Woensdag 18 mei: Anchorage - Seward

Woensdag 18 mei: Anchorage - Seward

Even terug naar gisteren: ergens halverwege de vlucht tussen Seattle en Anchorage zag ik dat David aan het afschakelen was, en ook ik had het knap lastig. Wat een lange dag, met dan toch niet opluchting 4 op het einde: onze gehuurde auto was de auto zelf, zonder verzekering. Mét verzekering kwam er 700$ bij. Het verklaarde het goedkopere tarief, maar niet dat het dus mogelijk is om bij avis.be een auto te boeken zonder de benodigde verzekeringen in de VS. Het is ook de eerste keer dat we dit aan de hand hebben... Omdat we beiden rijp voor de sloop waren (dat bleek met enige overdrijving de auto zelf achteraf gezien ook ;)), namen we het voor lief en slikten ons protest in. Zelfs met deze extra kost was het nog steeds goedkoper dan alle tarieven die ik eerder heb zien passeren. De auto zelf was een Mazda CX-5, niet slecht, maar behoorlijk opgereden en vuil voor een huurwagen die zonet meer dan de helft duurder was geworden met verzekering... Ook hier: geen zin in discussies, we wilden gewoon slapen. Dat was mogelijk 3 mijl verder, in het hotel voor de nacht. Tegen 22u hield ik het voor bekeken en ging het licht uit, het is lang geleden dat ik zo snel in slaap viel. 

Wat resulteerde in klaarwakker zijn om 5u, waarna ik me zorgen begon te maken over een extra verzekering die we hadden laten schieten de avond ervoor. Want ja, zelfs met 700$ verzekering kan je eigenlijk nog steeds lousy verzekerd zijn. Het is er eentje die er normaal ook standaard moet bij zitten, maar ook nu niet was. We besloten na het niet zo superontbijt terug te keren naar Avis en bijkomend te verzekeren. Ik moet zeggen dat ik érg veel heb bijgeleerd over verzekeringen de laatste 2 dagen (gaap ;)). De bijkomende verzekering, waardoor we ook ongelimiteerd zouden ingedekt zijn voor lichamelijke schade aan derden (geen overbodige luxe hier), kostte nog eens 350$. Geen ontkomen aan, en ook niet over te onderhandelen. Dat zette wel de deur open voor onderhandelingen over een upgrade, waar ze eigenlijk niet lastig over deden. Zo komt het dat we nu met een erg coole Toyota 4-Runner off-road versie rijden, met 600 mijl op de teller. Het blijft een zure appel, maar hij werd wel wat zoeter nu we toch iets in de plaats kregen voor al die verzekeringen...

Op naar Seward hierna, eindelijk. De eerste indrukken zijn prachtig, het landschap is zoals het ook op foto's is. Op veel plaatsen ligt er nog veel sneeuw, en is de natuur aan het ontwaken. Ook veel zaken zijn pas deze week terug aan het open gaan.

Na 5 wegenwerken met de nodige vertraging kwamen we aan in Seward. Op het eerste zicht een leuk plaatsje met een haven. We deden onze eerste inkopen voor de lunch en verdere proviand voor de komende dagen en aten de lunch op aan een picknicktafel aan de haven. Daar besloot David inlichtingen in te winnen voor een whale watch tour. Onze keuze viel op een kleinere zaak, met kleinere boten en een tour van 3u30. Morgenmiddag om 13u is er nog plaats. Ook voor mij trouwens, en ik heb me laten overhalen om mee te gaan. De man zelf zegt dat de meeste mensen niet ziek worden, en heeft daar een aparte theorie over. Iets met kleinere boten, niet in volle zee gaan en dichter op het water zitten. Ik dacht "YOLO", en hoop van harte dat ik morgen tegen 16u30 nog beschik over mijn volle maaginhoud ;).

