Woensdag 4 en donderdag 5 september: Etosha NP - Frans Indongo Lodge

Woensdag 4 september: Mushara Bush Camp - Etosha NP

Vandaag was een bijna complete rustdag. In de ochtend zijn we nog 2 uur Etosha NP ingegaan, en hebben malle foto’s getrokken van giraffen die heel dichtbij de auto stonden. Rond 12u waren we terug in ons tentenkamp en hebben we de middag doorgebracht aan het zwembad. We hebben zelfs gezwommen, al was het water nog steeds ijskoud :).

Het avondeten was op locatie, in plaats van het overdekte paviljoen waar we ook ontbijten en waar de bar is, hadden ze nu tafeltjes gezet in de volle buitenlucht, een afgesloten stukje tussen de parking en het zwembad. Het was erg leuk gedaan. Voor vanavond was het barbecue, soepvlees-kudu (wat niet erg lekker was), kippesatés (die lekker waren) en oryx-biefstuk (die ook lekker was, jammer genoeg had David een pezig stukje). Als dessert namen we het appel- en het amandelgebakje.

Donderdag 5 september: Mushara Bush Camp - Frans Indongo Lodge

Na het ontbijt gingen we rond 10u op pad. Het was opnieuw een rustige dag vandaag, zo’n 3 uur rijden naar Otjiwarongo. Op allemaal geasfalteerde wegen nu :)! Onderweg nog even gestopt om geld op te nemen. We kwamen rond 13u aan in onze laatste lodge voor deze vakantie, de Frans Indongo Lodge. Bij elke keer dat we incheckten kregen we een welkomstdrankje, dat ging van zoete drankjes tot koude thee, maar dit drankje was voor het eerst deze vakantie écht lekker: citroen met munt. Dat ga ik eens proberen namaken thuis.

We konden nog lunch bestellen, dus deden we dat: David de avocado-kip salade, ik het gezonde brood met ham en kaas. Allebei lekker.

Eigenlijk hadden we morgen de game drive geboekt, maar ze kwamen ons tijdens de lunch vragen of we die niet vandaag wilden doen, omdat er morgen nogal een grote groep meedoet. Die startte om 16u30. voor ons was dat ok, dan hadden we morgen “vrij”. Totdat het tijd was hebben we wat zitten lezen in het paviljoen dat uitkijkt op waterholes, al waren er weinig dieren te spotten.

Dat was hetzelfde verhaal tijdens de game drive. Thomas was zeer enthousiast om al zijn kennis te delen, maar qua beesten viel het wat tegen. Ze hadden wel 3 mannetjes neushoorns op hun domein, die zijn we tegengekomen aan één van de drinkbakken. Toen we daar stonden kwam er een pick-up met 3 rechtstaande mannen in een rottempo op de neushoorns afgereden. Door mijn hoofd ging het dat dit stropers waren, in Davids hoofd gingen ze de dieren én ons omleggen. Het was alleszins heel raar, die bleven maar staren terwijl ze veel te snel reden... Omdat ook Thomas heel verrast reageerde, maakte het allemaal nog raarder. Hij ging ze wel melden aan “zijn bureau”, omdat je helemaal zo snel niet mag rijden in “hun” domein.

Bij gebrek aan dieren stopten we bij elk dier dat onze auto passeerde: eekhoorns, vogels, en termietenheuvels. Nu weten we eindelijk wat die hopen zand zijn die overal in Namibië te vinden zijn. Onder die heuvels bevindt zich dus een hele stad, die organisatorisch erg goed in elkaar zit blijkbaar, met kamers voor de soldaten, voor de koning,... Een hoopje van enige omvang staat er al gauw 15 jaar. Als ze groot genoeg zijn kunnen ze worden ingericht als huis door aardvarkens bijvoorbeeld. Zo hadden David en ik alletwee een beetje gelijk: ik dacht dat het inderdaad insecten waren die ondergronds aan het graven waren, David dacht dat het bovengrondse beesten waren die een huis maakten.
Al bij al was het een informatieve, maar geen spectaculaire laatste game drive.

Het avondeten begon vanaf half acht, waar we mooi op tijd voor waren na de game drive. Het was erg lekker, al ben ik vergeten wat het allemaal was. Je kreeg de menu eenmalig te zien bij het inchecken ;). Het was een filo-deeg gebakje met een lekkere vulling als voorgerecht, een lekker stukje vlees met aardappelen, broccoli en wortelen als hoofdgerecht, en een bevroren aardbei-bol ijs (met ergens daarin witte chocolade) met bessencoulis als dessert.

