van het eerste hotel. En toch is het beter. Na de eerste shock en wat inpraten op elkaar besloten we te reserveren voor het restaurant. 

CULINAIR

Dat is gewoon beter dan de afgelopen dagen, dat moeten we eerlijk toegeven. De sommelier-slash-ober was heel attent en gidste ons door de bijbel van de wijnkaart met zijn eigen suggesties voor de spumante van het domein, en de porto. Lekkere suggesties die budgettair ook nog eens enorm meevielen, dat was heel fair en zonder wrange nasmaak.

Het nagerecht was een variatie op pastel de nata, een millefeuille-variant. Hoewel die erg lekker was, mag die niet meetellen in het vergelijken van de originele gebakjes. 

Ondertussen hebben we in de achtergrond verder gedaan met de vergelijking van de pastel de natas. Die van de plaatselijke bakkerij in Baiao waren ook lekker en heel vers, ze hadden ook nog wat varianten met noten en poedersuiker. Erg lekker.


Uitzicht van onze tafel



De gedeklasseerde versie van pastel de nata












Woensdag 28, donderdag 29 en vrijdag 30 augustus: Lavandeira (Lavandeira Douro)

Woensdag 28, donderdag 29 en vrijdag 30 augustus: Lavandeira (Lavandeira Douro)

Dit dreigt een saai reisverhaal te worden, en toch, ik ga mijn best doen. Al zijn de kernwoorden van deze dagen "mager", gewoon omdat het niet vaak voorkomt dat we zo'n oase van rust ervaren op vakantie. De dagsuggesties van Caractère skipten we allemaal, om gewoon even zalig 4 volledige dagen niets te doen (dat was op dinsdag al begonnen). Met dan deze kernwoorden:

ONTHAASTEN

Dat ging onverminderd door. Dat stemmetje dat dan zegt "Je zou beter iets doen", was het blijkbaar eens, want ik heb het alvast niet gehoord sinds we hier aankwamen. We hebben beiden veel verzucht "Hoe zalig is dit, wow", zodat dat stemmetje niet eens een kans kreeg. Dan maar naar de essentie: eten, en een beetje bewegen.

CULINAIR

In de directe regio van het hotel is er niet bijster veel. Er is een bakker, waar we elke dag fluffy broodjes gingen halen voor 19 cent, en een slager, die we telkens gesloten aantroffen in zijn middagpauze.

Het dichtstbijzijnde dorp met een supermarkt en iets van restaurants is Cinfaes, op zo'n 20 minuten rijden. Daar waren 2 restaurants naast elkaar. Op woensdag gingen we naar "Sabores e memorias". Het leek gesloten, maar zoals wel overal hier waren wij gewoon ontzettend vroege eters (19.30). Tegen 20u zat het best vol. De dames waren enorm vriendelijk, spraken enkel Portugees, maar met Google Translate en wat handgebaren gecombineerd met Spaans versta je elkaar verbazingwekkend gemakkelijk. Ik nam een rijstpotje met groenten (toch een uitdaging hier aan je portie groenten te geraken), David nam patatten met een biefstuk. De biefstuk was erg smaakvol, mijn stoofpotje ook. Ze deden eigenlijk niet aan wijnen per glas, maar de dame zette gewoon de fles op tafel en duidde de lijn aan tot waar het voor haar een glas was. Dat was redelijk in haar nadeel , dus bleef David daar nog wat boven ;). De rekening kwam handgeschreven in hun agenda, met een Portugese uitleg per bedrag. Geen speld tussen te krijgen, ook geen geld, dus geen discussie.

De volgende 2 avonden gingen we bij de buren, die we al hadden zitten bespieden bij het bezoek aan het eerste restaurant. "Kibom" was de naam, een zaak die van 6.30 tot middernacht open is. Ook de buren spraken geen Engels, maar opnieuw met Google Translate, en Spaans te babbelen begreep ze wat we wilden. De eerste avond namen we wat gefrituurde "snacks", kipstoofpot (met precies ingewandenvlees) als voorgerecht, daarna beiden picanha, met rijst, gefrituurde schijfjes aardappel, en bonen met spek. Simpel, maar lekker. De dessertkaart was interessant, je kon gewoon een kiwi, sinaasappel of appel bestellen, alles voor anderhalve euro. Ik ging voor een sinaasappel, die je effectief zo in schijfjes, zonder de pel, op je bord werd gelegd. Dat moet niet meer zijn soms, verfrissend. De eerste rekening was hier enorm in haar nadeel: ons hoofdgerecht stond er niet op. Dus tikte ik dat in op Google Translate, en liet haar dat zien. Echt een aandoenlijk moment toen ze de zin las, naar haar kassa liep en dan 4 keer dankjewel zei.

Omdat het ook lekker was, wilden we de dag erna terugkomen, voor de kabeljauw waarvan ze de eerste dag had gezegd dat die een uur duurt om te bereiden. Dankzij Google Translate konden we haar vragen of we voor morgen die vis konden bestellen tegen 19u. Dat was voor haar geen probleem, met puree ipv gefrituurde aardappelbereidingen deze keer. We vonden het zo charmant, dat was onmiddellijk goed voor haar, terwijl ze eigenlijk geen garantie had dat we de dag erna ook effectief zouden komen opdagen. 

De dag erna waren we daar om 18.50, bestelden wat brood, wijn en kaas (2 dikke plakken, opnieuw, geen verrassingen, kaas is kaas) en om 19.05 stond onze vis op tafel. Echt super, en hij was ook effectief lekker, en enorm. Als dessert nam ik opnieuw de appelsien.

RACEMUS

Zo noemt David mij wel vaker, deze keer in de context van het rondrijden langs kronkelende wegen op zijn Portugees. We hebben al vaker gezegd hoe makkelijk deze auto is hier, zo compact dat je je nergens vastrijdt (en dat kan gerust in die nauwe straatjes die Google Maps niet opdeelt volgens de breedte van je auto). De racemus was in vorm deze dagen, door telkens diezelfde weg naar Cinfaes af te rijden.

SPORTIEF

Elke dag deden we toch iets actief. David in de fitness en door te wandelen, ik door te trailrunnen en te fitnessen. Dat deden we zo vroeg mogelijk op de dag, zodat we de rest van de dag vrijgesteld waren van "moeten".

TERRAS

Heel onze lodge is magisch, maar dat terras maakt het af. We hebben de beste lodge van het hele hotel vinden wij, die is zodanig gedraaid dat je enkel bomen ziet, en het ruisen van de rivier verder beneden. We hebben er magische momenten op beleefd, een herinnering om te koesteren. 

Deze lodges hebben ook architectuurprijzen gewonnen, alles klopt gewoon, van de beplanting tot de sfeerverlichting, het is ver buiten categorie...


Foto's van de looptochtjes van de afgelopen dagen:


Caminha Romana














Onderaan de rivier van onze branda. Nog veel (herstel)werk....