Het hotel voor de komende drie nachten is alvast wel een topper: de Steller Inn. Het inchecken ging erg persoonlijk en met een enthousiaste uitleg van Maja. We kregen ook bearspray te leen, die we hopelijk niet gaan nodig hebben natuurlijk. Met de wijze raad de spray niet te testen, en dat waren we zeker niet van plan (ooit eens geprobeerd in Canada, daar had tot 5 minuten na de test een half parkeerterrein nog last van ;)).
De Inn is één en al rust, zalig. Er is een BBQ aan een kampvuur, waar we gebruik van mogen maken, en misschien ook wel gaan doen.

Deze eerste volle dag in Alaska is verder nog bekomen van de reis, we zullen een dagje ouder worden zeker. Straks in de stad op zoek naar eten, het zal waarschijnlijk een Mexicaan worden. 

Dinsdag 17 mei: Amsterdam - Anchorage

Dinsdag 17 mei 2022: Amsterdam - Anchorage

Eigenlijk begon onze reis gisterenavond al, met de rit naar Amsterdam. Bij het Van Der Valk-hotel was alles prima geregeld, een gigantische kamer met uitzicht op de vertrekkende vliegtuigen in de verte, en lekker eten. We namen de shuttlebus om 7u20, we wilden toch graag 3 uur op voorhand zijn op Schiphol, om ons nergens druk in hoeven te maken. Na 3 jaar terug zo lang en ver op vakantie gaan zorgde toch bij ons beiden voor stress, rond alle benodigde papieren en attesten, en of we wel alles meehadden. De vriendelijke dame aan de incheckbalie bij KLM checkte onze vaccinatiecertificaten, herstelcertificaten, de positieve test van een tijd geleden en het attest dat moest uitgeschreven worden door een arts en keurde alles goed. Opluchting nummer 1, want het was qua administratie niet de makkelijkste weg de VS binnen te geraken (een negatief testresultaat is minder rompslomp...). Dat zou een man een uur of 2 later ervaren aan de gate, hij mocht niet mee omdat hij wel een herstelcertificaat had, maar geen attest van een arts kon voorleggen dat hij mocht reizen. Vroeger was het ESTA-formulier het lastigste document, dat is nu slechts een bijkomstigheid...

Opluchting 2 kwam aan de gate, nadat ik er was uitgepikt voor extra controle, maar nadat alles opnieuw werd goedgekeurd. De eerste vlucht was lang, 9u30, maar erg aangenaam en rustig.

Opluchting 3 kwam bij de paspoortcontrole in Seattle, opnieuw mochten we door. Dat was even een juich-momentje, we zijn er!! Enfin, op het moment van schrijven nog niet helemaal op de eindbestemming, we moeten 6u wachten in Seattle voor onze aansluitende vlucht naar Anchorage. Maar we zijn op Amerikaanse bodem, ze zullen ons nu wel niet meer terugsturen ;). Het wordt sowieso een erg lange dag, met 10 uur tijdsverschil is het voor ons eigenlijk 8u s ochtends tegen dat we in ons hotel zullen zijn. Zo snel mogelijk slapen is het plan, gaat wel lukken, na wat nog de 4de opluchting moet worden voor we er echt klaar voor zijn: de bevestiging dat onze huurauto klaar staat (die zou nu op 6500 euro komen als die zou moeten herboekt worden)... Duimen ;). Over and out voor vandaag, straks nog 3u30 naar Anchorage.

Donderdag 9 september: Bohinj (SLO)

Het ontbijt in dit hotel is het beste van de vakantie: alles lokaal, melk recht uit de koe, eigen gemaakte granola, zalige eieren, alles vers. Na wat onderhandelen konden we om 8u ontbijten, ze wilden de gasten wat spreiden, maar iedereen wilde om 8u30 komen ontbijten, dus dat ging niet meer. En 9u30 vonden wij dan weer te laat. 