Dinsdag 3 september: Etosha NP

Update maandagavond: opnieuw een lekker buffet na de zonsondergang met aperitief (gin tonic voor mij, gin fizz voor David), dit keer met oryx en kip tikka als hoofdgerechten. De huistijger van de lodge, zijnde een grijze kater die wel op Beatrijs geleek kwam ons ook vanavond weer opzoeken en ging voor ons tafeltje zitten. Hij bleef geduldig wachten tot David hem een stukje kip gaf. Ook al is hij lang niet ondervoed, het duurde niet lang voor hij dat naar binnen had. Het is wel een rustig en schattig beest.

Dinsdag 3 september: Etosha

Vanochtend verliep zo’n beetje op dezelfde manier als gisteren, alleen alles een half uurtje vroeger. Ik nam eieren met brood, hesp en kaas en yoghurt, David nam hetzelfde, met een pannenkoek erbij en een gedeeld cakeje. De huistijger was ook nu weer van de partij en vergezelde ons zelfs tot aan onze lodge. Daar hield hij ons wat verder in de gaten tot we alles hadden ingepakt. Jammer dat we hem niet kunnen meenemen, maar hier stelt hij het duidelijk ook goed :).

Om half tien begonnen we aan dag 2 in Etosha NP. De tactiek bleef ongewijzigd: waterhole opzoeken en kijken of er wildlife was. Vandaag lieten de dieren allemaal wat op zich wachten, of we hebben gisteren gewoon heel veel geluk gehad. Bij één van de stopplekken stonden redelijk wat auto’s, dat is altijd een goed teken. Bleek er een leeuw te zijn die vanonder een boom een hele kudde zebra’s, gemsbokken en ander kleiner wild aan het observeren was. Wij - en met ons alle inzittenden in de andere auto’s - stelden ons hier een wildscène uit een documentaire voor: de leeuw zou ongetwijfeld chargeren bij het zien van zoveel vlees. Hij bekeek ze ook, zij het wat slaperig. Op een bepaald moment was er een gemsbok die het in zijn hoofd haalde de leeuw te passeren. Nu dachten we allemaal dat het spel op de wagen zat. Maar er gebeurde niets... Na die ene gemsbok volgden er nog anderen, zebra’s passeerden de buffettafel van de leeuw, maar niets kon hem bekoren, hij bleef maffen. Erg jammer, al weet ik niet of ik zo’n bloederige scène nu wel zo leuk zou gevonden hebben...

Bij een volgende waterhole stonden er terug olifanten, die zich aan het amuseren waren met een bad te nemen. Daar kwamen dan nog meer olifanten bij die voor onze auto de weg naar de waterhole zochten. Allemaal wel leuk om te zien.

In vergelijking met gisteren hebben we dezelfde soorten gezien, weliswaar in andere poses. Jammer dat we tot nu toe nog geen luipaarden gezien hebben. Als we die morgen ook niet tegenkomen is dat op zich geen ramp, we hebben nog 1 game drive deze vakantie in een luipaardenreservaat, overmorgen. Als we er daar geen zien ga ik pas ontgoocheld zijn :).

Rond half vier kwamen we aan bij de Mushara Bush Camp, ons hotel voor de komende 2 nachten. Het is een tentenkamp, maar de tenten zijn “sta-tenten”. Het is speciaal om eens in een tent te slapen. Verder is het een kleinschalig complex, met 16 tenten. Het avondeten is een vast menu: linzensoep, gevolgd door kip en kroketjes, en eindigen met chocoladetaart en muntijs. Kon slechter :).

Vandaag hebben we de hoogste temperatuur gehad tot nu toe: 35 graden. We zijn sinds het inchecken aan het “chillen” aan het zwembad. Het zwembad is steenkoud, maar tot kniehoogte gaat het nog net om pootje te baden.

Voor morgen hebben we nog niet echt een plan. We gaan sowieso terug naar Etosha, maar gaan er ook een rustdag van maken verder.

Maandag 2 september: Etosha NP

Maandag 2 september: Etosha

Na een niet zo verkwikkende nachtrust, vanwege de bakstenen matras, stonden we om 8u op, om 8u30 waren we aan het ontbijt. We bleken één van de laatsten te zijn, onze tafel was als één van de enigen nog gedekt. Dit was één van de uitgebreidste ontbijtbuffetten tot nu toe, en opnieuw erg lekker. Ik nam roereieren met worstjes, ham en yoghurt (niet samen, t zou maar raar zijn). David roereieren met geroosterd brood, yoghurt en een broodje met kaas. Erg kloek moesten we er niet opstaan, we mogen de auto toch niet uit in Etosha.