Ik moest er wel stevig opstaan, ik wilde eerst mountainbiken en dan zouden we s middags een wandeling doen. Dat laatste nam David voor zijn rekening, en ik kan nu al zeggen dat hij zich soms ferm laat uitdagen door hoogtemeters... Ik zou alleen fietsen, David zag het niet zitten hier een fiets te huren. Hij ging in de tussentijd boodschappen doen voor onze lunch en op zoek naar wandelstokken voor zichzelf om de geplande hoogtemeters goed te kunnen opwandelen en afdalen. Het zijn uiteindelijk flashy dingen geworden, en hij was er erg blij mee. 

De fietstocht was prachtig, in de vallei voornamelijk, met rondom rond ruige bergtoppen. Het had voor mij nog iets ruiger gemogen, met maar 1 echte beklimming en afdaling, maar op zich maakt het niet zoveel uit, ik heb gefietst ;). 

In de namiddag gingen we wandelen in het Triglav NP. De route naar de start van de wandeling was eveneens prachtig, maar ik was blij dat ik niet moest rijden. Het was een erg smalle weg, met weinig uitwijkmogelijkheden als je een tegenligger tegenkwam. 

Na het parkeren van de auto begonnen we eraan, bijna klokslag 12u. Het eerste stuk viel nog mee, maar dan begon het: een erg steil pad met veel grind en losliggende stenen. Er zat geen rustpunt in, waardoor ik er al snel de lol in verloor. David daarentegen niet, hij ging gezwind door met zijn stokken. Na 1 uur klimmen en wat overleggen (ik zag de onvermijdelijke afdaling uiteindelijk ook niet zo zitten), zijn we omgekeerd en aan de afdaling begonnen via een grindweg ernaast. Het was ook precies op in mijn benen.

Anderhalf uur later waren we terug aan de auto, ik vond het erg jammer dat ik de stekker uit de wandeling had getrokken, maar het was té voor mij. David prepareerde nog onze lunch aan de auto, alvorens de afdaling verder te zetten met de auto. Tegen dat we terug in het hotel waren, voelde ik me nog slapper worden. Tijd voor een dutje dan maar, voor mij dan toch, David nam een koffie en gebak in de tuin van het hotel. Tegen 17u was ik erdoor, namen we een frambozen-mojito op het terras, en konden we op zoek naar een nieuwe plek voor het avondeten. De keuze viel op een hamburgerzaak op een tiental minuten rijden van het hotel. Goede keuze, het waren sappige burgers voor geen geld. 

De laatste avond in Slovenië, en het begin van de terugreis naar huis... Maar niet voordat we Sloveense wijnen nog eens een kans hebben gegeven. Dus doken we nog maar eens in de degustatielijst in het hotel. We zijn er nu wel uit: het is geen topland qua wijn. Maar wel qua natuur en beleving!

Woensdag 8 september: Vodice (KRO) - Bohinj (SLO)

Vandaag was het plan vroeg te vertrekken, toch vroeger dan dat het uiteindelijk geworden is. Tegen 9u zaten we in de auto en waren we niet rouwig om dit hotel achter ons te laten en in te ruilen voor een terug kleinschaligere ervaring in Slovenië. 

Ik moest nog ergens een binnenband zien te scoren en dacht dat te kunnen doen in Vodice. David stopte met lichte tegenzin aan de Intersport, hij wilde denk ik zo snel mogelijk weg uit het stadje. Ze verkochten binnenbanden, maar dan moest je er ook de hele fiets bijkopen... Op naar een volgende sportwinkel dan maar, later op de route. 

Door Kroatië ging alles erg vlot. Google Maps had ergens een file ontdekt waardoor we via een minder drukke grenspost terug naar de Schengenzone konden. Het laatste stuk in Kroatië zagen we het landschap ook terug groener worden, en dat zag je ook aan de temperatuur. 