Na het ondertussen gekende Namibische inschrijfritueel (je meldt je aan aan de poort van het park, moet je zelf inschrijven op hun registratiebladen, je krijgt vervolgens een nummer dat je moet vermelden bij de betaalkiosk, in dit geval 17km verderop), konden we vanaf Okaukuejo echt het park in. Vanaf daar zijn het dan ook weer onverharde wegen. Rond 10u begonnen we eraan. Al hadden we tegen dan al 3 giraffen gezien op de geasfalteerde weg die ze aan het oversteken waren. In de lage begroeiing kunnen zij zich niet echt wegsteken.

We gingen eerst westwaarts, naar wat er op de kaart minder druk uitzag, maar ook uitgestrekter. Al is “druk” relatief hier. Westwaarts ligt alles dus verder uit elkaar, en het verste punt was op 100km van de start. Dat gingen we dus niet doen, dat leek ons redelijk zinloos. We besloten om tot ongeveer 30km ver te rijden, tot een waterhole waarvan ik de naam vergeten ben. Aan de uitgedroogde waterhole was niets te zien, maar onderweg spotten we wel het karkas van een giraf, dat bewaakt werd door een drietal leeuwen. Machtig! De leeuwen lagen rustig in de schaduw te maffen, er was een koppel waar wij het beste zicht op hadden. We stelden ons wel wat vragen bij de enscenering van deze scène: het is toch wel érg veel toeval dat dit karkas op 50 meter van de weg af lag, leg dat 200 meter verder en niemand ziet ooit een leeuw. Maar goed, dat kon de pret niet drukken, de druk was van de ketel, we hebben leeuwen gezien :)!

Na de uitgedroogde waterhole keerden we terug naar de startplaats, om te lunchen, het was ondertussen 12u45. David bestelde aan de kiosk een broodje met ham en kaas, ik nam mijn eiwitreep. Na het intermezzo nam ik het stuur over, en gingen we oostwaarts. De namen waren veelbelovend: Olifantsbad, Gemboksvlakte, Aus (niet “Auch” ;)). Olifantsbad maakte zijn naam niet waar, maar Aus verraste, want daar waren de olifanten net aan het baden. Volgens David “meer dan 20”, volgens mij “meer dan 10”. Ik hou het dan maar op “meer dan 15”. De olifanten kwamen in alle groottes, van kleintjes nog zonder slagtanden, tot pubers met beginnende slagtanden, en tenslotte de volgroeide ouders. Nadat ze voor ons ogen een modderbadje hadden genomen, gingen ze in kudde weg van de waterhole. Ik zag dat ze onze weg gingen oversteken, dus reed ik weg van het uitkijkpunt de weg op. Daar passeerden ze één voor één in rij op 50 meter van onze motorkap. Dat was indrukwekkend om zien. Diegene die voorop liep bleef uiteindelijk wachten tot iedereen overgestoken was.

Leeuwen en olifanten, 2 van de big 5. Daar kwam dan bij de volgende waterhole nog een neushoorn bij, dus zitten we aan 3 van de 5. Bij de neushoorn zat een allegaartje van dieren: kuddes zebra’s, 2 giraffen, oneindig veel steenbokken of springbokken (moeilijk uit elkaar te houden), struisvogels.

Na deze stop was het tijd om de terugweg aan te vatten, om 17u50 moet je het park uit zijn, en we waren ook wel “gaar” gereden. Het is vandaag 33 graden geworden, en zelfs al mag je niet uit de auto, de gravelwegen maken het allemaal net iets vermoeiender.

Op dit moment zitten we aan de bar een koude Cola Zero te drinken als vieruurtje (het pré-aperitief is geschrapt en wordt straks een aperitief bij zonsondergang).

Zondag 1 september: Twyfelfontein - Etosha Safari Lodge

Zondag 1 september: Twyfelfontein - Etosha Safari Lodge

De overgangs-/rijdag vandaag naar Etosha NP. Het ontbijt was zoals gisteren uitgebreid, en we gingen voor ongeveer hetzelfde: roereieren, sandwich met kaas en yoghurt voor mij, omelet met kaas, sandwich, wafeltje en koffie voor David.

Om half tien begon ik aan de rit, tot kwart na elf. De D-weg was nog steeds erbarmelijk, dan werd het even beter op de C39-weg, ook al waren daar nog steeds slechte stukken. Toen ik het stuur afstond, begon werkelijk na 2 minuten de asfaltweg voor David. We moesten erom lachen.

We stopten in Khorixas om te tanken. Dat was daar een invasie van mensen in een stadje waar best veel voorzieningen waren: we passeerden langs scholen, voetbalvelden waar effectief een match werd gespeeld, en ook aan het tankstation was het redelijk druk. Naast het tankstation was een supermarktje, en omdat het bijna middag was en David een hongerke kreeg, wilden we op die parking de auto stallen. Onmiddellijk werden we opgemerkt door 3 van elkaar afzonderlijk werkende Namibiërs die een deal zagen aankomen, en elk van de drie wilde ons naar een vrije parkeerplaats begeleiden. Alledrie wilden ze ook op onze auto passen, wat we initieel over ons heen lieten gaan. Er was ook constant een politiewagen aan het patrouilleren. Bij het binnengaan van de supermarkt stond er iemand van de security die zei dat geen een van de drie “echte” security was en dat we moesten opletten, hij was wél van de security zei hij. Dat stond ook op zijn schouders, dus geloofde ik hem maar, al is het moeilijk inschatten in dergelijke situaties. David zag het minder zitten om de auto achter te laten met werkelijk al onze spullen erin, en besloot bij de auto te blijven. Nu zie ik misschien het gevaar niet altijd, want toen we er bij het avondeten opnieuw over begonnen, moest ik toegeven dat het daar wel fout had kunnen aflopen. Enfin, David bleef bij de auto en de 3 vragende Namibiërs (vragend om ofwel brood, ofwel geld), die uiteindelijk wel afdropen bij zoveel standvastigheid (dankje David!). Ondertussen kocht ik in de supermarkt zijn lunch (driehoeksboterhammen met kaas en hesp), onze drank (Cola Zero) en mijn lunch (Granny Smith-appelen). Ik gaf de man van de security dan wel zijn 10 dollar, ervan uitgaande er goed te hebben aan gedaan...

Nog eens anderhalf uur later kwamen we aan bij de Etosha Safari Lodge, ons onderkomen voor de komende twee nachten. Het is een mooie lodge, met allemaal afzonderlijke cabines die uitkijken op de vlakte onder ons. Het was pokkeheet vandaag, en omdat we pas morgen naar het NP gaan, hadden we een rustige middag. jammer dat de zwembaden (er zijn er hier 3) allemaal geen greintje schaduw geven voor de ligstoelen, zodat we dan toch binnen in het hoofdgebouw moesten schuilen voor wat aangenamere temperaturen. We bleven tot half zes bij de zetels aan de bar zitten, waar ook een Namibische Beatrijs zat. Schattig dier, en duidelijk de goed doorvoede lodge-kat. Later op de avond kwam er nog een kleine tijgerversie bij aanschuiven voor het avondeten.

David nam een pina colada als pré-aperitief, ik een cola Zero. Rond 18u gingen we ons opmaken voor het avondeten en de zonsondergang, die hier rond 18u47 te bewonderen valt. Vanop het ponton voor de lodge, met uitzicht op de weidse vlakte, werd een tijdelijke bar voorzien, waar ik een tequila sunrise bestelde. We zagen de zon ondergaan, met het zicht op 3 zebra’s die aan een waterhole onder ons hadden postgevat. Dat was wel mooi. Na de zonsondergang ging iedereen onmiddellijk naar het buffet, wat wij ook deden. Dit was één van de lekkerste buffetten tot nu toe. Als voorgerecht was er avocado-salade, champigonbereiding, koolsla en een overheerlijk deeghapje, als hoofdgerecht namen we gegrilde eland, kudu stroganoff, zoete aardappel, broccoli en bloemkool, en rijst met groenten. Maar het dessert maakte het toch af: warme botercake, één van de lekkerste die ik ooit heb gegeten! En dan ook nog lekkere warme vanillepudding, zalig!

Morgen gaan we voor het eerst Etosha NP in, we zijn benieuwd. Er is niet zoveel tijdsdruk, want blijkbaar kan je de dieren de hele dag door spotten. Dus gaan we morgen proberen met de vakantieversie: nergens speciaal voor opstaan en zien wat er ons pad kruist op uren die ons uitkomen ;). Als dat niet werkt, herzien we de plannen mogelijks voor de 2 daaropvolgende dagen.

Zaterdag 31 augustus: Twyfelfontein Country Lodge

Zaterdag 31 augustus: Twyfelfontein Country Lodge

Vannacht was een recordnacht qua slaap, het heeft deugd gedaan. Om 8u30 klokten we in aan het ontbijt, dat al even uitgebreid was als het diner gisterenavond. Dus namen we beiden wat vanalles,van yoghurt met noten tot eieren, wafels (David dan toch), worstjes (ik dan toch) en aanverwanten.