Net voor Ljublijana zag ik een bordje voor de Decathlon. Daar gingen ze zeker binnenbanden hebben, al moest ik ook nu David overtuigen om er te willen stoppen (misschien heeft hij iets tegen sportwinkels bij nader inzien ;)). Daar vond ik wat ik zocht, hopelijk is daarmee het probleem van mijn platte band opgelost en is het niets ergers.

Het verkeer in en rond Bled, waar deze vakantie begon en waar we terug langs moesten om naar Bohinj te rijden, zat redelijk vast. We passeerden terug langs ons hotel aan het meer, wat lang geleden leek. Volgens de GPS gingen we om 16u10 aankomen in het hotel, maar een ongeluk in de laatste 3 kilometer (niet met ons) zorgde ervoor dat het ruim een uur later was. Er was maar 1 weg en alles stond gewoon stil.

Al bij het inchecken was duidelijk dat we van het ene uiterste in het andere zijn gevallen: wat een charmant hotel, én wat een vriendelijke mensen. Heel het hotel is erg stijlvol ingericht, alles straalt ook gezelligheid uit. We mochten ook onze kamer kiezen, en kozen uiteindelijk voor de kamer op het bovenste verdiep. 

Bij het verwisselen van mijn band (wat effectief het probleem was van de platte band oploste, gelukkig was het maar dat en was er niets anders kapot of geraakt) raakten we aan de praat met een koppel Belgen. De man was een grote fan van BMC en vond mijn MTB een geslaagd exemplaar :).  

Daarna was het tijd voor een kort wandelingetje in het dorpje, en een aperol in het hotel, alvorens aan te schuiven voor het avondeten in het hotel recht tegenover het onze. Dat was groter, en al zeker het restaurant, maar voor de gasten van ons hotel was er een apart deel ingericht. Dat was een 4-gangenmenu met aangepaste wijn, wat een avondvullend programma lijkt, maar niet in Slovenië. Exact een uur later waren we terug in ons hotel ;). Het was lekker: iets met een gang die ik vergeten ben (het ging ook zo snel), pompensoep, biefstuk en een verrassingsdessert (kwam erop neer dat we keuze hadden uit 2, die we niet mochten weten, en waarvan wij dan maar moesten uitvechten wie wat wilde als ze werden geserveerd)). Positief: dat gaf ons na het eten nog even de tijd om in de bar van het hotel nog wat wijnen te proeven. Sloveense wijnen: we zijn er nog steeds niet uit of ze nu goed zijn, we zullen moeten herkansen morgen...

Maandag 6 en dinsdag 7 september: Vodice (KRO)

Na de eerste neutrale indrukken van dit hotel moeten we onze mening herzien: het is een vreselijk mastodont, waar corona voor de andere gasten en personeel niet lijkt te bestaan. Het is ronduit schandalig. Er is geen afstand, er zijn geen mondmaskers te bespeuren, boertig en luidruchtig volk is er dan weer wel overal aanwezig, ronduit ongelooflijk en om erg boos van te worden. 

Op het eerste zicht leek het nog mee te vallen, en leken de inbreuken toevallig. Maar gisteren viel al snel op dat het meer wel dan niet is. Het diner de eerste avond begon ook al niet te best: een drukke onsmakelijke bedoening, met veel te weinig volk om het te bolwerken. David was toen al redelijk pessimistisch en stelde al resoluut dat hij er niet zou terugkomen voor de komende 2 avonden. Omdat daar alleen eten nog ongezelliger is, besloot ik dan ook niet meer te komen, hoewel ik het tot dan toe nog positief zag, er was tenslotte kip :D. Het eerste ontbijt gisterenochtend was ook al een ramp, het was toen duidelijk dat we zoveel mogelijk hier weg zouden zijn voor onze 2 volle dagen. Want verder is Vodice ook niet zo super.