We hadden vandaag een soort strandvakantiedag, met alleen een excursie om 15u30. We gingen eerst voor tabata op de kamer, 4 minuten HIIT. Voor David de eerste keer, en de eerste minuut moest hij er nog om lachen, maar de derde al wat minder ;). Daarna volgde een stevige ochtendwandeling, er was een self-guided tour van 3km, dus gingen we daar het plannetje van opvragen bij de receptie. Bleek het de wandeling van gisterenmiddag te zijn, al hadden we dat toen niet door. We deden hem gewoon opnieuw, en een stukje verder. Ik had de ijdele hoop de rotsformatie waartegen de lodge was gebouwd rond te kunnen lopen, maar na 45 minuten kwamen we erachter dat dat misschien wel kon, maar dat er alvast geen trail was voor aangelegd. We keerden dan maar terug, zodat we mooi anderhalf uur gewandeld hebben. Het is weer een ander soort woestijn, maar echt veel bezienswaardigheid is daar niet aan. Je kan wel gewoon kilometersver zien, en de rust is overdonderend.

Daarna gingen we wat liggen aan het zwembad, om de krant te lezen en wat te “chillen”. Rond 13u kreeg David een hongerke, wat werd aangewakkerd doordat er toch beweging was in het restaurant, ook al hadden ze ons dat niet gezegd. Bleek dat je tot 16u kon lunchen. Dat moest je hem geen twee keer zeggen, ik besloot om te passen, ik had toch niet zoveel honger. Bij terugkomst bleek het terug lekker geweest te zijn.

Om 15u20 stonden we klaar aan de receptie voor de “Sundowner” inclusief olifanten spotten, al vonden wel dat eigenlijk best wel vroeg. Bleek dat olifanten zich ver van de lodge kunnen bevinden.... De groep die gids Leonardo vanmiddag voorgeschoteld kreeg was divers: 4 stille Italianen, 6 simpele Duitsers, 2 nog stillere Belgen en 4 egocentrische Engelstaligen (ik kon hun accent echt niet thuisbrengen). De Duitsers zaten achter ons, en vonden alles irritant kinderlijk hilarisch: een hobbel resulteerde in schatergelach, een beest dat wegrende eveneens. Als je weet dat heel de weg hobbelig was, dan is het duidelijk dat het erover was ;). De egocentrische Engelstaligen: daar zat een man bij die op zijn beurt dan weer de man die Damaraland beschermde persoonlijk kende, die moest vertellen dat je met een ballon over dit gebied alles nog beter ziet (ha ja...), en die op den duur begon te fluiten als hij vond dat Leonardo moest stoppen voor zijn ultieme foto. Hoe meer overtuigd kan je zijn dat het middelpunt van de aarde recht door je gat loopt zeg... Er was verder ook weinig interactie tussen de groep, dat was voor ons voor het eerst bij zo’n game drives, de vorige keren was er telkens wel ergens een leuke babbel.
Leonardo zei dat hij dankzij de gids van vanochtend een idee had van waar de olifanten zich vandaag ophielden, maar het was “ver” van de lodge af. De groep van vanochtend had dan ook maar 1 mannelijke olifant gezien, dus het was maar af te wachten wat wij gingen zien.

Leonardo loodste ons door een doolhof van rijwegen, over zandduinen, droge rivierbeddingen, soms een nieuw spoor makend om weer aan te sluiten bij een bestaand. We realiseerden ons dat je hier zo verloren kan rijden en begot niet weet waar je vandaan komt. Opnieuw was er een arsenaal aan woestijnvariaties. Als eskimo’s 100 benamingen hebben voor sneeuw, dan moeten Namibiërs die ook hebben van hun verschillende soorten woestijn: woestijn met duinen, woestijn met rotsen, woestijn met woestijnbergen in de achtergrond, vlakke woestijn,... We hebben het allemaal gezien.

Na anderhalf uur rijden was het prijs, we zagen in de verte een kudde olifanten. En net zoals eergisteren denk je dan dat Leonardo er recht op afrijdt, maar nee, hij stopte en begon iedereen waterflesjes te geven. Ze zijn er hier blijkbaar redelijk gerust op dat hun wildlife het niet zomaar op een lopen zet... Na het waterintermezzo gingen we dan toch richting de kudde. En het was indrukwekkend, David telde er op een bepaald moment zeker 10. Ook met nog veel kleintjes bij. We bleven zeker een half uur bij de olifanten en konden ze van alle kanten fotograferen. Op een bepaald moment kwam er een viertal recht op ons af om dan rakelings langs onze traktor te passeren. Machtige beesten om ze van zo dichtbij te zien! Je hoorde hen ook eten, wat uit schors en blaadjes van hoge takken van bomen bestond. We bleven de olifanten toch een dik half uur gezelschap houden, tot het tijd was om terug te keren naar de lodge. Als ultiem toetje kregen we even later ook nog een mannetje te zien met een jongere olifant. Die bleek volwassen en verstoten te zijn door de groep.

Iets voor zonsondergang stopten we op een uitkijkpunt, het was tenslotte een Sundowner... Zelfde format als in Sossusvlei: met een hapje en een drankje. Om 18u47 verdween de zon achter de woestijnbergen en konden we terug naar de lodge. Ondertussen hadden we dekentjes gekregen, en dat was geen overbodige luxe. Eens de zon weg was, was de wind nog kouder dan ervoor.

Een klein half uurtje later waren we terug aan de lodge, ik toch helemaal verkleumd. Een warme douche zat er half in, halverwege was het warm water klaarblijkelijk op. Dat helpt niet echt voor de opwarming ;).
Dan restte ons enkel nog het avondeten, wat wederom heel lekker was, zelfde principe als gisteren, met licht andere groenten en dessert.

Morgen wordt weer een overgangsdag, met weer wat kilometers stof vreten. We duimen voor asfaltwegen!

Vrijdag 30 augustus: Swakopmund - Twyfelfontein

Vrijdag 30 augustus: Swakopmund - Twyfelfontein

Vandaag was een overgangs-/rijdag. We stonden om 8u op voor opnieuw ontbijt met roerei, yoghurt met fruitsla, brood en kaas. David nam er nog een mini-pancake bij, kwestie van er goed voor te staan voor de rit van vandaag, opnieuw dokkeren op dwarsgroeven.

Het begon nochtans veelbelovend geasfalteerd, de eerste 100km, langs Henties Bay, waren deftige wegen. De C35 daarentegen werd hoe langer hoe lastiger. Tegen dat ik het overnam, na 2 uur, was het beste er al lang af en was het minstens even hard hobbelen als 2 dagen geleden. Het laatste stuk, een 45 km langs de D2612 waren de ergste tot nu toe. Dit stuk was tergend traag omwille van de slechte staat van de weg, en misselijkmakend omwille van dezelfde reden. Ik werd er zelfs een beetje ambetant van, er was eigenlijk geen rustpunt in deze weg, alles werd constant en hard door elkaar geschud. Mijn Fitbit denkt dat ik een toppprestatie heb geleverd en 9500 stappen heb gezet tijdens de rit ;). We hopen - en denken- dat we met deze rit het zwaarste hebben gehad voor deze reis. Overmorgen wordt het al snel terug asfalt gelukkig. We hebben een paar keer voor onze banden gevreesd, maar de Toyota houdt zich kranig!

Langs de weg werden we tientallen keren aangemaand om te stoppen voor handwerk en stenen, we vonden het wat triest, maar konden nu ook niet bij elke vrolijk dansende Namibiër halt houden. Bovendien was ons niet duidelijk wat ze nu precies wilden, soms leek het water, soms was het duidelijk voor handwerk.

De ontvangst in de Twyfelfontein Country Lodge was niet echt hartelijk, jammer, wel een verschil met de Lodges tot nu toe. We kregen Lodge 1, het dichtst tegen het hoofdgebouw. De Lodge zelf is wel leuk gedaan, hij gaat als het ware op in het rotslandschap. De activiteiten hier (op bezoek gaan bij de stammen en zien hoe ze leven) liggen ons iets minder, maar gelukkig zijn er ook game drives waarbij ze op zoek gaan naar woestijnolifanten. Dat staat voor morgenmiddag op het programma. Voor de rest zitten we hier een beetje “vast”, er is niet onmiddellijk een stadje in de buurt en ver rijden zien we al helemaal niet zitten met de staat van de wegen. Dus worden het twee dagen rust. We zijn daarnet wat gaan “hangen” aan het zwembad, hebben een avondwandelingetje gedaan van een klein uurtje, en zijn om 18u naar de bar gegaan, om aansluitend te gaan eten. Gelukkig is het eten wel weer lekker :). We hebben ons beiden lichtelijk overeten: bonen, aardappelsla, gerookte zalm, rosbief, hesp, bieten als voorgerecht, en dan nog 2 keer een bord hoofdgerecht genomen, David met biefstuk en kip, ik met kip en oryx. Daarbij nog lekkere puree, pasta, wortelen, spinazie én rode kool. En dan nog als afsluiter chocoladecake, chocolademousse en fruitsla. Je zou van minder een indigestie krijgen :).

Morgenochtend staat er niets op het programma, maar gaan we waarschijnlijk een eindje wandelen, om dan om 15u30 aan te sluiten bij de game drive. En daartussen veel “niksen”.