De eerste volle dag begon voor mij met 2u mountainbiken, David ging een poging wagen om te fitnessen, maar zag daar snel vanaf, opnieuw gezien bovenstaande onbestaande regels. Dan was mijn mountainbiken wel veilig op dat vlak ;). Om 10u begon ik eraan, met de bedoeling rond 12u terug te zijn. Dat is gelukt :D! Over de route zelf, dat was eigenlijk ook al niet al te aangenaam (en toch doe ik mijn best om positief te blijven hoor, het positieve is dat ik tenminste 2 uur heb kunnen fietsen): de route was richting binnenland, in erg dor en schaduwarm gebied. Om 10u30 gaf mijn gps al 31 graden aan, om bij 34 te eindigen. Dat was wel een uitdaging, maar om nu te zeggen dat het leuk was, dat is nog iets anders ;). De meeste paden waren kei-achtig, om af en toe te vernauwen tot een single trail. Op die single trails was de begroeiing dicht, met planten die bovendien niet echt meegaven. Gevolg: na 30 minuten lagen 3 linkervingers open, een uur later stond mijn rechteronderarm vol van bloedende schrammen. Pijnlijk bovendien. Nog een bedenking: daar halverwege de bush ben je werkelijk alleen, je rijdt langs bouwvallen, in een doolhof van dezelfde paden. Cool op zich, maar eigenlijk had ik David graag bij me gehad, bedacht ik me toen. Het kan ook té alleen zijn. Op de hele route ben ik twee keer dezelfde vriendelijke mountainbiker tegengekomen, maar dat was het verder. 

Eens terug op de kamer had David al een plan B: Sibenik. Het zeilen dat hij zo graag wilde doen, was ook al afgevoerd, vanwege geen schippers meer buiten het seizoen... Nadat ik mezelf en de mountainbike onder de douche had gezet (beiden waren we te bestoft), gingen we daarnaartoe, een 20 minuutjes rijden van Vodice. Dat bleek al snel een andere sfeer te hebben, gelukkig! Het binnencentrum is compact, maar het is erg charmant. Veel nauwe straatjes, leuke zaakjes, gezellig druk, maar niet té. Eerst dronken we een koffie met brownie (David) en voor mij een cola Zero aan een kerkje pal in het midden van die straatjes. Daarna slenterden we wat verder in de straatjes richting de zee om wat op een bankje te zitten in het park. We zouden hier de dag erna gewoon terug naartoe komen, dat was wel al duidelijk. 

Voor het avondeten gingen we landinwaarts, naar Konoba Okit, waar ik al mountainbikend eerder op de dag langs gepasseerd was. Het was een voltreffer, en zorgde alsnog voor een geslaagde afsluiter van een minder goed gestarte dag. De zaak werd gerund door 2 broers (van de 9 blijkbaar :)). Het was er zalig rustig, we kregen een tafeltje aan hun zwembad, wat een mooie setting bij zonsondergang opleverde. En hun steaks zijn onovertroffen, ongelooflijk lekker. 

Vanochtend begon een beetje hetzelfde, al hadden we ons voorgenomen zelfs niet meer in de ontbijtruimte te eten. We namen wat we nodig hadden en namen het mee naar buiten, dat ze ons maar eens tegenhielden, we hadden een antwoord klaar ;). Daarna opnieuw mountainbiken voor mij, weliswaar korter, en minder offroad. Na een tochtje langs een strandje voor locals ging het opnieuw de heuvels in, gelukkig wel op asfalt nu. Tot het na 45 minuten klimmen alsnog weer een keipad opging. Na 5 minuten daar hield ik het voor bekeken, toen ik 3 doornen uit mijn bloedende hand kon plukken en mijn enkel openlag. Dan maar genieten van mijn tot dan toe gemaakte hoogtemeters en snel terug naar het hotel ;). 