Donderdag 29 augustus: Swakopmund

Vanochtend moésten we op tijd opstaan, voor de living Desert tour. Na het ontbijt, voor beiden roerei met wat brood en kaas, werden we om 8u20 opgehaald door Bas, de gids van deze ochtend. We stopten nog op 2 andere plaatsen om in totaal 9 mensen in zijn Land Cruiser te krijgen. Bij het begin van de woestijn kwam nog een andere Land Cruiser ons vergezellen met een stillere gids, ik zal hem Ludwig noemen (maar eigenlijk ben ik het vergeten;)). Bij de eerste stop, een stel paardenbotten, vertelde Bas een stukje over WO I, dat de onfortuinlijke paarden die hier werden begraven gestorven zijn aan de paardengriep, iets wat nu te behandelen is, maar in 1915 jammer genoeg nog niet. Het was steenkoud, een onaangename noordenwind maakte het best guur. Elke ochtend begint het weer in Swakopmund zoals vanochtend: mistig. Door die mist kunnen alle dieren in de woestijn overleven, want wie op zoek moet naar water is eraan voor de moeite. De mist condenseert namelijk. Sommige reptielen zijn in staat om wekenlang vocht bij te houden, dankzij een extra soort blaas.

De tocht ging verder langs de oude spoorweg die de Duitsers nog hadden aangelegd, maar ze hebben zich mispakt door het onverbiddelijke klimaat hier dat alles terug opvreet als het ware. Van die spoorlijn schiet zo goed als niets meer over, terwijl die pas in 1960 buiten gebruik werd gesteld.
     
Bas (na ons avondeten ben ik ook van deze naam niet meer zeker, volgens David was het “Dan”, hmmm, voor mij blijft hij Bas) was de hele tijd op zoek naar sporen van leven, en op het eerste zicht leek dat volledig lukraak en op goed geluk. Het eerste half uur waren zijn pogingen niet succesvol, waardoor ik al begon te vrezen voor zo’n ochtend waarin er “buitengewoon weinig leven viel te spotten”. Maar Bas gaf niet op. Na een 40 minuten had hij een kameleon gevonden. En wat je dan zou denken is dat iedereen daar als de wervelwind naartoe moet, maar hij kwam ons rustig halen. Tegen dat wij aan de struik waren zat de kameleon er nog, te wachten op de “paparazzi”, zoals hij ons noemde. De kameleon had blijkbaar al wat accidentjes meegemaakt: zo was zijn staart wit, en dat komt doordat hij hem ooit heeft laten verbranden door de zon. Bas kende deze kameleon persoonlijk, net aan die staart. Blijkbaar is er nog een andere wiens 4 poten wit zijn door de zon. Hij kreeg wat wormpjes als ontbijt, waar hij duidelijk wel blij mee was, de aandacht nam hij er graag bij.

De volgende stop was voor een gekko, en ongelooflijk hoe Bas dat beestje uit een zandduin haalde. Deze was volledig transparant en is eigenlijk een nachtdier. Na 5 minuten in de zon zou die totaal verbranden, dus gaf Bas de uitleg terwijl de gekko in zijn schaduw stond. Dit was verreweg het schattigste diertje. Ook hoe hij zichzelf na de uitleg terug ingroef met zijn pootjes, en met zijn staart heen en weer ging om zuurstof mee te nemen in zijn constructie voor de dag was apart om zien.

Daarna werd het terug zoeken, Bas had ons graag een slang voorgeschoteld, al zijn die moeilijk te vinden. Na een paar vruchteloze pogingen leek hij te gaan opgeven, maar dat kon Bas gelukkig niet :). We reden nog wat verder, tot hij ineens schijnbaar zonder reden zijn teenslipper op een zandduin gooide. David had zich eerder op de dag al afgevraagd of die man überhaupt schoenen zou hebben, omdat hij constant blootsvoets liep. We vermoeden van niet, omdat je een bergschoen niet zo makkelijk uit het niets vanaf je voet naar een duin gooit ;). Ook dat teenslippergooien was niet zomaar: dat was voor een “dingsken” zei David. Een hagedisje dus ;). De teenslipper bootste een vogelaanval na, waardoor het beestje zich begon in te graven. Door dat ingraven kon Bas hem uit het zand halen. Indrukwekkend.  De hagedis was nog geen duim groot. Zijn laatste verweer was zich vastbijten in Bas’ vinger, waardoor hij in een normale situatie door een ander dier zou weggeslingerd worden. Dat deed Bas niet, hij zette hem braaf terug in het zand, en liet het zich terug ingraven zodat het niet door een vogel werd gespot en opgegeten.

Net voor hij het écht wou gaan opgeven vond Bas dan toch een slang voor ons. Geen grote gelukkig, al lijkt hij immens op de foto die hij met mijn telefoon trok (zelf zou ik nooit zo dichtbij gedurfd hebben natuurlijk). Een beet van deze olijkerd levert je een week helse pijnen op, waartegen niet veel helpt.

Na deze afsluiter was het snacktijd, lekkere zelfgemaakte koekjes met een sapje, en tijd om terug te keren naar centrum Swakopmund. Al bij al duurde deze excursie toch zo’n 4 uur, het zoeken naar dergelijk klein leven is intensief.

Rond 13u waren we terug in ons Guesthouse. Nog anderhalf uur voor het sandboarden. We gingen terug richting het centrum om te lunchen, we stopten op goed geluk bij Wild Rocket, wat ons wel een leuk zaakje leek. Dat was het ook, niet duur en een lekkere wrap met kip en pindakaas.

Om 14u25 kwamen Arnaud en 2 andere coole Namibiërs (het leken wel 3 jonge versies van Bob Marley) ons halen voor het sandboarden. We waren de enige klanten vandaag, dus hadden we een privé-ervaring. De 2 jongens die vooraan zaten waren onze chauffeurs, Arnaud was de sandboarder die ons meenam op de duinen. Wij hadden gedacht dat sandboarden, of je dat nu al liggend of staand doet, altijd werd gedaan van op een snowboard. Dat is dus niet zo, de lie down-versie is gewoon met een houten flexibele plaat, waar je ofwel op je buik op gaat liggen, ofwel op gaat zitten en er een soort slee van maakt. Eerst vertrokken we van een kleine duin, om het wat onder de knie te krijgen. Volgens Arnaud was het enige wat ons kon overkomen “een mond vol zand”. Al leek dat niet zo met zo’n dunne plaat onder je. Voor het rechtstaand sandboarden wordt dan weer wel een snowboard gebruikt, waarop een formicalaag is aangebracht, want een echt snowboard glijdt niet in zand. En zelfs dan moet je elke keer de plaat inwaxen met boenwas. Nog een nadeel: het naar beneden glijden duurt 10 seconden, maar dan moet je weer met die plaat de helling op. Volgens Arnaud was dat de full package: “fun, sandboarden en fitness”.
David wilde zich wel wagen een rechtopstaand avontuur. Hij is niet gevallen, maar om nu te zeggen dat het razendsnel ging is ook overdreven ;)...
Daarna werd ons de tandem aangeleerd: met twee naar beneden op 1 plaat. Dat leek ons technisch onmogelijk, maar Arnaud hield vol van wel. En dat was het nog ook! Eigenlijk was dat de stabielste versie om een duin af te glijden, dus besloten we het zo verder te doen. David zat voorop en was verantwoordelijk voor de voorkant, ik zat achterop en nam het evenwicht en het sturen voor mijn rekening. Dat ging verbazingwekkend snel, en foutloos :). Na een aantal keer oefenen op een kleine helling stuurde Arnaud ons de hoogste duin af. David zag het niet zitten en begon wat te pruttelen, Arnaud aanmanend dat hij ons maar een klein duwtje mocht geven. Dit wordt niet voor niets de “Kalahari-Ferrari” genoemd! Het was écht leuk, die 10 seconden steile afdaling. Volgens David zouden we een prima bobslee-koppel zijn. Eens zien of we dat in januari overdoen op het ijs in La Plagne ;).

Tussen het afdalen door vertelde Arnaud over Damaraland, waarvan hij afkomstig is, over de apartheid, de township in Swakopmund (waardoor de straten zo leeg zijn ‘s avonds, omdat iedereen terugkeert naar de townships), over zijn talenkennis (zo goed als ieder kind kan op zijn 10de 4 talen spreken), over zijn project (een sandboarding-school starten),... Het was een toffe jongen.

Na nog een afdaling was het tijd voor de laatste: die richting de oceaan. Deze was minder steil, maar vooral langer. Leuke afsluiter.
Eens terug in de Guesthouse bleek hoeveel zand we hadden meegenomen: het zat werkelijk overal, tot ver in mijn oren. Na een verkwikkende en opwarmende douche (de wind blijft snijden uit het noorden), zijn we klaar voor het restaurant van vanavond: The Tug.

Update 21u08: The Tug was minstens even lekker als gisteren, al teren die van vandaag meer op hun naam. Het kader was wel tof, wij zaten in de stuurmanscabine van de boot (het hele restaurant was dus een boot, met zicht op de oceaan). David nam als voorgerecht kreeftensoep, ik nam de gegrilde calamari met tartaarsaus. Daarna namen we beiden kabeljauw, ik als “catch of the day” (met saus en bijgerecht naar keuze), David nam de kabeljauw met groenten, aardappelen en kaassaus. Daar namen we dan nog rijst en linzen met tomatensaus bij. Samen met de suggestiewijn, een pinot grigrio van Zuid-Afrika. En laat de ober van vanavond (I kid you not) net Ludwig heten, wat me doet vermoeden dat Ludwig van vanochtend eigenlijk niet Ludwig heette, het toeval zou te groot zijn. Na een verkwikkende avondwandeling sluiten we deze rijk opgevulde dag af!