Hoe graag ik ook wilde zwemmen hier, het is tenslotte de laatste dag in +30 graden, aan de zwembaden beneden was het onaangenaam bakken, nergens was schaduw te bespeuren. Dan maar niet, ik overleef dat ook wel ;). Terug naar de veilige cocoon van de kamer, tot een uur of 4, voor een avondje Sibenik. We gingen terug naar hetzelfde zaakje voor koffie, en erna wijntasting, wat snoep kopen, wat naar bootjes en de zonsondergang kijken, om dan terug in die straatjes een lekkere pizza te eten. Dit was het dan voor onze laatste dagen aan het strand. Morgen vroeg opstaan, zodat we zo snel mogelijk kunnen terugkeren naar Slovenië. Kroatië was leuk, afgezien van deze laatste 3 nachten. We gaan vooral terug naar Slovenië met de leuke herinneringen aan Plitvice, en Zadar. En lesson learned voor toekomstige reizen, op zoek gaan naar hotels met iets meer charme ;).

Zondag 5 september: Zadar (KRO) - Vodice (KRO)

Een korte rit vandaag naar onze tweede stek aan de kust: zo'n 70km verder langs de kustlijn. Eerst nog een lekker ontbijt in onze oude stek, gezellig onder de bomen. 

Het nieuwe hotel, Olympia Sky, is een landmark voor de omgeving. Je ziet het al van ver verschijnen, en ik vind het op zich vreselijk lelijk (David is er nog niet uit ;)). Het heeft de vorm van een boot, met kamers met balkons en zeezicht. Tenminste, voor de helft van het hotel, wij hebben een kamer aan de andere kant, zonder balkon, en terug met indrukwekkend zicht op de generatoren ;). Er is een infinity pool en restaurant op de bovenste verdiepingen, wat erg indrukwekkend is, en waar we zeker eens gebruik van gaan maken, maar tegelijkertijd is het daar boven aan het zwembad op zich niet erg gezellig, met luide muziek en luidruchtig volk. Het is even een contrast met het hotel waar we vandaan komen. 

Het was al snel beslist: hier gaan we geen extra dag blijven. De kustlijn aan Zadar, of toch waar wij waren, was ook knusser, hier is het erg druk. Drie nachten gaan voldoende zijn. 

Wat onze zoektocht gemakkelijker maakte: we willen terug naar Slovenië om de reis af te sluiten. Voor de laatste 2 nachten gaan we terug naar de natuur, rust en aan een meer, in Bohinj. We hebben er een charmant boetiekhotel gevonden waar digitale detox centraal staat, adults only, met 18 kamers. Het zal een leuk contrast zijn, maar eerst gaan we hier nog een beetje genieten van de zee, wat fitnessen, ik wat mountainbiken, en David wil erg graag zeilen. Dat gun ik hem van harte, van aan de kant ;). Vanmiddag zijn we al even gaan prospecteren, het gaat goed komen. 

Zaterdag 4 september: Zadar (KRO)

Topdagje, maar niet veel te vertellen na 4 keer flessengeluk (al moet ik wel zeggen dat de eerste drie kwarten aan andere gasten werden gegeven, ook al klinkt het erg problematisch ;)). 

David is op dit eigenste moment bezig aan zijn tweede portie hoofdgerecht.

Vandaag was een typische resortdag: wat laat ontbijten, wat fitnessen, wat rondwandelen langs bootjes, terug wat eten, wat liggen, een eerste keer een fascia-massage (pijnlijk, maar therapeutisch) en o ja, mijn eerste sup-ervaring. Erg leuk, al moet ik uitkijken om niet zeeziek te worden.  

Morgen vervolgen we onze strandvakantie, maar dan 80km verderop, in Sibenik. De strand- en luilekkermicrobe heeft ons goed gebeten. 

We hebben vandaag ook beslist om de laatste 2 nachten van onze reis (Ljubljana) te annuleren en te kijken waar we zin in hebben tegen dan. We waren er wel al uit dat we niet veel zin hebben in een stad. Misschien oversteken naar Bosnië-Herzegovina, misschien nog een nachtje langer in Sibenik. Dat gaan we de komende dagen beslissen.